Όταν γνώρισα τον Yellow Boy, ήταν ένα μικρό, άρρωστο παιδί στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Στο δωμάτιο είχα μπει κατά λάθος... Θεέ μου, ακόμη πιστεύω πως μου είχε πει 37! Εκείνη επιμένει πως το μυστικό μας ραντεβού ήταν στο δωμάτιο 38, που θα παρέμενε άδειο για απεντόμωση μετά το θάνατο εκείνου του ξεμωραμένου γέρου. Έτσι, αντί για την όμορφη φράντζα της, μπροστά μου αντίκρισα το φαλακρό του κεφάλι. Ο μικρός κιτρινιάρης που αρχικά νόμισε πως ήμουν ο θάνατος, έσπευσε να με υποδεχτεί, λέγοντάς μου... "Σε περίμενα". Πόσο ήθελα να είχα ακούσει αυτά τα λόγια από τα δικά της χείλη. Και συμπλήρωσε... "Αλλά αύριο!" Και τότε μου έκανε την πιο απροσδόκητη ερώτηση! "Γεωγραφία;" "Ναι". Την κατάφασή μου διαδέχθηκε το θεμελιώδες ερώτημα για τον πληθυσμό του Νεπάλ, κατά την απογραφή του '91. Όσο οι ερωτήσεις γνώσεων του ΤΡΙΒΙΑΛ κυλούσαν, στο μυαλό μου στριφογύριζε εκείνη, μέσα στο πουά φόρεμά της, να στροβιλίζεται πατώντας ελαφριά... Όπως καταλαβαίνετε, έχασα! Δεν απάντησα ούτε στο "ποιο ήταν το όνομα του στρατάρχη της μάχης των Απάτσι, ενάντια στον λοχαγό Στιούαρτ", που το ξέρουν όλοι! Με τα χρόνια γίναμε φίλοι. Τον επισκεπτόμουν καθημερινά. Παίζαμε, μιλούσαμε, έτρωγε τηγανητές πατάτες... Και μόνο σήμερα, δέκα χρόνια μετά, πήρα την απόφαση να τον ρωτήσω... "Τι σε κάνει να πιστεύεις πως είμαι ο θάνατος; Δε βλέπεις ότι φοράω πουκάμισο και γραβάτα; Κι ότι πάνω μου έχω δέρμα και σάρκα και δεν είμαι μόνο κόκκαλα;" Κι εκείνος μου απάντησε αντερωτώντας με... "Τι σε κάνει να πιστεύεις πως είμαι άρρωστος;" Μα καλά... Πώς στο διάλο μπέρδεψα τα δωμάτια;
Γεννήθηκα το 1978 στην Θεσσαλονίκη, όπου ζω και εργάζομαι ως δημιουργός χιουμοριστικών και ερωτικών κόμικς, αφού προηγουμένως απέτυχα παταγωδώς σε άλλες εργασίες. Στα 17 μου “ίδρυσα” την αυτοεκδοτική φάντασμα zart_corps, με την οποία έκτοτε κυκλοφορώ τουλάχιστον ένα φανζίν ετησίως σε μικρό τιράζ.
Γνωστές δουλειές μου είναι η τριλογία (τεσσάρων τόμων) YELLOW BOY από την Ένατη Διάσταση, τα ερωτικά κόμικς Ο ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΗΣ, ΝΙΚΟΛΕΤ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΑΝΙΣΤΗΡΙ, καθώς και το πειραματικό κόμικς ΕΧΕΙΣ ΠΕΘΑΝΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. Με την Jemma Press έχω κυκλοφορήσει και τα ΠΑΤΟΥΣΑΚΙΑ, μια σειρά σκίτσων με θέμα τα γυναικεία πέλματα, όπως και το χριστουγεννιάτικο ερωτικό κόμικ ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΔΟΥΛΙΤΣΑ (Νοέμβριος 2020). Πιο πρόσφατες δουλειές μου είναι τα: ΤΡΟΜΟΣ (Δεκέμβριος 2020, zart_corps), ΜΟΥΣΚΕΜΑ (Ιούνιος 2021, zart_corps) και ΦΕΤΟΣ ΘΑ ΠΑΩ ΔΙΑΚΟΠΕΣ (Ιούνιος 2021, zart_corps).
Στα social δημοσιεύω τακτικά σειρές strip και ορφανά σκίτσα, εμπνεόμενος πάντα από την καθημερινότητα των κοριτσιών και τις φαντασιώσεις μου.
In the fourth and final volume of Kioutsioukis' "Yellow Boy" series, the titular character is back in the hospital and the comedy revolves around his interactions with the doctors and death himself. This volume was pretty fun, but unfortunately it wasn't as good as the previous one. There was a clear improvement in the artwork, which also had color in this volume, which certainly made the reading experience more fun. That being said, the story and the jokes were very similar to the ones in the second volume, which wasn't really my favorite. Still, some of the jokes were very funny and I've grown to really like the protagonist. Overall, this whole series was certainly a pretty fun way to "kill" some time, in a productive way.