Το βιβλίο αυτό περιέχει επτά δοκίμια διαφορετικού ύφους και θεματικής, προκειμένου ο Έλληνας αναγνώστης (στον οποίο ο Μάτερλινκ εξακολουθεί να παραμένει σχεδόν άγνωστος) να πάρει μια γεύση από την προσματική ευαισθησία του συγγραφέα.
Ο τόμος περιέχει έναν πρόλογο με θέμα "Ο Μάτερλινκ και το δοκίμιο" και επτά κείμενα του Μάτερλινκ: Ο θάνατος του μικρού σκύλου, ένα συγκινησιακό μανιφέστο ζωοφιλίας, Ο ναός της τύχης, ένας ψύχραιμος λίβελος ενάντια στην αυτοκρατορία των τυχερών παιχνιδιών, Εγκώμιο του ξίφους, ο συγγραφέας εξαιρεί την ηθική ποιότητα της ξιφομαχίας, Το σύγχρονο δράμα, εκφράζεται το ζητούμενο για ένα θέατρο που να "παροντοποιεί" στη σκηνή το αόρατο, το άρρητο, τους παλμούς του σύμπαντος, Περί ειλικρίνειας, συνδέεται άρρηκτα η αμεσότητα της αγάπης και το ύψιστο σημείο ταύτισης δύο προσώπως με την απόλυτη ειλικρίνεια, Τα αρώματα, μια δραματικότατη περιγραφή των "βασανιστηρίων" στα οποία υποβάλλονται τα άνθη, προκειμένου να προδώσουν - να παραδώσουν - το μυστικό του αρωματός τους στην αρωματοβιομηχανία. Το ατύχημα, ερμηνεύονται τα ατυχήματα ως αποτέλεσμα μιας ατελούς ή αποπροσανατολισμένης προσπάθειας του ενστίκτου ή του ασυνείδητου, τα οποία ο άνθρωπος, από άγνοια, αποκαλεί τυχαία συμβάντα.
Maurice Polydore Marie Bernard Maeterlinck (also called Count Maeterlinck from 1932) was a Belgian playwright, poet, and essayist who was a Fleming, but wrote in French.
He was awarded the Nobel Prize in Literature in 1911 "in appreciation of his many-sided literary activities, and especially of his dramatic works, which are distinguished by a wealth of imagination and by a poetic fancy, which reveals, sometimes in the guise of a fairy tale, a deep inspiration, while in a mysterious way they appeal to the readers' own feelings and stimulate their imaginations".
The main themes in his work are death and the meaning of life. His plays form an important part of the Symbolist movement.
''Διότι τα λόγια δεν είναι παρά είδη κατόπτρων, που αντανακλούν την ομορφιά των πραγμάτων του περιβάλλοντός τους, και η ομορφιά του νέου κόσμου όπου ζούμε δεν φαίνεται ακόμα να έχει στείλει τις ακτίνες της μέχρι αυτούς τους αργοκίνητους καθρέφτες''.
''Αλλά από την άλλη πλευρά, δεν είναι απαραίτητο να διορθώνουμε λάθη ομολογημένα, διότι υπάρχουν λάθη αναγκαία για την ύπαρξή μας και για τον χαρακτήρα μας. Πολλά από τα ελαττώματά μας είναι οι ίδιες οι ρίζες των προτερημάτων μας''.
''Τα τρία τέταρτα του κακού που διαπράττεται οφείλονται στη βεβαιότητα της ατιμωρησίας''.
7/7 Ματερλινκ. Συμβολιστική δραματουργία. Άγνωστος στους Έλληνες και σε εμένα. Η αλήθεια είναι ότι ήταν ένα οικονομικό μικρό βιβλίο που το διάλεξα κυρίως λόγω εξωφύλλου!
Ωστόσο αποδείχθηκε μια πολύ γλυκιά συντροφιά.
Η 1η ιστορία είναι μια ωδή στην φιλοζωία και συγκεκριμένα στην ανιδιοτελή αγάπη του σκύλου προς τον άνθρωπο.
Η 2η ιστορία είναι ένας λίβελος ενάντια στον τζόγο.
Η 3η ιστορία θα μπορούσε να είναι ένας οδηγός που θα γραφόταν πίσω από κάθε εισιτήριο για θέατρο ή Επίδαυρο. Ουσιαστικά εξηγεί τον ρόλο του δραματουργού, την ανάγκη για επικαιροποίηση του δράματος και της ΔΡΑΣΗΣ (με την έννοια του ρήματος δρω). Επίσης σκιαγραφεί τα όρια της παροντοποιησης της πλοκής του δραματος.
Η 4η ιστορία, προσωπικά η αγαπημένη μου, περιγράφει την αμεσότητα και την ειλικρίνεια ως το ύψιστο σημείο ταύτισης, επικοινωνίας και απόδειξης της αγάπης μεταξύ δυο ανθρώπων.
Η 5η ιστορία -μου πέρασε αδιάφορη - μιλά για τα βασανίστρια των λουλουδιών στην προσπάθεια τους να βγάλουν το άρωμα τους. Η συγγραφέας είχε μια ευαισθησία για την φύση, τα ζώα και την κοσμολογία.
Η 6η ιστορία είναι αναφέρεται στην ηθική της ξιφομαχίας, η οποία χρησιμοποιείται συμβολικά.
Η τελευταία ιστορία ερμηνεύει τα ατυχήματα ως αποτέλεσμα του αποπροσανατολισμένου ενστίκτου ή τους ασυνείδητου του ανθρώπου που από άγνοια προκαλεί συμβάντα ανεπανόρθωτα.
"ο σκύλος είναι ένα αληθινά ένα προνομιούχο ζώο. Είναι το μόνο ζωντανό πλάσμα που έχει βρει και αναγνωρίσει έναν αδιαμφισβήτητο θεό. Ξέρει σε τι αφιερώνει το καλύτερο κομμάτι του εαυτού του. Δεν είναι αναγκασμένος να αναζητά μια τέλεια, ανώτερη και άπειρη δύναμη μέσα στα σκοτάδια"
"Το να εκμηδενίσεις την αξία του χρήματος για να την αντικαταστήσεις με ένα υψηλότερο ιδανικό θα ήταν υπέροχο έργο. Αλλά το να την εκμηδενίσεις για να αφήσεις στη θέση της το καθαρό και απλό μηδέν είναι, φαντάζομαι, μία από τις σοβαρότερες απόπειρες καταστροφής που μπορεί κανείς να κάνει ενάντια στη σύγχρονη εξέλιξη"
"Στον έρωτα δεν υπάρχει διαρκής και πλήρης ευτυχία, παρά μόνο μέσα στη διάφανη ατμόσφαιρα της τέλειας ειλικρίνειας. Μέχρι να υπάρξει αυτή η ειλικρίνεια, ο έρωτας είναι μόνο μια δοκιμασία"