Είκοσι ποιήματα

by D.H. Lawrence, Ολυμπία Καράγιωργα (Τranslator)

Είκοσι ποιήματα του σπουδαίου Άγγλου συγγραφέα για τη φύση, τον Θεό και τον έρωτα, που μαρτυρούν όλα την απόλυτη, αυθεντική του έκσταση και μέθη μπροστά στο φαινόμενο της αληθινής ζωής. Αλλά και ένα δριμύ κατηγορώ για την επέλαση του μηχανικού πολιτισμού, υπεύθυνη για την αποξένωση του ανθρώπου από τη φύση, τον άνθρωπο και, τέλος, τον ίδιο τον εαυτό του.

62 pages, Paperback

First published September 1, 1943

About the author

David Herbert Richards Lawrence was an English writer of the 20th century, whose prolific and diverse output included novels, short stories, poems, plays, essays, travel books, paintings, translations, literary criticism, and personal letters. His collected works represent an extended reflection upon the dehumanizing effects of modernity and industrialisation. In them, Lawrence confronts issues relating to emotional health and vitality, spontaneity, human sexuality and instinct.

Lawrence's opinions earned him many enemies and he endured official persecution, censorship, and misrepresentation of his creative work throughout the second half of his life, much of which he spent in a voluntary exile he called his "savage pilgrimage." At the time of his death, his public reputation was that of a pornographer who had wasted his considerable talents. E. M. Forster, in an obituary notice, challenged this widely held view, describing him as "the greatest imaginative novelist of our generation." Later, the influential Cambridge critic F. R. Leavis championed both his artistic integrity and his moral seriousness, placing much of Lawrence's fiction within the canonical "great tradition" of the English novel. He is now generally valued as a visionary thinker and a significant representative of modernism in English literature.
http://en.wikipedia.org/wiki/D.H._Law...

Reviews

[philosophie · Rating 4 out of 5]

Γραμμένα στο πνεύμα και την αισθητική της ποίησης του Wordsworth και του Coleridge, τα ποιήματα του Lawrence που ανθολογούνται σε αυτό το βιβλίο είναι ρομαντικά, με την πιο στενή έννοια του όρου. Πρόκειται για μια ωδή στην ομορφιά της Φύσης, μια αμιγώς λυρική περιγραφή του γυναικείου φύλου, με ισχυρό θρησκευτικό αίσθημα και ένα ερωτικό στοιχείο στην πιο αγνή του αποτύπωση.

[Alexander Mastros · Rating 5 out of 5]

Πλέον μπορώ να πω με σιγουριά πως ο Lawrence είναι μακράν καλύτερος ποιητής παρά πεζογράφος. Ποιήματα γεμάτα εικόνες, χρώματα, ζωντάνια και βαθύ νόημα σε λίγες μονάχα αραδες.

"Η Σαύρα

Μια σαύρα γλίστρησε στο βράχο και κοίταξε ψηλά, ν' ακούσει σίγουρα το μίλημα των άστρων.
Θεε μου, τι κομψότης! Τελειο το τίναγμα του σαγονιού, εξοχή η κλίση της ουράς.

Αν οι άνθρωποι ήτανε τόσο άνθρωποι όσο οι σαύρες είναι σαύρες
Θ' αξιζανε κι αυτοί να κάθεσαι ετσι και να τους χαζεύεις."

Και ένα ακόμα απόσπασμα..

"Bei Hennef

... Είσαι το κάλεσμα κι είμαι η απάντηση.
Είσαι η ευχή κι είμαι η εκπλήρωση της.
Είσαι η νύχτα κι είμαι το φως.

Τι αλλο; Ειν' τέλεια σχεδόν.
Δεν λείπει τίποτα,
Εσυ κι εγώ
Τι παραπάνω;

Παράξενο, ποσό παρ' ολ' αυτά πονάμε ακόμα."