Прости ми, пријателе мој, посилно е од мене... Ти ветив дека повеќе нема да пишувам за себе, ама што маж сум јас ако си го одржам ветувањето? Имаат ли крај овие мои климактерични его-трипови? И имало ли во моите мозочни „фајлови“ уште нераскажани приказни?
Е па... имало, пријателе.
Ќе умрам ако не ти ги раскажам. Или откако ќе ти ги раскажам. Ете така, просто морам да ти ги раскажам.
Како старецот во приказните кој претчувствува дека му доаѓа крајот, па ги собира околу смртната постела своите тројца синови, за да им каже нешто што дотогаш им го немал кажано. Нешто многу вредно. Некоја тајна што тие не ја знаеле. Или... едноставно да им подари некоја стара мудрост, онака за крај.
Ете, така и јас. Не оти ќе се умира набргу. Вакви говеда како мене живеат за инает. И не оти тврдам дека во моите приказни има некоја мудрост. А и да има, ќе мораш сам да ја откриеш, пријателе мој. Ако сакаш.
Или пак, едноставно, препушти им се на приказните...
Преубава книга, многу ми беше жал кога ја свртев последната страна и немаше повеќе. СЕкогаш уживам во неговите книги , неговите зборови , приказни и поуки... Книга за опуштање , штета што има само 214 страни да има и 2140 пак ке ми е малку. Вреди да се прочита .