What do you think?
Rate this book
Δώδεκα γραμματόσημα στον τοίχο
Δώδεκα επιστολές που στέλνει ένας εξόριστος σε μια δεσποινίδα στο Παρίσι. Ποιος είναι άραγε ο αποστολέας; Έχει γνωρίσει διά ζώσης την αλληλογράφο του;
Δώδεκα μήνες σε μια σιωπηλή φυλακή. Μοναδική επικοινωνία με τον έξω κόσμο αυτές οι επιστολές - γραμμένες με παρορμητισμό, πάθος και απόγνωση.
Δώδεκα γραμματόσημα κολλημένα σ’ έναν τοίχο.
Δώδεκα αναπνοές σε κενό αέρος...
Δώδεκα μήνες σε μια σιωπηλή φυλακή. Μοναδική επικοινωνία με τον έξω κόσμο αυτές οι επιστολές - γραμμένες με παρορμητισμό, πάθος και απόγνωση.
Δώδεκα γραμματόσημα κολλημένα σ’ έναν τοίχο.
Δώδεκα αναπνοές σε κενό αέρος...
96 pages, Paperback
Published May 1, 2016
1 person is currently reading
30 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
June 15, 2017
Ένα γλυκόπικρο βιβλίο που μας φανερώνει την αξία των απλών πραγμάτων στη ζωή, που θεωρούμε ευτελή, αλλά σε έναν έγκλειστο φαίνονται σαν άλλος κόσμος.
April 26, 2017
Βαθμολογία: ★★★★★
Δώδεκα γράμματα ενός φυλακισμένου σε μια άγνωστη, γεμάτα μοναξιά, πικρία και πάθος. Η γραφή μεστή, μαγευτική. Ο τρόπος που αποκαλύπτονται οι πληροφορίες για τη ζωή του αποστολέα, και για την κατάληξή του, υπέροχος. Το τέλος συγκινητικό, αλλά και αναπόφευκτο. Το βιβλίο, ένα πραγματικό διαμάντι.
Δώδεκα γράμματα ενός φυλακισμένου σε μια άγνωστη, γεμάτα μοναξιά, πικρία και πάθος. Η γραφή μεστή, μαγευτική. Ο τρόπος που αποκαλύπτονται οι πληροφορίες για τη ζωή του αποστολέα, και για την κατάληξή του, υπέροχος. Το τέλος συγκινητικό, αλλά και αναπόφευκτο. Το βιβλίο, ένα πραγματικό διαμάντι.
March 4, 2020
Eκπληκτικό και σπάνιο βιβλίο!Ο επιστολικός λόγος προβληματίζει χωρίς να κηρύττει. Κάθε γραμματόσημο έχει τη δική του μοναδική αξία. Δεν περίμενα να συγκινηθώ τόσο με τον επίλογο.
July 2, 2017
12 γράμματα.
12 μήνες.
Στους φυλακισμένους επιτρέπουν να στέλνουν μόνο ένα γραμμα τον μήνα.
Η αλληλογραφία στα τυφλά ενός καταδικου με μια άγνωστη γυναίκα στο Παρίσι, αλλά στην πραγματικότητα η αλληλογραφία με τον εαυτό του - η τελευταία ή και η μόνη του διέξοδος σε μια ζωή καταδικασμένη στο να μη ζει - η ενδοσκόπηση, η ελπίδα, το σκίρτημα, το πάθος για ζωή το πάθος για έρωτα- ο έρωτας χωρίς αντίκρυσμα, ο άυλος έρωτας, ο χωρίς υπόταση έρωτας.
Η τρυφερότητα, η λυρικότητα, η ανάγκη να προσφέρεις, η ανάγκη ν' αποδείξεις (πρώτα απ' όλα στον εαυτό σου) ότι ζεις. Ότι είσαι εδώ, ακόμη, ανάμεσα στους ζωντανούς.
Λυρική κι Ευαισθησία
Με συγκίνησε βαθύτατα
"Υ.Γ. Σ' έχω κρύψει στο κελί μου, μαζί με τον λιγοστό ήλιο που κράτησα από το καλοκαίρι."
12 μήνες.
Στους φυλακισμένους επιτρέπουν να στέλνουν μόνο ένα γραμμα τον μήνα.
