In het derde deel van de serie De kinderen van het Kattenpleintje speelt Mei-Lan de hoofdrol. Als Mei-Lan er bij toeval achterkomt dat ze geadopteerd is, durft ze haar ouders er niet naar te vragen. Dat doe je niet. Ondertussen is iedereen druk met de voorbereidingen voor het feest dat professor Stekeltee wanhopig probeert tegen te houden. Maar tijdens het grote pleinfeest komt het tot een ontknoping en wacht Mei-Lan én haar ouders zelfs nog een verrassing…
Weer een superleuk boek over Het Kattenpleintje. Dit keer met Mei-Lan in de hoofdrol!
Dit boek zit weer vol met leuke, spannende, en ook dingen die best zielig zijn. Jacques Vriens weet altijd weer deze dingen samen te weven tot een leuk geheel.
We hebben echt van alles in dit boek van een geheim van Mei-Lan's ouders (meer over dat in een beetje, ook al zal ik het voornamelijk oppervlakkig houden want ik wil niks verklappen), een nieuw buurtfeest en de problemen die daar uit voortkomen, Mei-Lan die een spreekbeurt moet doen en dat enorm eng vindt (en logisch, ik weet dat ik altijd een hekel had aan spreekbeurten/voor de klas staan). Het was echt heerlijk om alles te lezen.
Vooral het geheim vond ik heel interessant, en zelfs toen we er achterkwamen wat het nou was, was het nog steeds spannend want de ouders van Mei-Lan wilden niks zeggen en het was dus maar de vraag wanneer ze wat zouden zeggen, en of Mei-Lan kon wachten. Ik had niet verwacht dat het geheim dat was, het was echt even een Wacht-wat?-momentje. Ik had ook wel medelijden met Mei-Lan, en dat haar vriendin Steffie haar nou niet echt hielp met dit, zij was zelfs degene die zo stom was om er achter te komen, en het overal uit te flappen. Dat was het enige wat ik echt jammer vond. Steffie is een best goed personage, en ze helpt Mei-Lan zo vaak, maar ik miste dat helpen in deze situatie. Ik was eigenlijk best gefrustreerd met Steffie en ik had gewoon zin om haar in een vijver of iets anders te gooien. Flapuit is een ding, maar dit was gewoon BAH.
Dan hebben we nog het buurtfeest/pleinfeest, en ik moet zeggen dat ik me weer ergerde aan de Stekeltees, als je er zo last van hebt dan verhuis je toch lekker. Rot maar lekker op. Sorry hoor, maar ze hebben altijd wat te klagen, zelfs als er niks gebeurd. We zien gelukkig een andere kant, in ieder geval voor mevrouw Stekeltee, en dat zorgde er voor dat ik, voor haar tenminste, wat meer respect heb.
Het buurtfeest was hartstikke leuk, en ik vond het geweldig om te zien wat iedereen had bedacht, en wat ze allemaal deden. Ook de opbrengst en wat daarmee gebeurde? Leuk! Echt wat een lief idee van de buurt om dat te doen.
Natuurlijk het boek vergezeld met leuke illustraties die het boek nog leuker en geweldiger maken.
Ik kan niet wachten om te zien wie de volgende hoofdpersoon zal zijn. Sjoerd? Éline? Karlijn? Ik ben al heel blij om te horen (want het stond aan het einde van het boek) dat er nog een boek komt in deze serie. Ook was het leuk om te lezen over Jacques Vriens en hoe hij op het idee kwam voor deze serie.
Eigenlijk is het wel jammer dat op de achterflap vermeld staat dat Mei-Lan geadopteerd is, het vermindert een beetje de spanning van het verder heel vlotte, gezellige verhaal. De kinderen van het pleintje gaan erg leuk met elkaar om en hebben allemaal een heel eigen karakter. Voorin het boek worden ze, elk met een eigen afbeelding, aan ons gepresenteerd. Achterin het boek staat een afbeelding van het Kattenpleintje waar alle genoemde locaties makkelijk op terug te vinden zijn.
Behalve de kinderen wonen er ook kinderloze mensen zoals de lieve, verstrooide opa Deutz én de zeurderige Stekeltee's, die door hun dwarsliggerij het verhaal een aparte wending geven. De tekst is verdeeld in twee kolommen per pagina en is gedrukt in een duidelijk leesbare letter. Bij het verhaal staan grappige zwart-wit afbeeldingen van Annet Schaap.
Dit boek is het derde deel uit de serie De kinderen van het Kattenpleintje, in elke deel speelt een ander kind de hoofdrol. Eigenlijk heet het pleintje officieel het Burgemeester B.H. Janssen van Kattenplein maar die naam wordt alleen gebruikt door het echtpaar Stekeltee. Fijn boek, er moet maar gauw weer een deel verschijnen.