Η Έβελιν, γενετίστρια και ερασιτέχνης αρχαιολόγος, κάνει τυχαία μια τρομερή ανακάλυψη στο Ισραήλ.
Ως αποτέλεσμα, γεννιούνται δύο δίδυμα αδέρφια που μεγαλώνουν αγνοώντας ο ένας την ύπαρξη του άλλου ― ο πρώτος στο εύπορο Σίδνεϊ και ο δεύτερος στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες, σε ανελεύθερο καθεστώς.
Ο Κρίστοφερ και ο Χοσέ θα συναντηθούν πρώτη φορά στον Αμαζόνιο, για να ξαναχαθούν αμέσως μετά.
Δίπλα τους μια ηρωική κοπέλα, η Λορένα.
Ένα μυθιστόρημα που οι ήρωές του ταξιδεύουν σε τέσσερις ηπείρους με σκοπό την εύρεση της ταυτότητάς τους.
Πώς αξίες όπως η Αγάπη, η Πίστη, η Συγχώρεση και η Ελευθερία μπορούν να αλλάξουν τις ζωές τους;
Ποια τα όρια της επιστήμης και του νου;
Μπορεί ο άνθρωπος να συμφιλιωθεί με τη φύση;
«Η αγάπη μένει όταν τα λουλούδια πέφτουν στο χώμα».
Το Κατ’ Εικόνα είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Γιώργου Παξινού.
Έχει δημοσιεύσει σαράντα έξι επιστημονικά βιβλία, μεταξύ των οποίων Ο Εγκέφαλος του Αρουραίου σε Στερεοταξικές Ορίζουσες, το τρίτο πιο αναφερόμενο βιβλίο όλων των εποχών.
Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1944 στην Ιθάκη, όπου τελείωσε το λύκειο. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Berkeley της Καλιφόρνιας και πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο McGill του Καναδά. Ακολούθησαν έρευνες στα Πανεπιστήμια Yale, Cambridge και Oxford.
Από το 1973 είναι Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Νew South Wales στο Σίδνεϊ και στο Neuroscience Research Australia.
Διετέλεσε Πρόεδρος του Australian Neuroscience Society και του IBRO World Congress of Neuroscience.
Έλαβε το βραβείο Humboldt της Γερμανίας.
Αναγορεύτηκε Επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών το 2008.
Το 2011 έγινε Επίτιμος Πρόεδρος του Τμήματος Ψυχολογίας του City Unity College της Αθήνας και η Ελληνική Εταιρεία Νευροεπιστημών θέσπισε βραβείο στο όνομά του.
Εξελέγη Μέλος της Αυστραλιανής Ακαδημίας Επιστημών το 2009 και Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 2012.
Ο Γιώργος Παξινός είναι ο κορυφαίος χαρτογράφος του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού.
Ανακάλυψε ενενήντα μία περιοχές (πυρήνες) στο κεντρικό νευρικό σύστημα και σε πολλές έδωσε ελληνικά ονόματα.
Οι περισσότεροι επιστήμονες που εργάζονται πάνω στη σχέση μεταξύ του ανθρώπινου εγκεφάλου και ασθενειών όπως Αλτσχάιμερ, Πάρκινσον και σχιζοφρένεια ή μοντέλα σε πειραματόζωα αυτών των ασθενειών χρησιμοποιούν τους άτλαντές του.
Ο άτλαντάς του για τον ανθρώπινο εγκέφαλο (που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά) είναι ο πιο ακριβής για τον εντοπισμό περιοχών του υποφλοιού.
Για σαράντα πέντε χρόνια έχει ενεργό δράση για την προστασία του περιβάλλοντος. Λατρεύει το ποδήλατο, το κολύμπι, το Pilates, το τάνγκο και το χασάπικο. Περνάει πέντε μήνες το χρόνο στην Ελλάδα και θα τον βρείτε τα καλοκαίρια στην Ιθάκη.