Η αλληλογραφία στα τυφλά ενός καταδικου με μια άγνωστη γυναίκα στο Παρίσι, αλλά στην πραγματικότητα η αλληλογραφία με τον εαυτό του - η τελευταία ή και η μόνη του διέξοδος σε μια ζωή καταδικασμένη στο να μη ζει - η ενδοσκόπηση, η ελπίδα, το σκίρτημα, το πάθος για ζωή το πάθος για έρωτα- ο έρωτας χωρίς αντίκρυσμα, ο άυλος έρωτας, ο χωρίς υπόταση έρωτας.
Η τρυφερότητα, η λυρικότητα, η ανάγκη να προσφέρεις, η ανάγκη ν' αποδείξεις (πρώτα απ' όλα στον εαυτό σου) ότι ζεις. Ότι είσαι εδώ, ακόμη, ανάμεσα στους ζωντανούς.
Λυρική κι Ευαισθησία
Με συγκίνησε βαθύτατα
"Υ.Γ. Σ' έχω κρύψει στο κελί μου, μαζί με τον λιγοστό ήλιο που κράτησα από το καλοκαίρι."
October 19, 2016
http://diavazontas.blogspot.gr/2016/1...
Με τον έρωτα, την απώλεια, την ελευθερία, τον θάνατο ασχολείται ο Δάνης Κουμασίδης σε αυτή την μικρή επιστολική νουβέλα που εκδόθηκε την άνοιξη από τον Κέδρο. Δώδεκα γραμματόσημα στον τοίχο, δώδεκα επιστολές ενός ανθρώπου που βρίσκεται φυλακισμένος στη Μαρτινίκα, κρατούμενος που ποτέ δεν έχει δει άλλους κρατούμενους, μόνο τους φρουρούς του κι ένα κομματάκι ουρανό.
Μια φορά σε αυτόν τον ουρανό είδε ένα αερόστατο κι αυτό άλλαξε όλη την διάθεσή του· έτσι και τα γράμματά του προς την νεαρή Ροζαλί Μεντώ που μένει στο Παρίσι και ποτέ δεν διευκρινίζεται πώς κατέληξαν να αλληλογραφούν, είναι το αερόστατο στον ουρανό του, η αλλαγή που του δίνει ελπίδα και αξιοπρέπεια. Και το βλέπουμε από το πρώτο ως το τελευταίο γράμμα, για χάρη της ο ήρωας- συγκρατημένος στην αρχή και μετά όλο και πιο τολμηρός- γίνεται ηθικός. Ηθικός ως προς τον εαυτό του: αργά και σταθερά η αφήγησή του περιέχει όλο και περισσότερες αλήθειες, απλώνεται, ξεθαρρεύει ερωτικά χωρίς να γίνεται χυδαία, μιλά για τον εγκλεισμό και την έλλειψη ελευθερίας με νηφαλιότητα.
Ο ήρωας είναι συμπαθητικός. Αυτό είναι το εντυπωσιακό. Είναι ένας άνθρωπος σε πτώση, στη χειρότερη θέση, που δεν γκρινιάζει ούτε αμπελοσοφεί, είναι ένας άντρας μετρημένος. Κι ό,τι λογοτεχνικές ή φιλοσοφικές καταβολές κι αν έχει, ποτέ δεν τις επιδεικνύει, βγαίνουν από τον λόγο του αβίαστα. Έτσι πιθανότατα γοητεύει την νεαρή Ροζαλί για να συνεχίσει να του στέλνει γράμματα.
Τα γράμματά της δεν τα διαβάζουμε ποτέ. Μόνο τα δικά του. Σε αυτά δεν μιλάει ποτέ για το τέλος. Ο θάνατος δεν εμφανίζεται παρά την τελευταία ώρα. Ο συγγραφέας, ενώ γράφει για ένα μάλλον ανοίκειο θέμα, με τρόπο παλιό, κατορθώνει να μιλήσει έτσι για το βασικό τρίπτυχο κάθε ανθρώπινης ζωής.
Απόλαυσα τις επιστολές, θα ήθελα, δεν το κρύβω, το μικρό βιβλίο να συνεχίσει κι άλλο, η Ροζαλί να μην μείνει κρυμμένη στην αιωνιότητα. Αλλά αυτή η λιτότητα είναι το βασικό του προτέρημα. Αυτή, και ο λόγος, απέριττος, χωρίς στολίδια, προσεγμένος αλλά πουθενά επιτηδευμένος. Θα διαβάσω με σιγουριά κι άλλα βιβλία του Κουμασίδη στο μέλλον.
