Breezy Riz218 reviews1 followerFollowFollowFebruary 25, 2016หนึ่งเป็นรักแรกในความทรงจำ ที่ฝากฝังรอยร้าว บาดลึกอีกหนึ่งคอยอยู่เคียงข้างในเวลาปัญหาถาโถมอีกหนึ่งชายหนุ่มแสนดี ที่มีแต่คำว่าให้ภาพคล้ายผืนทรายเคยอิ่มน้ำ แต่บัดนี้กำลังเหือดแห้ง ร่องรอยระลอกคลื่น... ระแหง แต่ไม่ใช่ด้วยแค่แดดลม อาจยิ่งกว่านั้นคง... เวลาสินะ ที่เห็นเหลือเพียงรอยเท้ามนุษย์ ทั้งเลือนรางและสับสน แรงอื่นอาจทำรอยที่เหลือที่เห็นเป็นอดีตในไม่ช้าแต่ทั้งที่กำลังจะจางหายไปกับสายธารแห่งกาลเวลา ร่องรอยกลับยื้ออยากบอกบางอย่าง ทิศทางมองได้สองแง่มุมไม่ยั้งหยั่งตัวไม่ให้ไปต่อ ไม่ก็ถาถมจมหาย ทั้งสู้ทั้งท้อในลมหายใจเดียวกัน ราวว่า... ดึงรั้งให้ชัดเจน กลับว่างวายเพียงลำพังนี่ไม่ใช่แค่ภาพของพื้นทราย แดดลม หรือเวลา แต่เป็นภายรอยเท้าสุดท้ายบนทางทรายเวิ้งว้าง รอยที่จะโดนกลืนหายไปในอีกไม่ช้า(จากหน้า 307)คือตอนอ่านคำบรรยายด้านบน ความรู้สึกเราคือ นี่คือสิ่งที่อธิบายหนังสือเรื่องนี้ได้ดี และตรงตัวที่สุดค่ะรักในรอยทรายเป็นเรื่องราวการเดินทางในชีวิตของวาด ที่จะต้องผ่านจุดเปลี่ยนต่างๆ ในชีวิตพร้อมกับผู้ชายสามคนคนแรก แทน หนุ่มรุ่นพี่ผู้เป็นรักแรกที่เลือกที่จะหันหลังให้วาด ในวันที่วาดพบเจอปัญหาใหญ่ในชีวิตและต้องการเขาอย่างที่สุด เพื่อไปแสวงหาอนาคตที่ดีกว่า เวลาเดียวกันนั้นเอง แดน อาจารย์หนุ่มก็ได้ก้าวเข้ามาในชีวิตของวาด คอยให้กำลังใจในยามที่อ่อนแอและอยู่เคียงข้างวาดจนเวลาผ่านไป แทนได้หวนกลับมาในชีวิตของวาดอีกครั้ง ในสถานะที่ต่างไป จากคนเคยรัก กลายเป็นเจ้านาย ลูกน้องแทนที่เคยทะยานอยากได้ครอบครองในสิ่งที่เคยหวังไว้ แต่สิ่งเดียวที่ยังติดค้างอยู่ในใจคือวาด ขณะที่วาดก็ไม่สามารถลืมแทนได้เช่นกัน แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อยังมีใครบางคนอยู่เคียงข้างแทนใครคนนั้นที่เป็นบันไดให้แทนได้ไต่สูงขึ้นไปดังฝัน ส่วนแดนก็เป็นได้เพียงแค่คนนอกสายตา รอเวลาที่เธอจะเหลียวแลระหว่างที่วาดกำลังหวั่นไหว ก็ได้มีผู้ชายอีกคนเข้ามาในชีวิต เสก เขาคนนั้น ทำให้วาดรู้จักความสุข เสียงหัวเราะ และสุดท้ายความเสียสละที่ยิ่งใหญ่โดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทนยิ่งทำให้ใจของวาดเอนเอียง เรื่องราวของวาดจะจบลงอย่างไร คงต้องไปติดตามในเล่มนะคะมาถึงส่วนของเนื้อหา เรื่องนี้ บอกตรงๆ ว่าตอนอ่านเรารู้สึกแปลกๆ กับภาษามาก เพราะภาษาที่ใช้ในเรื่องออกแนวพรรณาโวหาร คือใช้คำสวยๆ บรรยายแบบให้เราต้องคิดตาม เรียกได้ว่าไม่ค่อยมีหนังสือที่ใช้ภาษาแบบนี้สักเท่าไหร่ตัวละครแต่ละตัวก็ออกแนวสีเทาๆ คือไม่มีใครดีไปเสียทุกอย่าง ทุกคนมีรัก โลภ โกรธ หลง คืออ่านแล้วมันเรียลมากๆ แล้วการกระทำและแต่ละประโยคที่ตัวละครพูดออกมาคือต้องคิดตาม อ่านผ่านๆ ไม่ได้เลย นี่เป็นส่วนที่ชอบค่ะแต่ขอติอย่างหนึ่งคือ มีคำผิดหนึ่งคำที่เราเจอบ่อยจนรำคาญ คือคำว่า กระซิบ ที่ในหนังสือพิมพ์ว่า กระสิบครั้งแรกที่เจอเข้าใจว่าคงมีความผิดพลาด แต่พอเจอบ่อยครั้งเข้า เราถึงกับต้องไปเปิดพจนานุกรมเลยทีเดียว ว่ามีคำว่า กระสิบ อยู่หรือเปล่าคือเรียกได้ว่าเป็นคำผิดที่น่าตกใจพอสมควรเพราะไม่ค่อยที่จะมีใครใช้คำนี้ผิดกันสปอยส์นิดคือหนังสือเล่มนี้จบแบบปลายเปิดค่ะ ให้ไปคิดเอาเองว่าตกลงตอนจบจะเป็นอย่างไร ซึ่งการจบแบบปลายเปิดเราจะต้องมาคิดตาม มานั่งวิเคราะห์ตัวละครแต่ละตัว แล้วมันจะติดวนเวียนอยู่ในหัว ด้วยเรารู้ว่าตอนจบมันเป็นไปได้หลายทาง ส่วนตัวเลยไม่ชอบ ชอบจบแบบ ชัดเจน ฮ่า