در میان یادداشت های آغاز کتاب به نظرم یادداشت جواد مجابی از همه مفیدتر بود. او طراحی های محسن احمدوند را ادامه ی راه اردشیر محصص و علیرضا اسپهبد می داند - که البته خود احمدوند هم این نسبت ها را پذیرفته است ظاهرا
سردرگمی و جذابیت طرح ها واقعا یادآور طراحی های اردشیر محصص اند؛ هر چند صادقانه بگویم نه در حد و اندازه ی محصص. احمدوند نیز از تصاویر چاپ های سنگی و تصاویر و طرح های قجری در طرح هایش بهره برده است اما او بیشتر از محصص ابژه های مدرن را در آثارش دخالت داده - از اشیاء ( نوشابه و ... ) تا انسان ها. البته بخشی از این تفاوت ناشی از شلوغ تر بودن حجمی آثار احمدوند است. طراحی های محصص به شدت متکی به خط بودند اما در طراحی های احمدوند نقش خط منفرد پررنگ نیست؛ کلیت طرح ها است که به چشم می آید با هاشورها و بعضا رنگ هایش - همچنین از حالت کلاژگونه ی آثار احمدوند هم نباید غافل شد
از این توصیفات که بگذریم طرح ها برای من ابهامات زیادی داشتند و به همین دلیل این مجموعه برایم افسون کننده یا جذاب نبود؛ افت و خیزی بود میان گنگی و جذابیت