What do you think?
Rate this book
The Piero Della Francesca Trail, with The Best Picture
More personal and sophisticated than a standard guidebook, this essential guide to the Piero masterpieces provides a rare glimpse of the workings of the heart and mind of a world-famous art historian as he looks at and thinks about the paintings andfrescoes. One by one, he describes the stories they portray, their meticulous composition, and the crucial and surprising role of fate in the commission for the church of San Francesco. Originally published in 1993, the book quickly achieved a cult following; this new edition includes, for the first time, Aldous Huxley's "The Best Picture," the famous essay that first inspired Pope-Hennessy to seek out the luminous and enigmatic works that now constitute the pilgrimage known as The Piero della Francesca Trail. The thousands of tourists who travel to Tuscany each year to follow the trail will welcome the republication of this beautifully designed volume.
90 pages, Hardcover
First published January 1, 1992
1 person is currently reading
31 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
September 8, 2018
What makes a masterpiece
“painting consisted of circumscription, composition and the reception of light”
Alberti
Book: The Piero della Francesca trail by John Pope-Hennessy
(including the essay, The best Picture by Aldous Huxley)
According to Aldous Huxley the greatest picture in the world is to be found in San Sepolcro a little dusty town in Tuscan and is made by Piero della Francesca namely The Resurrection (museo Civico Borgo San Sepolcro) In Huxley’s opinion there is an absolute standard of artistic merit. A standard which is in the last resort a moral one. Whether a work of art is good or bad depends entirely on the quality of the character which expresses itself in the work. The virtue at stake is the virtue of integrity, of honesty towards oneself.
In most cases it is difficult to tell the genuine from the sham, but genuineness always triumphs in the long run. So, what makes Piero della Francesca’s The Resurrection the greatest picture on earth? For Aldous Huxley a natural spontaneous and unpretentious grandeur is the leading quality of all Piero’s work.
With the drama of life Piero della Francesca (c. 1415 – 12 October 1492) is very little concerned. His pictures are paeans in praise of human dignity. And he is everywhere intellectual. A skeleton of theory underlies all his work. Piero has made the simple triangular composition symbolic of the subject. No geometrical arrangement could have been simpler or more apt. The being rising before our eyes from the tomb is more like a Marvel-movie superhero than the Christ of conventional religion. The body is perfectly developed, like a Greek athlete, so formidably strong that the wound in its muscular flank seems somehow an irrelevance. The face is stern and pensive, the eyes cold. The whole figure is expressive of physical and intellectual power. It is the resurrection of the classical ideal, incredibly much grander and more beautiful than the classical reality, from the tomb where it had lain so many hundred years. It symbolizes the renaissance - rebirth - in the true sense of the word.
It is not Aldous Huxley’s intention to write a treatise on Piero della Francesca, that has been done sufficiently often and sufficiently bad too. All he means to do is give reasons why in his opinion the Resurrection is the greatest picture in the world.
In many of his paintings and fresco’s Piero is influenced by and follows the instructions from Alberti’s book ‘On painting’. He applied these teachings with growing refinement in his ownwork. In Piero’s work we see an organic artistic growth. Partly due to study and the improvement of technical skills partly to the use of the new medium of oil paint (ore adding more oil to the tempera he previously used) partly to a supreme visual sensibility. As a true renaissance artist, the linkage between art and science is more purposeful than with any other artist. Piero’s knowledge of geometry was fundamental for the compositions of his works. He was in several ways the predecessor of Leonardo da Vinci: a painter how was intellectual fascinated by theoretical questions that he believed essential to his art. Still his paintings are far from academic. He was concerned with theory but with theory as a method of communication.
John Pope-Hennessy’s own heterodox view is that Piero’s paintings are great works of art as they are, representing no more than they appear or represent and meaning no more than they mean.