Με τον έρωτα, την απώλεια, την ελευθερία, τον θάνατο ασχολείται ο Δάνης Κουμασίδης σε αυτή την μικρή επιστολική νουβέλα που εκδόθηκε την άνοιξη από τον Κέδρο. Δώδεκα γραμματόσημα στον τοίχο, δώδεκα επιστολές ενός ανθρώπου που βρίσκεται φυλακισμένος στη Μαρτινίκα, κρατούμενος που ποτέ δεν έχει δει άλλους κρατούμενους, μόνο τους φρουρούς του κι ένα κομματάκι ουρανό.
Μια φορά σε αυτόν τον ουρανό είδε ένα αερόστατο κι αυτό άλλαξε όλη την διάθεσή του· έτσι και τα γράμματά του προς την νεαρή Ροζαλί Μεντώ που μένει στο Παρίσι και ποτέ δεν διευκρινίζεται πώς κατέληξαν να αλληλογραφούν, είναι το αερόστατο στον ουρανό του, η αλλαγή που του δίνει ελπίδα και αξιοπρέπεια. Και το βλέπουμε από το πρώτο ως το τελευταίο γράμμα, για χάρη της ο ήρωας- συγκρατημένος στην αρχή και μετά όλο και πιο τολμηρός- γίνεται ηθικός. Ηθικός ως προς τον εαυτό του: αργά και σταθερά η αφήγησή του περιέχει όλο και περισσότερες αλήθειες, απλώνεται, ξεθαρρεύει ερωτικά χωρίς να γίνεται χυδαία, μιλά για τον εγκλεισμό και την έλλειψη ελευθερίας με νηφαλιότητα.
Ο ήρωας είναι συμπαθητικός. Αυτό είναι το εντυπωσιακό. Είναι ένας άνθρωπος σε πτώση, στη χειρότερη θέση, που δεν γκρινιάζει ούτε αμπελοσοφεί, είναι ένας άντρας μετρημένος. Κι ό,τι λογοτεχνικές ή φιλοσοφικές καταβολές κι αν έχει, ποτέ δεν τις επιδεικνύει, βγαίνουν από τον λόγο του αβίαστα. Έτσι πιθανότατα γοητεύει την νεαρή Ροζαλί για να συνεχίσει να του στέλνει γράμματα.
Τα γράμματά της δεν τα διαβάζουμε ποτέ. Μόνο τα δικά του. Σε αυτά δεν μιλάει ποτέ για το τέλος. Ο θάνατος δεν εμφανίζεται παρά την τελευταία ώρα. Ο συγγραφέας, ενώ γράφει για ένα μάλλον ανοίκειο θέμα, με τρόπο παλιό, κατορθώνει να μιλήσει έτσι για το βασικό τρίπτυχο κάθε ανθρώπινης ζωής.
Απόλαυσα τις επιστολές, θα ήθελα, δεν το κρύβω, το μικρό βιβλίο να συνεχίσει κι άλλο, η Ροζαλί να μην μείνει κρυμμένη στην αιωνιότητα. Αλλά αυτή η λιτότητα είναι το βασικό του προτέρημα. Αυτή, και ο λόγος, απέριττος, χωρίς στολίδια, προσεγμένος αλλά πουθενά επιτηδευμένος. Θα διαβάσω με σιγουριά κι άλλα βιβλία του Κουμασίδη στο μέλλον.
June 24, 2016
Ένα μικρό και πανέμορφο ανθολόγιο δώδεκα επιστολών ενός κρατούμενου στη Μαρτινίκα προς μια απροσδιόριστη νεαρή παραλήπτρια, την Ροζαλί από το Κλισί.
Εξαιρετικά απαλό και όμορφο στη λιτότητα των ολιγοσέλιδων επιστολών, με μικρές αλλά προσεγμένες και καίριες ποιητικές σφήνες. Η ανυπαρξία του Θεού για την ελεύθερη και νεαρή Ροζαλί συνομιλεί με την ανυπαρξία του ανθρώπου για τον ανώνυμο κρατούμενο που συνεχώς προσπαθεί να απελευθερώσει το πνεύμα του (και κατ' αντιστοιχία, την ποιητική στο λόγο του), αλλά όλο αυτοσυγκρατείται μπροστά στο μάταιο της φυλακής του σώματός του.
Προτείνεται ως παρέα για ένα χαλαρό πρωινό, κατά προτίμηση με θέα την θάλασσα (σε κοντράστ με την περιορισμένη λωρίδα ορατότητας του κρατούμενου), έναν αργόσυρτο καφέ και συνοδεία Rene Aubry.
