What do you think?
Rate this book
Kinfolk #22
Kinfolk Volume 22: Work Special
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
February 8, 2017
Nieuwsgierigheid, meer was het niet. Een geval van herhaling, dat ook. Als ik op korte tijd een naam vaak hoor of zie, dan is het alsof het universum (= Google?) me zegt dat ik die naam moet leren kennen. Het lifestylemagazine Kinfolk zag ik plots overal opduiken: in krantenwinkels, boekhandels, maar vooral online. Kinfolk: yay of nay? Ik wilde het weten.
*
Kinfolk is meer dan een lifestylemagazine. Kinfolk is een lifestyle, de antipode van The Rich Kids of Instagram – een account waarop rijke tieners tonen hoe ze zoveel mogelijk geld op zo kort mogelijk tijd verbrassen. Ook de volgelingen van Kinfolk laten zich op sociale media graag zien, maar dat lijkt op het eerste gezicht het enige dat ze met de rich kids delen. Ze nemen foto’s van de nieuwste Kinfolk op hun tweedehandssalontafel samen met een close-up van een kop koffie, een boeket pastelkleurige bloemen of een toast met avocadospread. Ze wonen in witgeverfde huizen met zorgvuldig uitgekozen meubels, tafels en gebruiksvoorwerpen in natuurlijke materialen. De ideale Kinfolklezer is creatief en anti-individualistisch. Hij of zij trekt zich bewust terug uit de ratrace van het kapitalisme en kiest voor een duurzaam, aandachtig en traag leven.
*
Verdomme die Kinfolk, wat een hebbeding! Die gedachte zoeft door mijn hoofd terwijl ik in de winkel in het nummer blader. Dik en zacht papier, knappe foto’s, sober Engels; zoiets kan ik niet laten liggen. Dat heb ik wel vaker gedacht, maar ik legde het magazine even vaak terug in het rek omdat de prijs – achttien euro – me tegenhield.
Kinfolk is reclamevrij las ik online. Een gedurfde keuze met een prijs. Een prijs die wordt doorgerekend aan de klant. Ik kan erover blijven zeuren, kan blijven talmen. Een reclamevrij magazine? Respect, denk ik dan. Ik ga naar de kassa, betaal en neem dat hebbeding – die lifestyle van 192 pagina’s dik – mee naar huis.
*
Afzetters! Dat is het eerste wat ik denk wanneer ik thuis begin te lezen. Op zestien van de eerste negentien pagina’s staat reclame. Mijn verontwaardiging zakt een beetje als blijkt dat er verderop in het nummer, op één pagina na, geen reclame wordt gemaakt. Nou goed, als het er dan toch in moet staan, dan word ik er alleen in het begin mee lastiggevallen.
*
Work
Kinfolk – Work Special bestaat uit vier delen: Starters, Features, Work en Directory. Het thema van het nummer spreekt me aan dus ik spring meteen naar het derde deel, Work, dat opent met een modeshoot. Twee vrouwelijke modellen kijken een tikje zurig in de lens en dragen oversized kledingstukken. De merken klinken duur. Dit is het soort hipsterdom waar ik de kriebels van krijg. Kinfolk promoot een trager leven – minder werken, meer genieten – maar publiceert tegelijkertijd mode die een traag levend mens zich niet kan veroorloven.
Maar opnieuw, en gelukkig, zakt mijn verontwaardiging. Het volgende stuk, een interview met kunstenaar Laurent Martin, is inspirerend. De man maakt mobiles van bamboe en dikke, donkere ballen. Zijn werken – licht, luchtig en groots – komen perfect tot hun recht dankzij de paginagrote foto’s. Laurent begon zijn carrière in de reclame, maar koos op latere leeftijd voor de kunst. Hij leeft het perfecte Kinfolkleven, van rags naar riches, van de drukke reclamewereld naar de contemplatieve kunstenaarswereld. In zijn schaars ingerichte werkruimte ligt geen vlokje stof, of dat is toch wat de foto’s me doen geloven.
