อิทัปปัจจยตาเป็นหลักธรรมที่พุทธทาสภิกขุให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่งในบั้นปลายท่านจะเทศนาเรื่องนี้อย่างจริงจัง ในการสนทนาธรรมกับปัญญาชนทั้งไทยเเละเทศหรือนักบวชในศาสนาอื่น พุทธทาสภิกขุปรารถนาให้นักคิดนักเขียนหรือนักวิชาการเรียนรู้หลักอิทัปปัจจยตา และท่านก็ใช้หลักอิทัปปัจจยตาเป็นธรรมหรือสื่อในการสมานความคิดเข้ากับหลักธรรมของศาสนาอื่นๆ
- อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น พุทธวัจนะที่ถูกมองข้าม - อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น วิชา หรือศาสตร์ทั้งปวงของโลก - อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น "ตัวเรา" ในทุกความหาย ทุกอิริยาบภ - อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น "พระเป็นเจ้า" - อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น วิวัฒนาการทุกแขนง แห่งชีวิต - อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น ธรรม หรือสิ่งทั้งปวง แห่งชีวิต - อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น พระรัตนไตร และไตรสิกขา - อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น สิ่งต่อรองเพื่อทำความเข้าใจระหว่างศาสนา - อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น สิ่งที่ฆราวาสต้องเรียนรู้ และปฏิบัติ - อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น กฏที่เหนือกฏทั้งหลาย - อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น กฏแห่งกรรม, กรรม, และกัมมักขัย - อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น กฏแห่งกรรม, กรรม, และกัมมักขัย (ต่อ) - อิทัปปัจจยตา ในฐานะเป็น ปฏิจจสมุปบาท ต่างๆ
ท่านพุทธทาสภิกขุ มีนามเดิมว่า เงื่อม นามสกุล พานิช เป็นบุตร นายเซี้ยง และ นางเคลื่อน พานิช ท่านเกิดเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2449 ที่ตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี