Kaptein Albertus Beeslaar het genoeg gehad van die platteland. Hy het pas sy bedanking ingedien, maar word vir een laaste sending die Kalahari in gestuur. Die dood van ’n San-leier en klagtes van polisiegeweld word sy missie.
Op die rand van die Kgalagadi-oorgrenspark, waar die laaste afstammelinge van die Kalahari-San in ’n wildernis van sand en Kalahari-leeus woon, loop hy hom in ’n bynes vas. Die brutale aanval op ’n Duitse toeris ontketen ’n rits gebeure wat ’n multimiljoenrandse projek vir die San kan verongeluk.
En dan val die volgende dooie. Beeslaar kry ’n nuwe kollega, kolonel Koekoes Mentoor, ’n hardekwas rissiepit wat saam met hom deur ’n doolhof van politiek, mites en moord moet sif.
Gelyktydig moet Kytie Rooi, skoonmaakster by ’n luukse gastehuis op Upington, die Kalahari in vlug met ’n vreemde straatkindjie aan die hand.
Met die blitsverkopers Plaasmoord en Onse vaders het Karin Brynard haar reputasie as een van Suid-Afrika se gewildste misdaadskrywers gevestig. In haar derde roman kom haar karakters te staan voor groter uitdagings as ooit te vore.
Karin Brynard’s crime novels have been published in Afrikaans, English, German, French and Dutch to great acclaim, having won the University of Johannesburg Debut Prize, two M-Net awards, and an ATKV prize for prose. Her most recent novel in Afrikaans, Tuisland, shot to the top of the bestseller list in the country when it was published in June 2016. Having worked as a journalist and political correspondent for Rapport for many years, she now writes full time. She lives in Stellenbosch.
Karin Brynard het reeds verskeie toekennings verower, waaronder die Universiteit van Johannesburg Debuutprys vir Kreatiewe Skryfwerk, die ATKV-prosaprys en twee M-Net-pryse. Haar boeke word ook in Engels, Duits, Frans en Nederlands uitgegee. Sy woon op Stellenbosch.
Alhoewel ek die boek baie geniet het, was dit nie vir my heeltemal so goed soos Onse Vaders nie. Karin Brynard se talent is definitief haar karakters, almal is volrond en mens raak sommer bietjie lief vir hulle - voorbeelde in die boek is Kytie, Ghaap, Pyl, Boy en Yskas. Kolonel Mentoor het my teen die mure uitgedryf, ek kan nie onthou wanneer laas het 'n karakter my so geirriteer nie. Ek verstaan hoekom sy optree soos sy doen, maar dit het nie gehelp dat ek haar meer geniet nie. Dit was baie interessant om meer van die San te leer. As jy Deon Meyer of Piet Smit se boeke geniet, beveel ek aan dat jy sommer dadelik al drie Karin Brynard se boeke lees.
Hierdie boek was hoog op my Afrikaanse lees lys maar ek dink nie dit was Karin Brynard se beste boek nie.
Ek het baie gehou van die integrale deel wat die Kalahari Boesmans gespeel het en nuwe karakters wat in die storie ingeweef was. Ek ook het in die begin baie van Koeskoes Mentoor gehou maar hoe verder die storie aangestap het hoe minder tyd het ek vir haar gehad. Ek dink haar karakter is bietjie OTT geskryf en kon meer subtiel gewees het.
Ongelukking was die storie hopeloos te uitgerek en die humor wat ek so geniet het in Onse Vaders was nie teenwoordig nie.
So hierdie was by tye ‘n genotvolle maar ook ‘n baie frustreerende lees ondervinding.
3.5 sterre. Beeslaar, Ghaap en Pyl bly awesome en ek geniet die knape baie. Die Moegel bly 'n pyn, veral dat hy die hele tyd so vir die klein merrie van 'n Mentoor opkom en in die pres tree het my sommer dwars in die krop gesteek. Praat van kat aan die gat beet.