*
Directory
In Directory, het vierde deel van Kinfolk, worden enkele boeken belicht: Patterns van Peter Koepke (over patronen), Diary of a Nose van Jean-Claude Ellena (over parfum) en The Kate Inside van Guido Harari (over foto’s van singer/songwriter Kate Bush). Daarnaast twee korte stukken over de kunstenaars Hiroshu Sugimoto en Ruth Asawa, en tot slot een kruiswoordpuzzel en een vraag & antwoord met curator Hans Ulrich Obrist. Een indrukwekkende en gevarieerde lijst van titels en namen. Maar waarom? Dat vraag ik me af. Waarom nu net deze titels en deze namen? Het lijkt alsof Kinfolk een papieren versie heeft gemaakt van de Ik doe een gok-knop van Google. Als lezer verdwaal ik tussen de willekeurig gekozen onderwerpen.
*
Starters
Ik spring naar deel één, Starters, op zoek naar een rode draad in het magazine. Al gauw raak ik ook in dit deel het spoor bijster door een overdonderd aanbod aan artikels over uiteenlopende onderwerpen – communicatie, uitstelgedrag, de kleur International Klein Blue enzoverder enzovoort – en mensen – kunstenaar Pablo Picasso, singer/songwriter Esperanza Spalding, designer Christopher Esber enzoverder enzovoort. Dat verdwalen werkt me op de zenuwen. Het blad ziet er vormelijk strak geregisseerd uit, maar inhoudelijk raakt het kant noch wal.
Ergens halfweg Starters, ik heb dan al meer dan de helft van Kinfolk gelezen, gaat het me dagen dat niet alleen het derde deel Work aan het thema van het winternummer is gewijd, maar dat het hele magazine over werk gaat.
Een houvast, eindelijk. En die rode draad helpt me als lezer, maar niet genoeg.
Wanneer ik de inhoud van de vier delen naast elkaar leg, stel ik me de vraag waarom dat ene stuk bij Starters staat en het andere bij Work. Het had evengoed andersom kunnen zijn. Alles wat ik onder ogen krijg, of het nu tekst is of beeld, klinkt hetzelfde of ziet er hetzelfde uit. En dat is wel erg vreemd voor een magazine dat in het colofon zeventien auteurs en eenentwintig fotografen vermeldt. Hun individuele stemmen en creativiteit bezwijken onder een te strakke redactie. De gladde look & feel die lezers met het merk Kinfolk moeten associëren verdraagt geen ruwe kantjes.
*
Features
In Features, het tweede deel van het magazine, zijn de essays en interviews langer dan in de andere delen. Daardoor krijgen de fotografen en schrijvers de ruimte om zich werkelijk in hun onderwerp te verdiepen. Zij kunnen ook een gedachtegang ontplooien, nuances laten zien en details neerschrijven. Features is Kinfolk op z’n best dankzij een reeks foto’s van de felgekleurde muren, mozaïekvloeren en de beeldhouwwerken van de Ny Carlsberg Glyptotek, een essay over de zintuigelijke beleving van architectuur en een interview over leiderschap met modeontwerpster Stine Goya.
*
Kinfolk: yay of nay? Ik houd het voorlopig op een meh. Het magazine barst van de goede ideeën. De lay-out en fotografie zijn oogverblindend, maar op inhoudelijk vlak loopt het fout. En dat is een gemiste kans, omdat Kinfolk het woord geeft aan een boeiende en gevarieerde groep creatievelingen. Neem nu bijvoorbeeld de Zweedse filmmaakster Therese Traore Dahlberg. Zij ergerde zich blauw aan de eenzijdige manier waarop Afrika in beeld werd gebracht. Daarop besloot ze zelf films te maken waarin ze een Afrika toont dat meer is dan een hoopje miserie. En ook het interview met Philip Ball, een wetenschappelijk schrijver, is de moeite. Hij heeft het over de juiste balans in het leven tussen enerzijds herhalingen en patronen en anderzijds chaos en verwarring. Als het altijd stil is, dan wordt die stilte voorspelbaar, eentonig en uiteindelijk saai.
