ΠΟΙΗΣΗ 2048 Τόσο πολύ εχρεωκοπήσαμε σύντροφοι που ως και τα ξενοδοχεία τα χτισμένα από τα κόκαλα των νεκρών, τα ωραία παραθαλάσσια ξενοδοχεία που φτιάξαμε με τα αργύρια της προδοσίας του Πλουμπίδη, ως και αυτά ακόμα, εγκαταλείφθηκαν και σαπίζουν κάτω από τη λάσπη και τη βροχή. Ούτε αυτή η εποχή είναι εποχή για ποίηση: πληρώνουμε ακόμα με νόμισμα εμφυλίου.
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΦΟΝΙΣΣΑΣ Εγώ η γριά Χαδούλα, η επονομαζόμενη Φραγκογιαννού, έχυσα πικρά δάκρυα πάνω από την κλίνη μικρών κοριτσιών, ονειρεύτηκα ότι με καταδίωκαν χωροφύλακες με μεγάλα μαύρα σκυλιά και έχασα για πάντα το δρόμο μου μέσα σε άγρια βουνά και στοιχειωμένες χαράδρες. Ίσως τίποτα απ’ όλα αυτά να μη συνέβη ποτέ, ίσως απλώς αποκοιμήθηκα για λίγο στο προσκεφάλι ενός άρρωστου παιδιού και αύριο το πρωί θα ξυπνήσω από βαρύ ύπνο αιώνων. Τελειωμό δεν έχουν οι καημοί του κόσμου, όλα είναι ένα όνειρο που θα διαλυθεί όπως οι καπνοί των πλοίων που χάνονται στον ορίζοντα.
Τα σκαλοπάτια της Οδησσού είναι μια σειρά ποιημάτων που περιστρέφονται γύρω από τα άλυτα ζητήματα της Ιστορίας, του χρόνου και της απώλειας. Νοσταλγία ενός χαμένου παραδείσου που δεν υπήρξε ακόμα, χιονισμένα τοπία που περνούν αστραπιαία καθώς τα κοιτάζουμε μέσα από το παράθυρο ενός τραίνου. Ο κόσμος σαν μια μαγική άπιαστη εικόνα που διαρκώς μετατοπίζεται. Μοίρα του ποιήματος είναι να παραμείνει πάντοτε ανολοκλήρωτο.
Το τέλος της Ιστορίας είναι ταυτόχρονα η αρχή της.
Ο Σταμάτης Πολενάκης γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Τμήμα Ισπανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης. Έχει δημοσιεύσει έξι ποιητικές συλλογές και το μυθιστόρημα Η πάλη με τον άγγελο (Ενύπνιο, 2020). Για το βιβλίο του Τα τριαντάφυλλα της Μερσέδες (Μικρή Άρκτος, 2016), τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης του περιοδικού Αναγνώστης το 2016 και με το κρατικό βραβείο ποίησης 2017.