ΚΑΜΜΕΝΑ ΒΟΥΡΛΑ": Γεροντάκια με παιδικό μυαλό ή παιδιά σε σώμα ηλικιωμένου; Είναι πολλά τα ερωτήματα, πολλές οι απορίες, και στη μέση το ατελείωτο ψάξιμο για το νόημα της ζωής. Πρέπει να ομολογήσω ότι στην αρχή μπερδεύτηκα και αναρωτήθηκα ποιος αθεόφοβος θα σκεφτόταν να φτιάξει ένα κόμικς για τα Καμένα Βούρλα. Ένα μέρος νοσταλγικό, το οποίο ήταν στις δόξες του σχεδόν μισό αιώνα πριν κι έχει πλέον αφήσει πίσω του τις καλές μέρες. Η νέα Εθνική Οδός με τις υπερσύγχρονες σήραγγες της μας κάνει να τα προσπερνάμε αδιάφορα, παρόλο που βρίσκονται ακριβώς δίπλα μας. Κι όμως υπάρχουν, είναι εκεί που ήταν πάντα και συνεχίζουν ακόμα την πορεία τους προς το μέλλον. Όταν ξεκίνησα να διαβάζω τις ιστορίες του Θανάση, ανακάλυψα ότι το κόμικς αυτό πράγματι μιλάει για τα "Καμμένα Βούρλα". "Γιατί δεν είπατε ποτέ στο κορίτσι/αγόρι που σας άρεσε, να πάτε σινεμά;" "Πράξατε σωστά που δεν ακολουθήσατε την παρέα σας στο ταξίδι για να δείτε τις πυραμίδες;" "Μετανιώσατε που φεύγατε πάντα νωρίς από τα πάρτι και χάνατε όλη τη φάση;" Αυτά τα ερωτήματα θα μας κυνηγάνε και θα μας βασανίζουν μέχρι το... τέλος. Στο βιβλίο αυτό δεν πρόκειται να βρείτε τις απαντήσεις, θα βρείτε όμως προτάσεις. Προτάσεις για το εδώ και το τώρα. Μελαγχολική αισιοδοξία, αυτές ήταν οι λέξεις που μου ήρθαν στο μυαλό μόλις τελείωσα τα Καμμένα Βούρλα, και φράσεις τύπου "Τώρα πια δεν γίνεται, γέρασα", μακάρι να μην τις πω ποτέ. Ευχαριστώ, Διαμαντή και Αριστο! (Τόμεκ, από την έκδοση)
Κι εκεί που δεν το περιμένεις παίρνεις στα χέρια σου ένα κόμικ για δυο γεροντάκια young at heart.Διαβάζεις τις περιπέτειες τους, δένεσαι μαζί τους και boom έρχονται τα τελευταία δυο stripakia. Damn you Αθανάσιε!!!! Έβαλα τα κλάματα στο τέλος...
p.s.: επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Jemma Press, τρέξτε να προλάβετε!
Εξαίσιο! Έξυπνο, αστείο, αλλά και συγκινητικό! Γελούσα και δυο λεπτά μετα σκούπιζα τη μάσκαρα απ’τα μάτια. Δεν περίμενα ένα ολιγοσέλδο κόμικ να μου προσκαλέσει τόσα. Διαμάντι.
Μπορείς να δεθεις σε ένα μισάωρο με δύο χαρακτήρες κόμικ; Να γελάσεις μαζί τους, να τους αγαπήσεις και στο τέλος να κλάψεις; Φυσικά και μπορείς! 48 σελίδες με τις περιπέτειες του Διαμαντή και του Αρίστου και στο τέλος εύχεσαι να ήταν πολλές παραπάνω!
Ένα κόμικ με πρωταγωνιστές δύο παππούδες, που καταφέρνει να σε συγκινήσει, να σε κάνει να γελάσεις, αλλά και να σε βάλει σε σκέψεις, ανεξάρτητα από την ηλικία σου.
Είχα διαβάσει άλλη δουλειά του Θανάση (αν μου επιτρέπεται η οικειότητα) και είδα με πολυ καλό ματι και το συγκεκριμένο κόμικ από τα bits and pieces που εδειχνε κατα καιρούς. Επισης ο μπαρμπα Διαμαντης μου θυμιζε πολυ τον Μανώλη Γλέζο, δεν ξερω αν ηταν εσκεμμένο ή τυχαίο. Οταν ήρθε η ωρα και πηρα ολο το βιβλίο απο τα χέρια του ίδιου με προειδοποιησε για το τέλος... Damn! 5-6 καρε πριν το τέλος που το συνειδητοποίησα σα να περασε απο πανω μου jet ski (story reference... ) και το αγάπησα! Εξαιρετικό