Menno ter Braak was a Dutch writer and literary critic, considered the Netherlands’ most important essayist and cultural critic during the Interbellum period. His shrewd intellect and challenging of preciousness in art earned him the title of the ‘conscience of Dutch literature’.
Together with friend and collaborator Edgar du Perron he founded the influential literary magazine “Forum”, which called for a rejection of contemporary aestheticism, as well as the Committee of Vigilance of anti-National Socialist Intellectuals.
In 1937, Ter Braak wrote what today stands as one of the most scathingly perceptive indictments of the Nazi movement, “National Socialism as a Doctrine of Rancour”, in which he expressed his urgent concern for the growing popularity of National Socialism. Upon the German invasion in 1940, he took his own life within hours after the Dutch surrender.
De beste Nederlandstalige essayist die we gekend hebben. Ongelofelijk soepele, originele en speelse analyses van de menselijke conditie anno 1934 die eng actueel zijn.
Ter Braak heeft een bijzonder goede neus voor huichelarij. Ik kijk nu wel anders naar kunstenaars en wetenschappers.
Ook heeft hij mij laten twijfelen aan begrippen als: ‘geest’, ‘het hogere’ en de wetenschap in het algemeen.
De Braakmeester heeft ook een gevoel voor humor en acht de humor erg hoog. Ik kan mij eensgezind aansluiten bij zijn visies betreft humor. Ik heb een hekel aan de doorgeslagen ernstige mensen en acht zelfspot en humor als zeer goede kwaliteiten.
Ik moet toegeven dat de Braakenheimer wel erg lange zware zinnen schrijft, en ik daardoor soms een beetje afdwaal en hem niet volledig begrijp. Zijn stijl viel mij soms zwaar en dat vind ik toch vreemd, ook mede door zijn waardering voor het oppervlakkige, en afleuring voor het hoogdrafende taalgebruik.