Εξαιρετικά απαλό και όμορφο στη λιτότητα των ολιγοσέλιδων επιστολών, με μικρές αλλά προσεγμένες και καίριες ποιητικές σφήνες. Η ανυπαρξία του Θεού για την ελεύθερη και νεαρή Ροζαλί συνομιλεί με την ανυπαρξία του ανθρώπου για τον ανώνυμο κρατούμενο που συνεχώς προσπαθεί να απελευθερώσει το πνεύμα του (και κατ' αντιστοιχία, την ποιητική στο λόγο του), αλλά όλο αυτοσυγκρατείται μπροστά στο μάταιο της φυλακής του σώματός του.
Προτείνεται ως παρέα για ένα χαλαρό πρωινό, κατά προτίμηση με θέα την θάλασσα (σε κοντράστ με την περιορισμένη λωρίδα ορατότητας του κρατούμενου), έναν αργόσυρτο καφέ και συνοδεία Rene Aubry.
May 8, 2018
Συγκινητικά τρυφερό!
Μου άρεσε πολύ, η ιδέα, ο τρόπος γραφής, το τέλος...
Μου άρεσε πολύ, η ιδέα, ο τρόπος γραφής, το τέλος...
December 12, 2017
12 μήνες, 12 γράμματα.
Η αλληλογραφία ενός έγκλειστου με μια άγνωστη.
Γράμματα γεμάτα μοναξιά, γεμάτα σκέψεις που γίνονται εικόνες, τραγούδια που δημιουργεί η σιωπή, παράθυρα στο κόσμο εκεί έξω, αισθήματα που η απομόνωση τα γιγαντώνει.
Αρκετά καλή προσπάθεια αλλά μου έμεινε η εντύπωση ότι κάτι λείπει.
Η αλληλογραφία ενός έγκλειστου με μια άγνωστη.
Γράμματα γεμάτα μοναξιά, γεμάτα σκέψεις που γίνονται εικόνες, τραγούδια που δημιουργεί η σιωπή, παράθυρα στο κόσμο εκεί έξω, αισθήματα που η απομόνωση τα γιγαντώνει.
Αρκετά καλή προσπάθεια αλλά μου έμεινε η εντύπωση ότι κάτι λείπει.
May 26, 2016
Παρόλο που δεν μου πολυαρέσει η επιστολική λογοτεχνία μου έχει τύχει να διαβάσω μερικά διαμαντάκια της. Όσο δε για την ερωτική, την αποφεύγω σθεναρά. Τούτο δω όμως είναι ένα ακατέργαστο μεν ακόμη δείγμα τους, διαμαντάκι όμως δε!
February 26, 2019
Ένα πολύ γλυκό και ιδιαίτερο βιβλίο. Ένα βιβλίο που μας δείχνει πως η ελπίδα μπορεί να μας κρατήσει στην ζωή και να την χαιρόμαστε ακόμα και αν βλέπουμε το τέλος μας να έρχεται.
June 16, 2020
Δώδεκα μήνες, δώδεκα επιστολές, δώδεκα γραμματόσημα στον τοίχο
Προς τη Ροζαλί Μεντώ
Οδός Νταρσέ 21
Περιοχή Κλισί
Παρίσι
Γαλλία.
Ένας κρατούμενος στην Μαρτινίκα που υπογράφει τις επιστολές του ως «Εγώ». Κι αυτό γιατί «ώρες ώρες πρέπει να επαναλαμβάνω στον εαυτό μου πως είμαι εγώ…»
Βρίσκεται φυλακισμένος στη μέση του ωκεανού, δίχως ωστόσο να μπορεί να ξεδιψάσει –όπως εκμυστηρεύεται κι ο ίδιος μέσα από τα γράμματά του στην Ροζαλί– σαν βιβλική τιμωρία. Εκείνη είναι η μοναδική επαφή του με τον έξω κόσμο. Κι όμως, δεν ζητάει να μάθει τα «μεγάλα» νέα του κόσμου, μα τα «μικρά» και καθημερινά της ζωής αυτής της νεαρής γυναίκας.
Γράμματα γεμάτα μοναξιά, απομόνωση, σκέψεις, προβληματισμούς, και ταυτόχρονα γλυκά και τρυφερά.
Φυσικά πρόκειται για επιστολική λογοτεχνία, πράγμα που σημαίνει πως γνωρίζουμε τους χαρακτήρες και τις ιστορίες τους όσο μας το επιτρέπει αυτό το είδος. Εκείνο που μου άρεσε ήταν πως, παρά το μικρό του μέγεθος, δεν το διάβασα κατευθείαν – μονορούφι. Μου πήρε δώδεκα μέρες. Μία επιστολή κάθε απόγευμα. Και ήταν λίγο σαν να ήμουνα εγώ η Ροζαλί και να περίμενα τα γράμματα του «Εγώ» καθισμένη στην πολυθρόνα μου, με ένα γλυκόπικρο χαμόγελο στα χείλη.
