'Hallo? Spreek ik met Sarah Breman?' De vrouwenstem klonk jong. 'Dat klopt, dat ben ik.' 'Je kent mij niet, maar ik ken jou wel en ik zou je graag willen ontmoeten vandaag. Zou dat kunnen?'
Sarah is niet van plan zonder meer op de uitnodiging in te gaan. Maar als de vrouw blijft aandringen - 'Ik weet namelijk iets over jou wat jij zelf niet weet' - geeft ze toe.
De gevolgen van deze ontmoeting zijn met geen pen te beschrijven. Hoewel... het lukt Gerda Ronhaar. Met haar gave zich in anderen te kunnen inleven en haar vlotte schrijfstijl, zet ze een verhaal neer dat je in één ruk uit wilt lezen.
Het uitgangspunt is goed: het verleden van een vrouw blijkt niet te zijn zoals ze dacht. Als er dan ook nog eens een persoonsverwisseling optreedt, word je als lezeres helemaal blij. Maar: wat een verschrikkelijke man is die Raoul. Simpelweg gewelddadig en ik vind, dat dat in dit boek niet genoeg wordt afgekeurd. En ook verder een nare man: als een vroegere werknemer van hem naar nieuws te verwerken krijgt, vindt hij dat duidelijk net goed. Ja, onze hoofdpersoon protesteert wel, maar wat mij betreft niet genoeg. En dan het einde van het boek: ik lees wel vaker christelijke romans, dat is echt geen probleem. Maar op het einde krijgt het christelijke wel heel erg de overhand. En als dan ook nog Raoul ... Ik houd erover op. Die drie sterren zijn alleen voor het goede plot. De rest: bah!