დღიურები

გურამ რჩეულიშვილი ექვსტომეული #5

by Guram Rcheulishvili

დღიურები, ჩანაწერები, 1956-1960 წლები

328 pages, Hardcover

First published January 1, 2012

About the author

Guram Rcheulishvili was born on July 4, 1934 in Tbilisi. In 1957 he graduated Tbilisi State University on historical faculty. His first stories, which were printed in newspaper “Tsiskari” in 1957, brought him a big success. In writer’s life, only see of his works were published. His collected works “Salamura” were published after his death, in 1961. Rcheulishvili’s prose attracted reader by its style, dialogues and ideas. He wrote stories like the mustangs or slow tango. Nowadays he is still popular. Guram Rcheulishvili’s works are translated on German, Hungarian, Bulgarian, Lithuanian, Czech and Russian languages. At age of 26, he died in Gagra on 23 August 1960, when saving an unknown Russian girl in a rough sea. Buried in Tbilisi, at Vake cemetery.

Reviews

[Nino Khvistani · Rating 5 out of 5]

მთელი გულით მიყვარს გურამ რჩეულიშვილი, მიუხედავად იმისა, რომ ვერაფრით ვაპატიებ ტერმინ “მოჩანგლვას”.
პირადი ჩანაწერებისა თუ დღიურების გამოქვეყნებას(რაც, ძირითადად, ავტორის გარდაცვალების მერე ხდება ხოლმე) ერთი ძალიან კარგი რამ სდევს თან - იმდენად გაუფილტრავი და ხშირად ბრუტალურიც კია ეს ჩანაწერები, რომ საშინლად ახლობელს ხდის ავტორს შენთვის.
მიყვარს, მიყვარს ეს “ჩუმი ყბედი”😀

[Lily Saladze · Rating 5 out of 5]

ამ დღიურებით გავიცანი გურამ რჩეულიშვილი და მივხვდი, რომ დიდი ადამიანის ფიქრები ხშირად გვანან პატარა ადამიანის ფიქრებს. მთავარი ასეთი ფიქრის ფურცელზე გადმოტანაა. საოცარია ამ ადამიანის დამოკიდებულება მეგობრების, ოჯახის წევრებისა და ზოგადად ცხოვრების მიმართ. დღიურის თითქმის ყველა ჩანაწერში გრძნობს და წინასწარმეტყველებს საკუთარ სიკვდილს და ხაზს უსვამს ზღვის სიმბოლურ დანიშნულებას მის ცხოვრებაში.
შეყვარებული გურამი კიდევ უფრო ახლობელი ხდება მკითხველისთვის, რადგან საოცარი ემოციებით აღწერს სასიყვარულო ურთიერთობის მცირე დეტალებსაც კი: "როცა მიყვარდა, არასოდეს არ მახსოვდა ირინას სახე თვალდახუჭულს, მერე - ყოველთვის." ირინას სახელით ის თავისი მეგობრის დას მოიხსენიებს, რომელიც უყვარდა და თან ძალიან ერიდებოდა ამ ამბის მეგობრისთვის (ჩვენთვის) გამხელა.
ჩანაწერების ბოლოს თავისი ოჯახური ცხოვრებიდან აღწერს ერთ მომენტს, რომელმაც ძალიან გამაბრაზა და იმის გამო, რომ გაბრაზებული არ დავრჩე ვიწყებ მისი მოთხრობების კითხვას.