Προς τη Ροζαλί Μεντώ
Οδός Νταρσέ 21
Περιοχή Κλισί
Παρίσι
Γαλλία.
Ένας κρατούμενος στην Μαρτινίκα που υπογράφει τις επιστολές του ως «Εγώ». Κι αυτό γιατί «ώρες ώρες πρέπει να επαναλαμβάνω στον εαυτό μου πως είμαι εγώ…»
Βρίσκεται φυλακισμένος στη μέση του ωκεανού, δίχως ωστόσο να μπορεί να ξεδιψάσει –όπως εκμυστηρεύεται κι ο ίδιος μέσα από τα γράμματά του στην Ροζαλί– σαν βιβλική τιμωρία. Εκείνη είναι η μοναδική επαφή του με τον έξω κόσμο. Κι όμως, δεν ζητάει να μάθει τα «μεγάλα» νέα του κόσμου, μα τα «μικρά» και καθημερινά της ζωής αυτής της νεαρής γυναίκας.
Γράμματα γεμάτα μοναξιά, απομόνωση, σκέψεις, προβληματισμούς, και ταυτόχρονα γλυκά και τρυφερά.
Φυσικά πρόκειται για επιστολική λογοτεχνία, πράγμα που σημαίνει πως γνωρίζουμε τους χαρακτήρες και τις ιστορίες τους όσο μας το επιτρέπει αυτό το είδος. Εκείνο που μου άρεσε ήταν πως, παρά το μικρό του μέγεθος, δεν το διάβασα κατευθείαν – μονορούφι. Μου πήρε δώδεκα μέρες. Μία επιστολή κάθε απόγευμα. Και ήταν λίγο σαν να ήμουνα εγώ η Ροζαλί και να περίμενα τα γράμματα του «Εγώ» καθισμένη στην πολυθρόνα μου, με ένα γλυκόπικρο χαμόγελο στα χείλη.
May 7, 2020
Πρόκειται για ένα βιβλίο με επιστολικό χαρακτήρα κι όπως ονοματίζει ο τίτλος θα ο αναγνώστης διαβάζει 12 επιστολές του φυλακισμένου ήρωα προς την Ροζαλί. Πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο καθώς ο συγγραφέας φαίνεται να γνωρίζει πότε κάποιος γράφει λογοτεχνία και πότε δεν γράφει. Οι ήρωες παρουσιάζονται τόσο όσο επιτρέπεται από τον συγγραφέα... Η Ροζαλί είναι απούσα, δεν γνωρίζει ο αναγνώστης περισσότερα στοιχεία εκτός από όσα δίνονται φειδωλά από τον ήρωα. Όσον αφορά τον κεντρικό ήρωα φθάνουμε στις τελευταίες σελίδες για να κατανοήσουμε τον λόγο της φυλάκισής του αλλά και το όνομά του που τελικά δεν φανερώνεται αλλά συστήνεται ως ο κρατούμενος με τον αριθμό 7. Δεν μπόρεσα να φανταστώ το τέλος του βιβλίου γεγονός που τοποθετώ στα προτερήματα του βιβλίου. Ένα βιβλία που αναπτύσσει το συναίσθημα της πίκρας ενώ μας μαθαίνει ότι ο άνθρωπος πάντα βρίσκει έναν τρόπο για να βρίσκει κουράγιο τις δύσκολες στιγμές...
July 4, 2017
Ιδιαίτερο και καλογραμμένο .
May 25, 2020
Να πώς γίνεται ένα βιβλίο να είναι απλό στη σύλληψή του, απλό και αληθινό στη γραφή του αλλά τελικά δυνατό στον αντίκτυπό του. Είναι από τα βιβλία που τα διαβάζεις και μετά σκέφτεσαι...και μετά τα σκέφτεσαι. Είναι, δηλαδή, ένα καλό βιβλίο.
May 11, 2017
Ειναι ακόμη νωρίς να καταγράψω κάποιες εντυπώσεις...πολυ καλο η τα αόρατα ρούχα του αυτοκράτορα; Πάντως το ευχαριστήθηκα στην πρώτη ανάγνωση...
Displaying 1 - 15 of 15 reviews