Kinfolk is te stil, maar ook te zacht, te wit, te lief. Dat is leuk voor even, maar niet voor een heel magazine. De realiteit, de wereld buiten het blad, is niet stil en zacht en wit en lief. Wie alleen Kinfolk leest weet van geen oorlog of orkaan. Ik heb niets tegen een apolitieke insteek, maar Kinfolk is gewoon naïef. Het magazine mist de diversiteit van Dahlberg en de balans van Ball. Pas wanneer het zich die twee dingen eigen maakt, kan het uitgroeien tot een gelaagde en verrassende publicatie. Voorlopig scheert Kinfolk te veel over de oppervlakte en heeft het niet meer diepgang dan een rich kid op Instagram.
KINFOLK ID
Titel – Kinfolk
Uitgeverij – Ouur Media
Genre – Lifestyle
Taal – Engels
Frequentie – 4 keer/jaar
Pagina’s – 192
Prijs – 18 euro
*
Kinfolk is meer dan een lifestylemagazine. Kinfolk is een lifestyle, de antipode van The Rich Kids of Instagram – een account waarop rijke tieners tonen hoe ze zoveel mogelijk geld op zo kort mogelijk tijd verbrassen. Ook de volgelingen van Kinfolk laten zich op sociale media graag zien, maar dat lijkt op het eerste gezicht het enige dat ze met de rich kids delen. Ze nemen foto’s van de nieuwste Kinfolk op hun tweedehandssalontafel samen met een close-up van een kop koffie, een boeket pastelkleurige bloemen of een toast met avocadospread. Ze wonen in witgeverfde huizen met zorgvuldig uitgekozen meubels, tafels en gebruiksvoorwerpen in natuurlijke materialen. De ideale Kinfolklezer is creatief en anti-individualistisch. Hij of zij trekt zich bewust terug uit de ratrace van het kapitalisme en kiest voor een duurzaam, aandachtig en traag leven.
*
Verdomme die Kinfolk, wat een hebbeding! Die gedachte zoeft door mijn hoofd terwijl ik in de winkel in het nummer blader. Dik en zacht papier, knappe foto’s, sober Engels; zoiets kan ik niet laten liggen. Dat heb ik wel vaker gedacht, maar ik legde het magazine even vaak terug in het rek omdat de prijs – achttien euro – me tegenhield.
Kinfolk is reclamevrij las ik online. Een gedurfde keuze met een prijs. Een prijs die wordt doorgerekend aan de klant. Ik kan erover blijven zeuren, kan blijven talmen. Een reclamevrij magazine? Respect, denk ik dan. Ik ga naar de kassa, betaal en neem dat hebbeding – die lifestyle van 192 pagina’s dik – mee naar huis.
*
Afzetters! Dat is het eerste wat ik denk wanneer ik thuis begin te lezen. Op zestien van de eerste negentien pagina’s staat reclame. Mijn verontwaardiging zakt een beetje als blijkt dat er verderop in het nummer, op één pagina na, geen reclame wordt gemaakt. Nou goed, als het er dan toch in moet staan, dan word ik er alleen in het begin mee lastiggevallen.
*
Work
Kinfolk – Work Special bestaat uit vier delen: Starters, Features, Work en Directory. Het thema van het nummer spreekt me aan dus ik spring meteen naar het derde deel, Work, dat opent met een modeshoot. Twee vrouwelijke modellen kijken een tikje zurig in de lens en dragen oversized kledingstukken. De merken klinken duur. Dit is het soort hipsterdom waar ik de kriebels van krijg. Kinfolk promoot een trager leven – minder werken, meer genieten – maar publiceert tegelijkertijd mode die een traag levend mens zich niet kan veroorloven.