Karin Brynard se skryfstyl was uitmuntend, soos ons al weet. Maar die storie het nie hierdie keer so lekker lekker gewerk nie. Sien egter nogtans uit om weer vir Beeslaar en lie te sien!
Ehmm...ja. Daar is moeilikheid in die Kalahari, en Kaptein Beeslaar en Kolonel Mentoor moet gaan help.
Karin Brynard maak in hierdie boek gebruik van wat ek die "red herring" tegniek noem. Hiermee laat die skrywer karakters soos afkophoenders agter verkeerde verdagtes en swak leidrade aanhardloop om die illusie van aksie en momentum te skep. Die feit dat die leser reeds redelik vroeg in die boek kan agterkom dat die speurders agter die verkeerde verdagte aankarring, maak hierdie onnodig uitgerekte gehamer (vir meer as 80% van die boek) aan die verkeerde deur nog meer frustrerend.
'n Groot deel van die probleem is Kolonel Cordelia Mentoor. Sy is 'n moeilike karakter, en haar manewales word toegelaat om die hele trant van die boek te dikteer ten koste van Beeslaar, wat by tye saam met haar soos 'n blinde idioot lyk. Ek kan nie help as om te voel dat Mentoor se doelbewuste dwarsboming van die ondersoek om haarself te beskerm 'n kunsmatige (en baie onbevredigende) manier was om die storie uit te rek nie. Ek kon ook nie veel van 'n deurlopende spanningslyn vind nie.
Toe die speurders eers in Mentoor se afwesigheid begin krap waar hulle moet, word dinge sommer vinnig ontrafel. Op die ou end geskied die ontknoping so vinnig en maklik dat dit mens half teleurgesteld los.
Daar is ligpuntjies, soos die deernisvolle verhouding tussen Kytie en Tienrand en die insig in boesmankultuur, asook 'n paar interessante en vermaaklike karakters. Die skrywer se navorsing was weereens uitstekend en haar karakterisering in die kol.
Die laaste helfte van die skrywer se vorige boek, Onse Vaders, het my beindruk en kon maklik by die bestes in die genre kers vashou. In Tuisland is daar egter hopeloos te veel doellose geploeter, en as 'n misdaadriller was dit vir my 'n teleurstelling.
When Kytie Rooi, a cleaner at a luxury guesthouse in Upington, South Africa, walks in on a heinous act she sees red and commits murder. Fearing she’s lost her job, Rooi flees with a street child she rescued to the Kalahari. It’s an arduous journey for Rooi and the child who only seems to mutter gibberish. Meanwhile Captain Albertus Beeslaar wants to leave the Kalahari and start a new life in Johannesburg with the mother of his child. Before Beeslaar can hand in his resignation, he’s sent to Witdraai station, which borders the Kgalagadi Transfrontier Park. A member of the San community has died and they are blaming the police for not investigating properly. Upon arrival in Witdraai, Beslaar quickly becomes aware of the cowboy tactics undertaken by Captain Kappies De Vos. While on the hunt for a suspect, De Vos ends up in hospital and so Colonel Cordelia Koekoes Mentoor is sent to take over the station. Tensions rise when more San deaths are reported in the small community. Homeland is an interesting story, but it loses points for the numerous spelling errors throughout the book, which was translated into English from Brynard’s Afrikaans novel Tuisland. Brynard worked as a journalist and political correspondent for Rapport for many years. She now writes full time and lives in Stellenbosch.
ek het die eerste twee boeke baie meer geniet as hierdie een. die skryfstyl was nog steeds fantasties, maar ek voel dat hierdie storie bietjie uitgerek was.
Was nie van plan om die boek te lees nie - is nie meer lus om storiese met moord en doodslag te lees nie. En toe maak ek die fout om die gratis tien persent op Amazon te begin lees. En die heel eerste paragraaf (Nee, ek oordryf nie!) vang my. En die boek hou my vas tot die einde. Wonderlike karakters, mal oor hulle almal. Fassinerende inligting oor die Boesmans en hulle haglike situasie. My grootste plesier was egter die wonderbaarlike Afrikaans wat Karin in die karakters se monde lê. En die humor wat telkens deurglip, al is die situasie hoe ernstig. Jy gaan iets mis as jy hierdie een nie lees nie.