Don’t believe it, read the essay’s, go and check the best pictures of Piero della Francesca in Arezzo (perhaps his most famous work the cycle of frescoes The History of the True Cross in the church of San Francesco) in San Sepolcro, in Urbino or perhaps closer at home in the National Gallery (The Baptism of Christ - after 1437 – and The Nativity - 1470-5) in London and find out for yourself.
pictvrae artithmeticae geometriae amplificatory
one who extended the bounds of painting, of arithmetic and geometry
(inscription on a posthumous portrait of Piero della Francesca)
Wat maakt een meesterwerk
“painting consisted of circumscription, composition and the reception of light”
Leon Battista Alberti
Boek: The Piero della Francesca trail by John Pope-Hennessy
(including the essay, The best Picture by Aldous Huxley)
Volgens Aldous Huxley is het mooiste schilderij ter wereld te vinden in San Sepolcro, een stoffig stadje in Toscane het is gemaakt door Piero della Francesca namelijk The Resurrection (museo Civico Borgo San Sepolcro) Huxley is van mening dat er een absoluut niveau van artistieke begaafdheid bestaat. Een norm die in laatste instantie een morele is. Of een kunstwerk goed of slecht is, hangt volledig af van de kwaliteit van de maker en hoe zich dat uit in het werk. De deugd die op het spel staat, is de deugd van integriteit, van eerlijkheid tegenover zichzelf.
In de meeste gevallen is het moeilijk om echte en vals te onderscheiden, maar op de lange termijn triomfeert echtheid altijd. Maar wat maakt de Opstanding van Piero della Francesca nu tot het beste schilderij op aarde? Voor Aldous Huxley is een natuurlijke spontane en pretentieloze grandeur het leidende principe in al het werk van Piero della Francesca.
Over het drama van het leven maakt Piero della Francesca (ca. 1415 - 12 oktober 1492) zich weinig zorgen. Zijn schilderijen vormen een lofzang ter ere van de menselijke waardigheid. En hij is bovenal een intellectueel. Een basis van theorie ligt ten grondslag aan al zijn werk. Piero heeft de eenvoudige driehoek compositie symbool gemaakt voor het onderwerp. Geen enkele geometrische opstelling had eenvoudiger of toepasselijker kunnen zijn. De voor onze ogen vanuit het graf oprijzende figuur is meer een Marvel-movie superheld dan een Christusfiguur in conventionele zin. Het lichaam is perfect ontwikkeld, zoals dat van een Griekse atleet, zo formidabel sterk en gespierd dat de wond in zijn flank op de een of andere manier irrelevant lijkt. Het gezicht is streng en peinzend, de ogen koud. De hele figuur is expressief van fysieke en intellectuele kracht. Het is de opstanding van het klassieke ideaal, ongelooflijk veel groter en mooier dan de klassieke werkelijkheid, uit het graf waar het zo vele honderden jaren heeft gelegen. Het symboliseert de renaissance - wedergeboorte - in de ware betekenis van het woord.
Het is niet de bedoeling van Aldous Huxley om een verhandeling over Piero della Francesca te schrijven, dat is vaak genoeg en slecht genoeg gedaan. Hij wil alleen een reden geven waarom volgens hem de Resurrection het beste schilderij ter wereld is.
In veel van zijn schilderijen en fresco's wordt Piero beïnvloed door en volgt hij de instructies die Alberti geeft in zijn boek 'On painting' hij past deze lessen met groeiende verfijning toe in zijn werk. In Piero's werk zien we een organische artistieke groei. Deels door studie en de verbetering van zijn technische vaardigheden deels naar het gebruik van het nieuwe medium olieverf (of het toevoegen van meer olie aan de tempera die hij al gebruikte) deels tot een ultieme visuele gevoeligheid. Als een echte renaissancekunstenaar is de koppeling tussen kunst en wetenschap doelgerichter dan bij welke andere kunstenaar dan ook. Piero's kennis van de geometrie was fundamenteel voor de composities van zijn werken. Hij was op verschillende manieren de voorganger van Leonardo da Vinci: een schilder, die intellectueel gefascineerd was door de theoretische vragen die hij essentieel vond voor zijn kunst. Toch zijn, zijn schilderijen verre van academisch. Hij hield zich bezig met theorie, maar met de theorie als een methode van communicatie.
John Pope-Hennessy ‘s eigen heterodoxe opvatting is dat Piero's schilderijen bijzondere kunstwerken zijn zoals ze zijn, ze vertegenwoordigen en betekenen niet meer dan ze doen.