Θα το χαρακτήριζα Επιστημονικό Μυθιστόρημα. Στο βιβλίο εκτυλίσσεται ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα, άρτιο λογοτεχνικά με εξαιρετικές περιγραφές, που αναδεικνύει συναισθήματα και αξίες όπως η Αγάπη, η Ελευθερία, η Συγχώρεση, ενώ παράλληλα πραγματεύεται σύνθετα επιστημονικά θέματα με απλό τρόπο, ώστε να γίνουν εύληπτα ακόμη και από αναγνώστες χωρίς εξειδικευμένη γνώση. Καταφέρνει να συνδυάσει μια όμορφη ιστορία αγάπης με την επαναταφή των νεκρών, τη συντήρηση των εγκεφάλων τους και την κλωνοποίηση, χωρίς να ξενίζει. Αναδεικνύει την ακτιβιστική δράση για το περιβάλλον, θίγει μεγάλα προβλήματα που απειλούν τον πλανήτη μας όπως η ρύπανση, καταδικάζει ένοπλες εισβολές αυταρχικών καθεστώτων ενώ παράλληλα συνδυάζει έξοχα τη μυθοπλασία με την πραγματικότητα. Μας τροφοδοτεί με πληροφορίες για επιστήμες όπως η αρχαιολογία, η νευροεπιστήμη, η ψυχολογία, η γενετική, αλλά περισσότερο απ’ όλα αποτυπώνει το καταστάλαγμα των απόψεων, μακροχρόνιας εμπειρίας, ενός από τους πλέον καταξιωμένους Έλληνες επιστήμονες.
Το ντεμπούτο του διεθνούς φήμης επιστήμονα Γιώργου Παξινού στη λογοτεχνία είναι ένα κοινωνικό δράμα με φιλοσοφική χροιά, πολλούς προβληματισμούς σχετικά με το περιβάλλον και πολλές ανατροπές. Μετά από 16 χρόνια ο Γιώργος Παξινός εκδίδει ένα μυθιστόρημα που θα καταπλήξει ακόμη και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.
Ο μύθος εκτυλίσσεται από το 1999 ως το 2020 με πρωταγωνιστές δυο μονοζυγωτικά δίδυμα που το ένα αγνοεί την ύπαρξη του άλλου και μεγαλώνουν σε διαφορετικές συνθήκες, γεγονός που δεν επηρεάζει την έκφραση των γονιδίων τους. Κατ'εικόνα ίδιοι αλλά όχι καθ'ομοίωση δρουν και αντιδρούν διαθέτοντας μια ιδιαίτερη ευφυΐα καθώς και συμπονετικότητα και αγάπη για τον πλησίον.
Στο μυθιστόρημα είναι έντονη η παρουσία του Ιησού Χριστού χωρίς ωστόσο να καθορίζεται από φανατισμό ή θρησκόληπτα κίνητρα. Η φιλοσοφία Του καθορίζει τους ήρωες οι οποίοι σκιαγραφούνται με μαεστρία λογοτέχνη από τον Γιώργο Παξινό. Ήρωες απλοί μέσα στη μοναδικότητά τους, γήινοι, με αρχές, αξίες, πάθη και συναισθήματα.
Με λόγο μεστό, που ρέει ευχάριστα και πλήθος καλολογικών στοιχείων και σκέψεων ο συγγραφέας σκιαγραφεί γεγονότα και συναισθήματα. Με αξιοθαύμαστη περιγραφική δεινότητα, ρεαλισμό και γλαφυρότητα περιγράφει τοπία των πόλεων των τεσσάρων ηπείρων που διαδραματίζεται η ιστορία, γοητεύοντας τον αναγνώστη ο οποίος καθίσταται δέσμιος στις σελίδες του. Η γρήγορη και πλούσια πλοκή του μυθιστορήματος καθηλώνουν τον αναγνώστη και η ανάγνωση μετατρέπεται σε μια ανάγκη κάθαρσης και λύτρωσης.
Οι διάλογοι ρεαλιστικοί, επιτυγχάνουν πληρέστερη ψυχογράφηση των χαρακτήρων των ηρώων. Η ζωή των ηρώων, γεμάτη ανατροπές και συναισθηματική φόρτιση, αφηγούμενη σε γ' πρόσωπο με τρόπο τέτοιο που συνδυάζει με τρόπο έντεχνο τη λογοτεχνική αφήγηση αλλά και το επιστημονικό δοκίμιο, διδάσκει το αναγνωστικό κοινό και ίσως από κάποιους θεωρηθεί παράδειγμα προς μίμηση μια και ο Γιώργος Παξινός μέσα από τη δράση των ηρώων του πετυχαίνει την ευαισθητοποίηση του αναγνώστη σχετικά με το περιβάλλον καθώς και για τα όρια της επιστήμης και του νου.