Bittermooi taal en uitleg met egte, foutiewe, ware karakters. Die milleu is interessant en anders en die kriminele is nie “masterminds” nie, net arm en bedremelde mense. En die Polisie is nie soos in Amerika waar hulle alles in n rekenaar intik en almal se leêrs opspoor nie, hulle moet op en af, op en af ry en met onwillige mense praat. Hulle maak talle foute en hardloop rond soos afkop hoenders want hulle is nie “in tune” met die omgewing en sy mense nie.
Beselaar en sy maats was bekwaam en ek het van Kytie en al die gemeenskap se mense gehou…maar Mentoor was net té erg vir my- sy was ONSETTEND hopeloos en het my skaam laat voel omdat ek n vrou is. Sy was agressief, onnosel en korrup.
Tradisie, gehuime en trauma kom sterk tevore en die boek is propvol met gebuire op verskillende vlakke. Dit gaan eintelik nie oor die moorde nie- dit is meer n toer van die Boesmans se wêreld en waardeur hulle gaan. Die Boesmans is só gemarginaliseer en betrap dit is skokwekkend. Hulle woon ver van mekaar af en dra kennis oor kruie en die natuur en is bygelowig en geestelik. Hulle is hartseer en arm en baie van hulle rook twak and drink oormatig. Hulle woon in n bitter warm, droog en extreme klimaat en word van elke kant net nóg betrap.
Many of the other reviews here has valid points regarding both the storyline as well as (some) of the caracters. This was my first book by Karin Brynard though so I didn't have a comparison. I enjoyed the book immensely. The writing is intelligent and enjoyable.
The build-up to the climax is long and, once I was about 3/4 through, I started to dread that the end will be too abrupt. Althoug the end came quickly, all the threads were nicely tied up.
My only regret is that I read the book in English and wish I did in Afrikaans as the language was rich and some anecdotal expressions would have been lost in translation.
I am going on a hunt for the other books by the author - in Afrikaans.
I speak the standard Afrikaans dialect, so this was something for me to get used to, but this book is so good. As soon as I started getting into it, I couldn't put it down. How everything unfolds, the secrets... everything.
80% of what happened were things I wasn't expecting at all and I loved everything about it. I will read it again in a heartbeat and I feel like I need Plaasmoord and Onse Vaders in my life. If Tuisland was this good, I can only imagine the other two.
Karin Brynard se boeke gaan almal oor meer as net 'n storielyn of karakters. Sy slaag daarin om die omgewing waarin die verhaal afspeel deel te maak van die ervaring. Haar karakters is menslik met goeie en swak punte en sy het 'n baie fyn oog vir die sosiale kompleksiteit van die Suid-Afrikaanse mensdom. Ek wil baie graag uitvind wat volgende met hierdie karakters gebeur en hoop 'n nuwe boek is binnekort hier.
Excellent book, well-researched. Won't cater to all tastes because an argument may be made that you cannot write from the perspective of somebody from a completely different culture. It didn't strike me as biased which is why I think it was well-researched.
Ek kon nie neer sit nie. Ek dink ek is verlief op Beeslaar. En ja, Mentoor is erg irriterend, maar ek het vir haar ook 'n diep empatie gekry. En die agtergrond va die Boesmans was nooit vervelig nie. My enigste klagte is dat dit so eindig dat ek nou weer moet asem ophou tot die volgende een. Ek hoop Karin Brynard skryf al!
Dis 'n boek wat jou vinnig intrek. Ek het baie resensies gelees wat die navorsing oor die San prys in die boek, en vir hulle 'n stem gee. Dis is so, maar die skryfstyl van die boek is ook uitstekend. Brynard gebruik unieke idiome van die streek se taal en speel met Afrikaanse woorde.