What do you think?
Rate this book
Николај
Николај
Сосема кус вовед
Книгата Николај (Фикција. Вода. Вистина.) е проект роден од предизвикот и провокацијата на животите на двајцата сопружници-емигранти. Таа е обид преку неколку раскази посветени на доктор Никола Незлобински и неговата жена, Софија Незлобинска, да се направи книжевен омаж. Не е случајно тоа што Николај и Софија станале предмет на литературна „обработка“ во овие раскази, зашто нивниот живот и нивната работа се неодвоиви од историјата на Струга, а нивната оставина и денес е видлива и неодминлива.
Впечатливоста на сето тоа, на некој начин и станува „провокација“ за креативен книжевен третман. Расказот „Жената на Незлобински“ од Зоран Ковачески, објавен во книгата „Кога ни петлите не пеат“ (2002) е прв таков книжевен ангажман посветен на семејството Незлобински. По него следи необјавениот расказ на Димитрие Дурацовски, „Бледа сенка, Софија“ во кој се споменува расказот на Ковачески. Интересно е да се забележи дека и двата раскази во својот фокус ја имаат Софија Незлобинска. Бидејќи расказите постоеја пред замислата да се направи оваа книга, слободно може да се каже дека тие на некој начин ја претставуваа првата фаза на овој „проектот“ кој малку подоцна се покажа пред нас.
Редот на нештата беше таков што во мене се роди идејата да го продолжам веќе започнатиот книжевен третман, а кога на тоа, како во креативна спирала, се надоврзаа и расказот на Мите Стефоски, како и останатите два што ја сочинуваат оваа збирка („Сестрата на змејот“ од Мерсиха Исмајлоска и „Далјанот на Николај Антонович“ од Никола Кукунеш), веќе беше јасно дека сме добиле една заедничка целина во која расказите природно се надоврзуваа. Беше чудесно дека иако дел од авторите од оваа втора фаза немаа увид во расказите од првата, сепак, тие стануваа комплементарни еден на друг, иако толку различни во приодот, изразот и литературните постапки. Расказите игриво се надополнуваа и во таа слободна наративна игра, обидените околу едно заедничко средиште, покрај тоа што функционираат како засебни целини, се чини дека создаваат и една нова, заедничка структура која би овозможило и поинакво читање.
Бидејќи за докторот и неговата жена се знае многу малку и како што минува времето останаа навистина многу недоречености, речиси во сите раскази може да се препознае и желбата книжевно да се „интервенира“ во историјата, да се дорече недореченото, заборавеното, исчезнатото, а таквиот историографско-метафикциски дискурс прису–тен речиси во сите раскази служи како „лост“ кој има за цел „да го извади на виделина“ оној дел од животот на докторот кој неповратно се загубил со неговата оставина. Ваквата структура на книгата, нејзината последичност, премреженост, на крајот и случајност, овозможува расказите да се набљудуваат и во зависност од нивните взаемни врски и интертекстуални премрежувања, нешто што овозможува одново оваа книга да се набљудува и како целокупно, засебно и заокружено дело.
Вода
Сосема куса лична карта
Книгата содржи шест раскази посветени на докторот како и дванаесет илустрации изработени специјално за расказите застапени во неа. Автори на расказите се: Зоран Ковачески, Димитре Дурацовски, Мите Стефоски, Мерсиха Исмајлоска, Никола Кукунеш и авторот на овој вовед.
Автори на илустрациите во книгата се двајца ликовни уметници: Христијан Томаноски и Ѓорѓи Крстески, а по повод објавувањето на книга и една слика од ликовниот уметник Горан Ристовски која се наоѓа на предниот дел од корицата на книгата. Расказот, Николај и Мастилавото езеро беше третиран и како скулптурална инсталација од Ѓорѓи Крстески.
Незлобински
Сосема куса вистина
Николај Антонович Незлобински е роден на 12 мај 1885 година во градот Пјатигорск во Русија. Животот ненадејно му завршува во Струга за време на Втората Светска Војна, на 17 мај 1942 година, најверојатно од срцев удар. Студирал на Военомедицинската академија во Санкт Петербург. Од тогаш датираат и неговите први истражувачки трудови. После Октомвриската револуција, како белогардеец емигрира од Русија и на 28 Август 1924 година, заедно со неговата жена Софија и уште неколкумина соработници, пристигнуваат во Струга.