Geloof het niet, maar lees de essays, ga en bekijk de beste schilderijen van Piero della Francesca in Arezzo (misschien zijn beroemdste werk de fresco's De geschiedenis van het ware kruis in de kerk van San Francesco) in San Sepolcro, in Urbino of misschien dichterbij thuis in de National Gallery (The Baptism of Christ - after 1437 - and The Nativity - 1470-5) in Londen en ontdek het zelf.
pictvrae artithmeticae geometriae amplificatory
iemand die de grenzen van de schilderkunst, van de rekenkunde en de geometrie heeft uitgebreid
(opschrift op een postuum portret van Piero della Francesca)
“painting consisted of circumscription, composition and the reception of light”
Alberti
Book: The Piero della Francesca trail by John Pope-Hennessy
(including the essay, The best Picture by Aldous Huxley)
According to Aldous Huxley the greatest picture in the world is to be found in San Sepolcro a little dusty town in Tuscan and is made by Piero della Francesca namely The Resurrection (museo Civico Borgo San Sepolcro) In Huxley’s opinion there is an absolute standard of artistic merit. A standard which is in the last resort a moral one. Whether a work of art is good or bad depends entirely on the quality of the character which expresses itself in the work. The virtue at stake is the virtue of integrity, of honesty towards oneself.
In most cases it is difficult to tell the genuine from the sham, but genuineness always triumphs in the long run. So, what makes Piero della Francesca’s The Resurrection the greatest picture on earth? For Aldous Huxley a natural spontaneous and unpretentious grandeur is the leading quality of all Piero’s work.
With the drama of life Piero della Francesca (c. 1415 – 12 October 1492) is very little concerned. His pictures are paeans in praise of human dignity. And he is everywhere intellectual. A skeleton of theory underlies all his work. Piero has made the simple triangular composition symbolic of the subject. No geometrical arrangement could have been simpler or more apt. The being rising before our eyes from the tomb is more like a Marvel-movie superhero than the Christ of conventional religion. The body is perfectly developed, like a Greek athlete, so formidably strong that the wound in its muscular flank seems somehow an irrelevance. The face is stern and pensive, the eyes cold. The whole figure is expressive of physical and intellectual power. It is the resurrection of the classical ideal, incredibly much grander and more beautiful than the classical reality, from the tomb where it had lain so many hundred years. It symbolizes the renaissance - rebirth - in the true sense of the word.
It is not Aldous Huxley’s intention to write a treatise on Piero della Francesca, that has been done sufficiently often and sufficiently bad too. All he means to do is give reasons why in his opinion the Resurrection is the greatest picture in the world.
In many of his paintings and fresco’s Piero is influenced by and follows the instructions from Alberti’s book ‘On painting’. He applied these teachings with growing refinement in his ownwork. In Piero’s work we see an organic artistic growth. Partly due to study and the improvement of technical skills partly to the use of the new medium of oil paint (ore adding more oil to the tempera he previously used) partly to a supreme visual sensibility. As a true renaissance artist, the linkage between art and science is more purposeful than with any other artist. Piero’s knowledge of geometry was fundamental for the compositions of his works. He was in several ways the predecessor of Leonardo da Vinci: a painter how was intellectual fascinated by theoretical questions that he believed essential to his art. Still his paintings are far from academic. He was concerned with theory but with theory as a method of communication.
John Pope-Hennessy’s own heterodox view is that Piero’s paintings are great works of art as they are, representing no more than they appear or represent and meaning no more than they mean.
Don’t believe it, read the essay’s, go and check the best pictures of Piero della Francesca in Arezzo (perhaps his most famous work the cycle of frescoes The History of the True Cross in the church of San Francesco) in San Sepolcro, in Urbino or perhaps closer at home in the National Gallery (The Baptism of Christ - after 1437 – and The Nativity - 1470-5) in London and find out for yourself.
pictvrae artithmeticae geometriae amplificatory
one who extended the bounds of painting, of arithmetic and geometry
(inscription on a posthumous portrait of Piero della Francesca)
Wat maakt een meesterwerk
“painting consisted of circumscription, composition and the reception of light”
Leon Battista Alberti
Boek: The Piero della Francesca trail by John Pope-Hennessy
(including the essay, The best Picture by Aldous Huxley)
Volgens Aldous Huxley is het mooiste schilderij ter wereld te vinden in San Sepolcro, een stoffig stadje in Toscane het is gemaakt door Piero della Francesca namelijk The Resurrection (museo Civico Borgo San Sepolcro) Huxley is van mening dat er een absoluut niveau van artistieke begaafdheid bestaat. Een norm die in laatste instantie een morele is. Of een kunstwerk goed of slecht is, hangt volledig af van de kwaliteit van de maker en hoe zich dat uit in het werk. De deugd die op het spel staat, is de deugd van integriteit, van eerlijkheid tegenover zichzelf.