Συγχαρητήρια στο συγγραφέα και τον εκδοτικό οίκο που εξέδωσαν ένα μυθιστόρημα πρωτότυπο, ανατρεπτικό, τεκμηριωμένο και γρήγορο. Είναι αδιαμφισβήτητα ένα βιβλίο που ήρθε για να μείνει. Σας προτρέπω να το απολαύσετε μέχρι την τελευταία σελίδα και να προβληματιστείτε όπως προβληματίστηκα κι εγώ.
Αναρωτιέμαι αν θα είχε τέτοια απήχηση αυτό το βιβλίο στην περίπτωση που ο Παξινός το δημοσίευε με ψευδώνυμο...
Το Κατ' εικόνα είναι ένα φωσκολικό μυθιστόρημα, με ελάχιστη λογοτεχνική αξία, αλλοπρόσαλλη πλοκή και βαρετές επαναλήψεις. Ξεκινάει ως ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, τραβηγμένης από τα μαλλιά. Δεν θα περίμενα ποτέ από έναν επιστήμονα Βιολογίας να πλάθει μια τόσο ελάχιστα επιστημονικοφανή αφήγηση. Η ιστορία εξελίσσεται με την ταχύτητα του φωτός και μεταπίπτει σε ένα δράμα στο Μπουένος Άιρες, με αρκετή βία. Από εδώ και πέρα, όλο το βιβλίο (περίπου τα δύο τρίτα) εξιστορεί τα "πάθη" των ηρώων εν έτει 2020 και κυρίως στη Λατινική Αμερική. Προς το τέλος η ιστορία γίνεται μια γλυκανάλατη ερωτική νουβέλα. Ενώ το τέλος πιστεύω ότι ήταν ό,τι πιο πρόχειρο σκέφτηκε ο συγγραφέας, μόνο και μόνο για να τελειώσει επιτέλους αυτή η προσπάθεια των 16 ετών συγγραφής...
Οι πρωταγωνιστές είναι τόσο τετριμμένοι, οι διάλογοι τόσο αφύσικοι, οι πράξεις τους τόσο εξεζητημένα φτιασιδωμένες, που πραγματικά λίγο ήθελα να το παρατήσω. Η αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο απομακρύνει τους πρωταγωνιστές από τον αναγνώστη, ενώ κάθε φορά που αυτοί σκέφτονται (με πλάγια γραμματοσειρά), νομίζεις και πάλι ότι μιλάει κάποιος άλλος για αυτούς. Ειδικά ο Κρίστοφερ, στις τέσσερις από τις πέντε προτάσεις που σκέφτεται βάζει ερωτηματικό, λες και δεν είναι σίγουρος για τίποτα!
Επίσης, σε πολλά διάσπαρτα σημεία του βιβλίου φαίνονται εμβόλιμα τμήματα, με ελάχιστη σχέση με την υπόθεση, βεβιασμένα σφηνωμένα στη ροή της ιστορίας, που πραγματικά απορώ τι εξυπηρετούν. Σαν ο συγγραφέας να ήθελε να παρεμβάλει μια ιδέα του εδώ και μια εκεί, με το ζόρι, χωρίς ειρμό. Σε μερικά δε σημεία διέκρινα μια προσπάθεια παρείσφρησης προσωπικών αυτοβιογραφικών στοιχείων με ναρκισσιστική διάθεση.
Βέβαια, ένα τέτοιο βιβλίο θα μπορούσε να γίνει άνετα ένα σήριαλ λατινοαμερικάνικο με μερικές εκατοντάδες επεισόδια, πολύ κλάμα, και εκατομμύρια τηλεθεατές και θαυμαστές. Αλλά ως μυθιστόρημα...