Во градот е испратен на задача: да работи на уништување на маларијата - ендемска болест која тогаш претставувала сериозен проблем. Незлобински макотрпно работи во Струга и го гради првиот диспанзер. Покрај тоа значајно ја подобрува хигиената во градот. Можеби едно од највредните работи кои му ги подарил на градот е Природно-научниот музеј кој датира уште од 1926 година. Воодушевен од убавините на градот и околината, особено од планините и езерото тој за кусо време успеа да изгради збирка од препарирани живот–ни која воодушевувала. Дури после две години, во 1928 година, Незлобински збирката ја изложува како постојана музејска поставка, со што ги поставува темелите на Природно-научниот музеј во Струга и воопшто, на музејската дејност во Македонија. Неговата жена Софија предава музика, руски и француски јазик во Струшката гимназија и го надживува петнаесет години. И...
Сосема кус вовед
Книгата Николај (Фикција. Вода. Вистина.) е проект роден од предизвикот и провокацијата на животите на двајцата сопружници-емигранти. Таа е обид преку неколку раскази посветени на доктор Никола Незлобински и неговата жена, Софија Незлобинска, да се направи книжевен омаж. Не е случајно тоа што Николај и Софија станале предмет на литературна „обработка“ во овие раскази, зашто нивниот живот и нивната работа се неодвоиви од историјата на Струга, а нивната оставина и денес е видлива и неодминлива.
Впечатливоста на сето тоа, на некој начин и станува „провокација“ за креативен книжевен третман. Расказот „Жената на Незлобински“ од Зоран Ковачески, објавен во книгата „Кога ни петлите не пеат“ (2002) е прв таков книжевен ангажман посветен на семејството Незлобински. По него следи необјавениот расказ на Димитрие Дурацовски, „Бледа сенка, Софија“ во кој се споменува расказот на Ковачески. Интересно е да се забележи дека и двата раскази во својот фокус ја имаат Софија Незлобинска. Бидејќи расказите постоеја пред замислата да се направи оваа книга, слободно може да се каже дека тие на некој начин ја претставуваа првата фаза на овој „проектот“ кој малку подоцна се покажа пред нас.
Редот на нештата беше таков што во мене се роди идејата да го продолжам веќе започнатиот книжевен третман, а кога на тоа, како во креативна спирала, се надоврзаа и расказот на Мите Стефоски, како и останатите два што ја сочинуваат оваа збирка („Сестрата на змејот“ од Мерсиха Исмајлоска и „Далјанот на Николај Антонович“ од Никола Кукунеш), веќе беше јасно дека сме добиле една заедничка целина во која расказите природно се надоврзуваа. Беше чудесно дека иако дел од авторите од оваа втора фаза немаа увид во расказите од првата, сепак, тие стануваа комплементарни еден на друг, иако толку различни во приодот, изразот и литературните постапки. Расказите игриво се надополнуваа и во таа слободна наративна игра, обидените околу едно заедничко средиште, покрај тоа што функционираат како засебни целини, се чини дека создаваат и една нова, заедничка структура која би овозможило и поинакво читање.
Бидејќи за докторот и неговата жена се знае многу малку и како што минува времето останаа навистина многу недоречености, речиси во сите раскази може да се препознае и желбата книжевно да се „интервенира“ во историјата, да се дорече недореченото, заборавеното, исчезнатото, а таквиот историографско-метафикциски дискурс прису–тен речиси во сите раскази служи како „лост“ кој има за цел „да го извади на виделина“ оној дел од животот на докторот кој неповратно се загубил со неговата оставина. Ваквата структура на книгата, нејзината последичност, премреженост, на крајот и случајност, овозможува расказите да се набљудуваат и во зависност од нивните взаемни врски и интертекстуални премрежувања, нешто што овозможува одново оваа книга да се набљудува и како целокупно, засебно и заокружено дело.
Вода
Сосема куса лична карта
Книгата содржи шест раскази посветени на докторот како и дванаесет илустрации изработени специјално за расказите застапени во неа. Автори на расказите се: Зоран Ковачески, Димитре Дурацовски, Мите Стефоски, Мерсиха Исмајлоска, Никола Кукунеш и авторот на овој вовед.
Автори на илустрациите во книгата се двајца ликовни уметници: Христијан Томаноски и Ѓорѓи Крстески, а по повод објавувањето на книга и една слика од ликовниот уметник Горан Ристовски која се наоѓа на предниот дел од корицата на книгата. Расказот, Николај и Мастилавото езеро беше третиран и како скулптурална инсталација од Ѓорѓи Крстески.
Незлобински
Сосема куса вистина
Николај Антонович Незлобински е роден на 12 мај 1885 година во градот Пјатигорск во Русија. Животот ненадејно му завршува во Струга за време на Втората Светска Војна, на 17 мај 1942 година, најверојатно од срцев удар. Студирал на Военомедицинската академија во Санкт Петербург. Од тогаш датираат и неговите први истражувачки трудови. После Октомвриската револуција, како белогардеец емигрира од Русија и на 28 Август 1924 година, заедно со неговата жена Софија и уште неколкумина соработници, пристигнуваат во Струга.
