Gerrit Jan Komrij was a Dutch poet, novelist, translator, critic, polemic journalist and playwright. He rose to prominence in the early 1970s writing poetry that sharply contrasted with the free-form poetry of his contemporaries. He acquired a reputation for his prose in the late 1970s, writing acerbic essays and columns often critical of writers, television programs, and politicians. As a literary critic and especially as an anthologist he had a formative influence on Dutch literature: his 1979 anthology of Dutch poetry of the 19th and 20th centuries reformed the canon, and was followed by anthologies of Dutch poetry of the 17th and 18th centuries, of Afrikaans poetry, and of children's poetry. Those anthologies and a steady stream of prose and poetry publications solidified his reputation as one of the country's leading writers and critics; he was awarded the highest literary awards including the P. C. Hooft Award (1993), and from 2000 to 2004 he was the Dutch Dichter des Vaderlands (Poet Laureate). Komrij died in 2012 at age 68.
'Wat u leest is niets anders dan de stront van mensen van vroeger!' zegt een wagenmaker tegen graaf Huan in Zhuang Zi, hoofdstuk 13, paragraaf VII, als hij merkt dat de graaf boeken van dode schrijvers leest. Slechts een minderheid van die oude boeken blijft ook vele jaren later de moeite waard. Helaas geldt dat niet voor De buitenkant.
Vroeger zaten we bij voorbaat al te gniffelen als Gerrit Komrij aan het woord kwam, met zijn scherpe tong en dito pen. Met die instelling nam ik dit boek ter hand, maar jammer genoeg had ik er al snel genoeg van.
Op de achterflap staat dat dit 'abecedarium', met fragmenten uit vraaggesprekken door de jaren heen, bedoeld is als een naslagwerk: 'over wie heeft hij ook alweer wat gezegd? wat had hij te beweren over dat-en-dat?' Al lezend merk ik dat het me geen fluit interesseert. Daarbij komt dat een en ander ook niet bijzonder treffend geformuleerd of anderszins memorabel is.
De hete kwesties van toen zijn allang gedateerd. Als het gaat om vileine, rake, choquerende of ontroerende uitspraken kom ik beter aan mijn trekken op Twitter dan in dit boek. Sorry, Gerrit!