Maar opnieuw, en gelukkig, zakt mijn verontwaardiging. Het volgende stuk, een interview met kunstenaar Laurent Martin, is inspirerend. De man maakt mobiles van bamboe en dikke, donkere ballen. Zijn werken – licht, luchtig en groots – komen perfect tot hun recht dankzij de paginagrote foto’s. Laurent begon zijn carrière in de reclame, maar koos op latere leeftijd voor de kunst. Hij leeft het perfecte Kinfolkleven, van rags naar riches, van de drukke reclamewereld naar de contemplatieve kunstenaarswereld. In zijn schaars ingerichte werkruimte ligt geen vlokje stof, of dat is toch wat de foto’s me doen geloven.
*
Directory
In Directory, het vierde deel van Kinfolk, worden enkele boeken belicht: Patterns van Peter Koepke (over patronen), Diary of a Nose van Jean-Claude Ellena (over parfum) en The Kate Inside van Guido Harari (over foto’s van singer/songwriter Kate Bush). Daarnaast twee korte stukken over de kunstenaars Hiroshu Sugimoto en Ruth Asawa, en tot slot een kruiswoordpuzzel en een vraag & antwoord met curator Hans Ulrich Obrist. Een indrukwekkende en gevarieerde lijst van titels en namen. Maar waarom? Dat vraag ik me af. Waarom nu net deze titels en deze namen? Het lijkt alsof Kinfolk een papieren versie heeft gemaakt van de Ik doe een gok-knop van Google. Als lezer verdwaal ik tussen de willekeurig gekozen onderwerpen.
*
Starters
Ik spring naar deel één, Starters, op zoek naar een rode draad in het magazine. Al gauw raak ik ook in dit deel het spoor bijster door een overdonderd aanbod aan artikels over uiteenlopende onderwerpen – communicatie, uitstelgedrag, de kleur International Klein Blue enzoverder enzovoort – en mensen – kunstenaar Pablo Picasso, singer/songwriter Esperanza Spalding, designer Christopher Esber enzoverder enzovoort. Dat verdwalen werkt me op de zenuwen. Het blad ziet er vormelijk strak geregisseerd uit, maar inhoudelijk raakt het kant noch wal.
Ergens halfweg Starters, ik heb dan al meer dan de helft van Kinfolk gelezen, gaat het me dagen dat niet alleen het derde deel Work aan het thema van het winternummer is gewijd, maar dat het hele magazine over werk gaat.
Een houvast, eindelijk. En die rode draad helpt me als lezer, maar niet genoeg.
Wanneer ik de inhoud van de vier delen naast elkaar leg, stel ik me de vraag waarom dat ene stuk bij Starters staat en het andere bij Work. Het had evengoed andersom kunnen zijn. Alles wat ik onder ogen krijg, of het nu tekst is of beeld, klinkt hetzelfde of ziet er hetzelfde uit. En dat is wel erg vreemd voor een magazine dat in het colofon zeventien auteurs en eenentwintig fotografen vermeldt. Hun individuele stemmen en creativiteit bezwijken onder een te strakke redactie. De gladde look & feel die lezers met het merk Kinfolk moeten associëren verdraagt geen ruwe kantjes.
*
Features
In Features, het tweede deel van het magazine, zijn de essays en interviews langer dan in de andere delen. Daardoor krijgen de fotografen en schrijvers de ruimte om zich werkelijk in hun onderwerp te verdiepen. Zij kunnen ook een gedachtegang ontplooien, nuances laten zien en details neerschrijven. Features is Kinfolk op z’n best dankzij een reeks foto’s van de felgekleurde muren, mozaïekvloeren en de beeldhouwwerken van de Ny Carlsberg Glyptotek, een essay over de zintuigelijke beleving van architectuur en een interview over leiderschap met modeontwerpster Stine Goya.
