พิกุลกัญชา

by 'มันดา เอช

Unknown Binding

Reviews

[PKG TRY TO READ · Rating 5 out of 5]

ดิบเถื่อนดี

[Bighead_Monster · Rating 2 out of 5]

#พิกุลกัญชา วรรณกรรมสำนวนสุดติสท์บนความโกลาหลกับเรื่องราวชีวิตรัก&ใคร่ของหนุ่มนายหนึ่งในวงการนักเขียนภาพยนตร์ที่สนทนาเรื่องต่าง ๆ กับโสเภณีสาวยอดรัก อ่านแล้วรู้สึกเหมือนผืนผ้าใบสาดสีตรงนั้นทีตรงนี้ทีออกมาเป็นภาพabstract หลากสี ดูวุ่นวาย สับสน ยุ่งเหยิง บ้าบอ ยั่วยวนแสนหยาบคายและยากจะจอย
.
(*คำเตือน ไม่เหมาะแก่เยาวชน ตัวละครมีการแสดงออกในพฤติกรรมทางเพศ มีคำหยาบคาย) เรียกว่าเป็นแนวรัก-ดราม่า-โรแมนติก(ได้แหละ) ผ่านบทสนทนาโต้ตอบกันในหลายประเด็นของกัญชาและพิกุล ในม่านรูดห้อง883 ความสัมพันธ์อันซับซ้อนบวกกับความทรมานใจในปัญหาชีวิตที่คิดไม่ตก

ดังเช่นคำนำบอกว่าเล่มนี้คือการปลดปล่อยความคลั่งของผู้เขียน มีประเด็นต้องตั้งคำถามกับตัวละครไปตลอดเล่ม ทั้งพูดคุยคุยเรื่องรัก เสพสังวาส สลับจิกกัดชีวิตการทำงาน ต่อต้านสังคมบ่นสบถคนที่เกลียดชัง การตัดพ้อ การหาความหมายของชีวิต เสมือนโจทย์พิสูจน์รักโจทย์พิสูจน์เป้าหมายชีวิตก็มิปาน

ตัวกัญชาคือบ่นตัดพ้อทุกสิ่งโดยเฉพาะงาน บ่นผู้กำกับ โปรดิวเซอร์ ผู้เกี่ยวข้อง เพราะเขามักโดนเอาเปรียบ ส่วนความคิดทัศนคติของคุณโสเภณีอย่างพิกุลคือสาวที่คอยซัพพอร์ต อยากทำอะไรก็ดัน เชียร์อัปเสมอ(เหมาะเป็นภรรยา แต่ก็นะเป็นไม่ได้) ในเล่มเธอจึงเปรียบเสมือนตัวละครตัวแทนของความรักละนะ

ประเด็นของเล่มสำหรับเราก็คือความรัก ทั้งคนรักและการรักในสิ่งที่ทำ ขณะอ่านเต็มไปด้วยความฉงนในการกระทำของตัวละคร สงสัยว่าบทสนทนา ฉาก ซีนเหล่านี้จะนำพาเราไปสู่อะไร ซึ่งตลอดเล่มเราใช้สมาธิในการอ่านเยอะมาก ไม่น่าเชื่อช่วงปลายเล่มเริ่มมีเนื้อเรื่องโดยรวมให้เห็น คงเพื่อวางจังหวะปิดม่านเล่มลง

ทั้งพล็อตสำนวน+การถ่ายทอดมีความเฉพาะตัวสูง มีลูกบ้าเสียเยอะ เช่นคำว่าฆรวย ก็ใช้เป็นกล้วย คำว่าทำไม ตัวละครก็ใช้คำว่า Y(Why)เรื่องราวในเล่มฉูดฉาดเหมือนปกสีสวยกราฟิกเก๋ อ่านไปแบบฟีลงงงวย ตลกแบบกวนบาทาเหมือนดูหนังอาร์ต มีซีนขำแห้งไล่สติสตางค์ ที่อาจทำคนต่อไม่ติดได้โดยง่าย

อ่านแบบไม่มองว่าตัวละครเป็นคนที่มีอยู่จริงเท่าไหร่(แฟนซีนิดๆ) อ่านเอาบันเทิงให้ได้เห็นกลวิธีเขียนก็คงได้ สำหรับเราก็รู้สึกเหมือนอ่านอะไรอยู่นะตลอดเล่ม ไม่แปลกที่หลายคนจะวางก่อนจบ ที่อ่านต่อเพราะอยากรู้conflitแต่ดันทะลึ่งจบได้เฉย จบดีเสียด้วย แต่เป็นจบ ที่แบบจบเลย(นายน่ะพอละเหรอ55)

วรรคที่ชอบ

- ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันแค่อ้วกด้วยสายตาเท่านั้น

- บางทีเราอาจต้องเกลียดตัวเองให้มากที่สุดก่อน เราถึงจะรู้วิธีรักตัวเองได้

[top. · Rating 3 out of 5]

อ่านแล้วรู้เรื่องกว่า ในนรกฝนตกเป็นความรัก เสียดสี รู้สึกว่าช่วงแรกๆ เรียกร้องสมาธิอย่างมากในการอ่าน แต่พอเข้าช่วงกลางจนถึงปลายกลับสนุกอย่างไม่น่าเชื่อ บทสนทนาระหว่างตัวละครน่าสนใจ และอ่านเอาบันเทิงได้พอสมควร

จากที่งงงวยกับเล่มในนรกฯ เลยดองเล่มนี้ที่ซื้อพร้อมกัน และไม่คาดหวังกับเล่มใหม่รอยจูบฯ แต่สงสัยคงต้องเป็นเจ้าของแล้วล่ะ คุณเค้าเขียนเรื่องยาวได้สนุก และที่สำคัญ หลังๆ ตลกดีครับ

ปล. ชอบพิกุล ความคิดทัศนคติอะไรต่างๆ เหมาะจะเป็นเมียมาก