Το πρώτο λογοτεχνικό έργο του κου. Παξινού είναι δουλειά πολλών ετών (16), αλλά κάθε σελίδα σε αποζημιώνει. Περιγράφοντας τη ζωή του καθώς και των ανθρώπων που τον άγγιξαν σε συνδυασμό με δυνατά στοιχεία δράσης, δημιουργεί ένα εθιστικό ανάγνωσμα. Αν και για μένα η εξέλιξη της πλοκής ήταν προβλέψιμη, δεν μου στέρησε την αγωνία των μυστικών της επόμενης σελίδας. Διατηρεί σχετικά γρήγορο ρυθμό εξέλιξης που επιταχύνεται σημαντικά προς το τέλος, χωρίς όμως να αφήνει κενά. Οι χαρακτήρες που δημιουργεί ο Παξινός είναι ολοκληρωμένοι και αυτοτελείς. Κάθε ένας τους θα μπορούσε να είναι ο κάτοικος του διπλανού σπιτιού, τόσο αληθινοί. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι όχι μόνο εμπνεύστηκε αλλά ηθογράφησε τα κοντινά του άτομα. Η Έβελιν, η Λορένα είναι άλλα ονόματα για άτομα που επηρέασαν και επηρεάζουν τον Παξινό ακόμη και σήμερα. Ο Μάικλ με τις αδυναμίες του και τα διλήμματα του, ο Χριστόφορος με την προσωπική του μάχη για ολοκλήρωση και την κατάρριψη της κοσμοθεωρίας του, πάντα ανοιχτός για κριτική και σκέψη αλλά και ο Χοσέ που παρά τις αντιξοότητες παραμένει ένας ειρηνιστής, απαλλαγμένος από τους υλικούς περισπασμούς της σύγχρονης κοινωνίας, καθώς γεννήθηκε και μεγάλωσε δίχως την ανάγκη τους και το κυριότερο με συγκλονιστική διαύγεια και ενάργεια σκέψης. Από το έργο του Παξινού ξεχωρίζω εκτός από την πλοκή, τα ερωτήματα που θέτει για το ήθος και την υποχρέωση του επιστήμονα, την ανησυχία για την περιβαλλοντική καταστροφή και φυσικά την κατάρριψη του εγωκεντρικού ανθρώπου που νομίζει πως βρίσκεται στην κορυφή μιας πυραμίδας που ο ίδιος έχτισε χωρίς να καταλαβαίνει ότι είναι απλά ένα κρεμαστό στολίδι στην αλυσίδα της ζωής: χωρίς αυτόν η ζωή συνεχίζεται ανεπηρέαστη. Αυτός ο εγκέφαλος που θεωρεί ότι τον αναδεικνύει από όλα τα άλλα είδη του πλανήτη δεν είναι παρά η πηγή όλων των προβλημάτων: αρκετά μεγάλος για να προκαλεί όλη αυτή τη φασαρία και αρκετά μικρός για να μην αντιλαμβανεται τις επιπτώσεις. Φυσικά ένας επιστήμονας σαν τον Παξινό δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί με το θέμα της ελεύθερης βούλησης, ένα ακόμη κατασκεύασμα σύμφωνα με εκείνον. Συνολικά το ανάγνωσμα ήταν πολύ όμορφο και αξίζει να αφιερώσεις χρόνο σε κάτι το οποίο θα σου δώσει πολύ τροφή για σκέψη.
'Ενα μυθιστόρημα το βαθμολογούμε στην ολότητά του. Και έτσι κατέληξα στα τέσσερα αστέρια. 'Ισως αν δεν είχαν γίνει παρεμβολές από τους 'ειδικούς' του εμπορικού μυθιστορήματος όπου του έδωσαν ένα Φωσκολικό δραματικό ύφος και είχε μείνει ατόφιο ό��ως ίσως το προόριζε ο ίδιος ο συγγραφέας να μοιάζει περισσότερο με το ύφος ενός δοκιμίου να έπαιρνε τη μεγαλύτερη βαθμολογία. Πέντε αστέρια βάζω για το επιστημονικό-φιλοσοφικό του πρόσημο και την κριτική του σκέψη. Μου θύμισε έντονα σε πολλά σημεία τον Ντόκινς. 'Ημουν σίγουρη πριν το διαβάσω ότι ο δρ Παξινός θα έχει εισάγει κάποια διαμάντια των επιστημονικών του γνώσεων και με αυτό το σκεπτικό το αγόρασα. Με αποζημίωσε!!!