*
Kinfolk: yay of nay? Ik houd het voorlopig op een meh. Het magazine barst van de goede ideeën. De lay-out en fotografie zijn oogverblindend, maar op inhoudelijk vlak loopt het fout. En dat is een gemiste kans, omdat Kinfolk het woord geeft aan een boeiende en gevarieerde groep creatievelingen. Neem nu bijvoorbeeld de Zweedse filmmaakster Therese Traore Dahlberg. Zij ergerde zich blauw aan de eenzijdige manier waarop Afrika in beeld werd gebracht. Daarop besloot ze zelf films te maken waarin ze een Afrika toont dat meer is dan een hoopje miserie. En ook het interview met Philip Ball, een wetenschappelijk schrijver, is de moeite. Hij heeft het over de juiste balans in het leven tussen enerzijds herhalingen en patronen en anderzijds chaos en verwarring. Als het altijd stil is, dan wordt die stilte voorspelbaar, eentonig en uiteindelijk saai.
Kinfolk is te stil, maar ook te zacht, te wit, te lief. Dat is leuk voor even, maar niet voor een heel magazine. De realiteit, de wereld buiten het blad, is niet stil en zacht en wit en lief. Wie alleen Kinfolk leest weet van geen oorlog of orkaan. Ik heb niets tegen een apolitieke insteek, maar Kinfolk is gewoon naïef. Het magazine mist de diversiteit van Dahlberg en de balans van Ball. Pas wanneer het zich die twee dingen eigen maakt, kan het uitgroeien tot een gelaagde en verrassende publicatie. Voorlopig scheert Kinfolk te veel over de oppervlakte en heeft het niet meer diepgang dan een rich kid op Instagram.
KINFOLK ID
Titel – Kinfolk
Uitgeverij – Ouur Media
Genre – Lifestyle
Taal – Engels
Frequentie – 4 keer/jaar
Pagina’s – 192
Prijs – 18 euro
September 3, 2017
What better time to read the Work Issue than on Labor Day weekend?
There's a review of this issue on Amazon that reads
I usually don't care much (read: at all) about the fashion in Kinfolk. I have my own style that involves a lot more black and people I'm an extra in a post-apocalyptic movie. But the orange sweater in Hot Under the Collar gave me pause, because I looked exactly like a sweater I bought when I lived in Ireland. We went to Inis Meáin, and while there I stopped into the Inis Meáin Knitting Company and bought my then-girlfriend a sweater in that exact color, though a bit more closely-fitted. And not as expensive--it seems like prices for Inis Meáin sweaters have increased greatly since I was a university student. They're not something I would buy now, but looking at it makes me remember an island criss-crossed with stone walls and standing in someone's yard to use the only payphone to call America.
I have no special commentary on The Working Lives of Cats, but I liked it as proof that cat pictures are not simply a modern obsession.
As a jaded millennial, In Conversation: Group Dynamics made me roll my eyes. It's about workplace dynamics, getting ahead at work through building personal relationships, the community at the office, and so on. And so the whole time I was laughing, because the corporation is not a community. Your boss is not your friend. Share as much as you like--you'll be fired in an instant if it's even momentarily advantageous to someone high enough up who needs to make the proper guillotine quota. I work at a nonprofit, and just a few days ago someone sent on pictures of our old office that we moved out of four years ago. Probably half of the people in those pictures no longer work with us, having been turfed out since then despite our division providing record revenue for our philanthropic work. The company is not your family. Share personal information to get ahead if you like, make friends with your coworkers if you like, but don't for an instant assume that good feeling will save you.
