بهاءالدین محمد بن حسین عاملی معروف به شیخ بهائی (زادهٔ ۸ اسفند ۹۲۵ خورشیدی در بعلبک، درگذشتهٔ ۸ شهریور ۱۰۰۰ خورشیدی در اصفهان) دانشمند نامدار قرن دهم و یازدهم هجری است که در دانشهای فلسفه، منطق، هیئت و ریاضیات تبحر داشت. در حدود ۹۵ کتاب و رساله از او در سیاست، حدیث، ریاضی، اخلاق، نجوم، عرفان، فقه، مهندسی و هنر و فیزیک بر جای مانده است. به پاس خدمات وی به علم ستارهشناسی، یونسکو سال ۲۰۰۹ را به نام او سال «نجوم و شیخ بهایی» نامگذاری کرد
منظومه ی گربه و موش عبید زاکانی در انتهای کتاب و به عنوان ضمیمه بنظرم جالب تر اومد. موش و گربه ی شیخ بهایی مناظره ی گربه و موشی است که اولی نماینده دین و فقه و دومی نماینده ی صوفیه و عرفاست. گربه برای به چنگ آوردن موش از طریق مباحثات فقهی و نقل حکایات و احادیث مختلف سعی بر زدن مخ موش و یک لقمه ی چپش کردن دارد! بهرحال جز در جریان چند روایت که بحث این دو بالا می گیرد و پاسخ های رفت و برگشتی رد و بدل می شوند و البته منظومه ی گربه و موش عبید در انتها، جذابیت چندانی برای من نداشت. نثر هم بطور کلی ساده و قابل فهم است.