"Það er ekki svo langt lífið að maður þurfi að neita sér um það sem maður þráir mest." Þetta sagði Jón á Nautaflötum við æskuunnustuna Þóru í Hvammi undir lok fyrsta bindis Dalalífs. Þó að hann sé kvæntur annarri konu finnst honum ekki að hann þurfi að neita sér um lífsins lystisemdir. Til að verjast ásókn Jóns ræður Þóra til sín dugandi vinnumann og sveitin logar af sögum.
Hægari en fyrsta bókin en samt *chefs kiss*. GfL er snillingur í að láta lesandann lesa á milli línanna. Anna: no comment Þóra: eeeeelska þennan breyska karakter, sé sjálfa mig mikið í henni Jón: toxic en hot
Þessi er langverst. Þóra sterka stelpan er algjörlega jörðuð af hundleiðinlega stráknum sem hún tók að sér. Var alltaf að bíða eftir því að hún segði honum að halda kjafti!
Hún lét engan eiga neitt inni hjá sér en svo lúffar hún fyrir þessum gæja.
Mér finnst fyrsta bôkin yndisleg þriðja fín en Ketilríður fær allof mikið pláss.
Fjórða bókin er lika fín en fimmta og síðasta alveg hrút leiðinleg.