Во градот е испратен на задача: да работи на уништување на маларијата - ендемска болест која тогаш претставувала сериозен проблем. Незлобински макотрпно работи во Струга и го гради првиот диспанзер. Покрај тоа значајно ја подобрува хигиената во градот. Можеби едно од највредните работи кои му ги подарил на градот е Природно-научниот музеј кој датира уште од 1926 година. Воодушевен од убавините на градот и околината, особено од планините и езерото тој за кусо време успеа да изгради збирка од препарирани живот–ни која воодушевувала. Дури после две години, во 1928 година, Незлобински збирката ја изложува како постојана музејска поставка, со што ги поставува темелите на Природно-научниот музеј во Струга и воопшто, на музејската дејност во Македонија. Неговата жена Софија предава музика, руски и француски јазик во Струшката гимназија и го надживува петнаесет години. И...
100 pages, Paperback
Published September 1, 2014
6 people want to read
About the author
Ненад Јолдески
5 books31 followersНенад Јолдески е роден во 1986 година во Струга, Македонија. Автор е на книгата „Штамата на Енхалон“, збирка раскази напишани на струшки дијалект и социолект, за која ја освои наградата „Новите“ за најдобро дебитантско дело на конкурсот распишан издавачката куќа „Темплум“ во 2009 година.
Во 2012 Јолдески ја издаде својата втора книга – збирка раскази со наслов „Секој со своето езеро“ за која во 2016 година ја доби „Наградата за литература на Европска Унија“.
Во 2018 го објави својот прв кус роман „Пливање спротиводно“.
Уредник е на збирката раскази „Николај (фикција. вода. вистина)“ која содржи шест раскази од шест македонски автори, инспирирани од животот на руските емигранти доктор Никола Незлобински и неговата жена Софија Незлобинска.
За потребите на уметничката група „Везденски“ од која и самиот беше дел – Јолдески адаптирал неколку сценарија за различни аматерски театарски претстави.
--------------------
Two stories from the book -
http://www.wordswithoutborders.org/ar...
Nenad Joldeski was born in 1986 in Struga, Macedonia. In 2010 he graduated at the state faculty of Economy in Skopje. In 2013 he received master degree in comparative literature on the subject “Intertextual irony in the modern and post-modern short stories.” He is a writer and author of two collections of short stories. His debut book “The silence of Enhalon“ that was written in Macedonian dialect and slang was awarded with the price “Novite“ by the publishing house “Templum“ in 2009. His second book, “Each with their own lake” is published by the same publishing house in 2012. In 2016 the book was awarded with the „European Union Prize for Literature” He is also an editor of collection of short stories dedicated to the Russian emigrant d-r Nikola Nezlobinski titled “Nikolaj (Fiction. Water. Truth.)”
For the purposes of the art group Wezdensky – which he was part of – he adapted several screenplays for different amateur theatrical play.
His stories are translated into several languages in different magazines, journals and online portals for literature and arts.
Во 2012 Јолдески ја издаде својата втора книга – збирка раскази со наслов „Секој со своето езеро“ за која во 2016 година ја доби „Наградата за литература на Европска Унија“.
Во 2018 го објави својот прв кус роман „Пливање спротиводно“.
Уредник е на збирката раскази „Николај (фикција. вода. вистина)“ која содржи шест раскази од шест македонски автори, инспирирани од животот на руските емигранти доктор Никола Незлобински и неговата жена Софија Незлобинска.
За потребите на уметничката група „Везденски“ од која и самиот беше дел – Јолдески адаптирал неколку сценарија за различни аматерски театарски претстави.
--------------------
Two stories from the book -
http://www.wordswithoutborders.org/ar...
Nenad Joldeski was born in 1986 in Struga, Macedonia. In 2010 he graduated at the state faculty of Economy in Skopje. In 2013 he received master degree in comparative literature on the subject “Intertextual irony in the modern and post-modern short stories.” He is a writer and author of two collections of short stories. His debut book “The silence of Enhalon“ that was written in Macedonian dialect and slang was awarded with the price “Novite“ by the publishing house “Templum“ in 2009. His second book, “Each with their own lake” is published by the same publishing house in 2012. In 2016 the book was awarded with the „European Union Prize for Literature” He is also an editor of collection of short stories dedicated to the Russian emigrant d-r Nikola Nezlobinski titled “Nikolaj (Fiction. Water. Truth.)”
For the purposes of the art group Wezdensky – which he was part of – he adapted several screenplays for different amateur theatrical play.
His stories are translated into several languages in different magazines, journals and online portals for literature and arts.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
No one has reviewed this book yet.