In de meeste gevallen is het moeilijk om echte en vals te onderscheiden, maar op de lange termijn triomfeert echtheid altijd. Maar wat maakt de Opstanding van Piero della Francesca nu tot het beste schilderij op aarde? Voor Aldous Huxley is een natuurlijke spontane en pretentieloze grandeur het leidende principe in al het werk van Piero della Francesca.
Over het drama van het leven maakt Piero della Francesca (ca. 1415 - 12 oktober 1492) zich weinig zorgen. Zijn schilderijen vormen een lofzang ter ere van de menselijke waardigheid. En hij is bovenal een intellectueel. Een basis van theorie ligt ten grondslag aan al zijn werk. Piero heeft de eenvoudige driehoek compositie symbool gemaakt voor het onderwerp. Geen enkele geometrische opstelling had eenvoudiger of toepasselijker kunnen zijn. De voor onze ogen vanuit het graf oprijzende figuur is meer een Marvel-movie superheld dan een Christusfiguur in conventionele zin. Het lichaam is perfect ontwikkeld, zoals dat van een Griekse atleet, zo formidabel sterk en gespierd dat de wond in zijn flank op de een of andere manier irrelevant lijkt. Het gezicht is streng en peinzend, de ogen koud. De hele figuur is expressief van fysieke en intellectuele kracht. Het is de opstanding van het klassieke ideaal, ongelooflijk veel groter en mooier dan de klassieke werkelijkheid, uit het graf waar het zo vele honderden jaren heeft gelegen. Het symboliseert de renaissance - wedergeboorte - in de ware betekenis van het woord.
Het is niet de bedoeling van Aldous Huxley om een verhandeling over Piero della Francesca te schrijven, dat is vaak genoeg en slecht genoeg gedaan. Hij wil alleen een reden geven waarom volgens hem de Resurrection het beste schilderij ter wereld is.
In veel van zijn schilderijen en fresco's wordt Piero beïnvloed door en volgt hij de instructies die Alberti geeft in zijn boek 'On painting' hij past deze lessen met groeiende verfijning toe in zijn werk. In Piero's werk zien we een organische artistieke groei. Deels door studie en de verbetering van zijn technische vaardigheden deels naar het gebruik van het nieuwe medium olieverf (of het toevoegen van meer olie aan de tempera die hij al gebruikte) deels tot een ultieme visuele gevoeligheid. Als een echte renaissancekunstenaar is de koppeling tussen kunst en wetenschap doelgerichter dan bij welke andere kunstenaar dan ook. Piero's kennis van de geometrie was fundamenteel voor de composities van zijn werken. Hij was op verschillende manieren de voorganger van Leonardo da Vinci: een schilder, die intellectueel gefascineerd was door de theoretische vragen die hij essentieel vond voor zijn kunst. Toch zijn, zijn schilderijen verre van academisch. Hij hield zich bezig met theorie, maar met de theorie als een methode van communicatie.
John Pope-Hennessy ‘s eigen heterodoxe opvatting is dat Piero's schilderijen bijzondere kunstwerken zijn zoals ze zijn, ze vertegenwoordigen en betekenen niet meer dan ze doen.
Geloof het niet, maar lees de essays, ga en bekijk de beste schilderijen van Piero della Francesca in Arezzo (misschien zijn beroemdste werk de fresco's De geschiedenis van het ware kruis in de kerk van San Francesco) in San Sepolcro, in Urbino of misschien dichterbij thuis in de National Gallery (The Baptism of Christ - after 1437 - and The Nativity - 1470-5) in Londen en ontdek het zelf.
pictvrae artithmeticae geometriae amplificatory
iemand die de grenzen van de schilderkunst, van de rekenkunde en de geometrie heeft uitgebreid
(opschrift op een postuum portret van Piero della Francesca)
July 23, 2008
But there does exist, none the less, an absolute standard of artistic merit. And it is a standard which is in the last resort a moral one.
-Aldous Huxley, "The Best Picture" in The Piero della Francesca Trail
-Aldous Huxley, "The Best Picture" in The Piero della Francesca Trail
Displaying 1 - 2 of 2 reviews