On Procrastination struck a chord with me, because procrastination is a serious problem for me. The article points out that as long as tasks still get done, there's no automatic moral benefit from doing them as soon as possible, but one aspect it missed was something that caused something of a revelation for me when I first read an article suggesting it--procrastination can be a symptom of anxiety. Starting something brings the possibility of screwing it up or doing it badly closer, and so it's better to put it off as long as possible to avoid that painful outcome. I know that's why I spent so much time avoiding writing my essays when I was at university. I was always worried that, despite the lack of any previous proof, this would be the essay that would be truly terrible and earn me an F in the class, and often I wouldn't write the first word until 10 p.m. the night before it was due. I never did get an F, and graduated cum laude, so I suppose it didn't harm me that much. But I can't entirely sign on to the essay's thesis--I think a bit more time would have saved me some worry in the end.
There were quite a few interviews but nothing from them stood out to me.
Overall, a middling issue and I'm not super impressed with the new, larger design. It's almost too large to be comfortable even sitting on the couch curled up with a cup of tea, which is my preferred way to read Kinfolk. I hope that future issues of Kinfolk go back to what made me want to subscribe when I first read The Japan Issue.
There's a review of this issue on Amazon that reads
Kinfolk used to be "Things to Make and Do". Now it's almost exclusively interviews and product placementsand it is 100% correct. One of my favorite parts of older Kinfolk issues was the recipes; this issue has nothing about food at all. And yet, there were still a few articles in here that I appreciated, or at least were notable.
I usually don't care much (read: at all) about the fashion in Kinfolk. I have my own style that involves a lot more black and people I'm an extra in a post-apocalyptic movie. But the orange sweater in Hot Under the Collar gave me pause, because I looked exactly like a sweater I bought when I lived in Ireland. We went to Inis Meáin, and while there I stopped into the Inis Meáin Knitting Company and bought my then-girlfriend a sweater in that exact color, though a bit more closely-fitted. And not as expensive--it seems like prices for Inis Meáin sweaters have increased greatly since I was a university student. They're not something I would buy now, but looking at it makes me remember an island criss-crossed with stone walls and standing in someone's yard to use the only payphone to call America.
I have no special commentary on The Working Lives of Cats, but I liked it as proof that cat pictures are not simply a modern obsession.
As a jaded millennial, In Conversation: Group Dynamics made me roll my eyes. It's about workplace dynamics, getting ahead at work through building personal relationships, the community at the office, and so on. And so the whole time I was laughing, because the corporation is not a community. Your boss is not your friend. Share as much as you like--you'll be fired in an instant if it's even momentarily advantageous to someone high enough up who needs to make the proper guillotine quota. I work at a nonprofit, and just a few days ago someone sent on pictures of our old office that we moved out of four years ago. Probably half of the people in those pictures no longer work with us, having been turfed out since then despite our division providing record revenue for our philanthropic work. The company is not your family. Share personal information to get ahead if you like, make friends with your coworkers if you like, but don't for an instant assume that good feeling will save you.
On Procrastination struck a chord with me, because procrastination is a serious problem for me. The article points out that as long as tasks still get done, there's no automatic moral benefit from doing them as soon as possible, but one aspect it missed was something that caused something of a revelation for me when I first read an article suggesting it--procrastination can be a symptom of anxiety. Starting something brings the possibility of screwing it up or doing it badly closer, and so it's better to put it off as long as possible to avoid that painful outcome. I know that's why I spent so much time avoiding writing my essays when I was at university. I was always worried that, despite the lack of any previous proof, this would be the essay that would be truly terrible and earn me an F in the class, and often I wouldn't write the first word until 10 p.m. the night before it was due. I never did get an F, and graduated cum laude, so I suppose it didn't harm me that much. But I can't entirely sign on to the essay's thesis--I think a bit more time would have saved me some worry in the end.
There were quite a few interviews but nothing from them stood out to me.
Overall, a middling issue and I'm not super impressed with the new, larger design. It's almost too large to be comfortable even sitting on the couch curled up with a cup of tea, which is my preferred way to read Kinfolk. I hope that future issues of Kinfolk go back to what made me want to subscribe when I first read The Japan Issue.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews