Είναι αισθησιακή, όμορφη, έξυπνη, δυναμική, είναι Ελληνίδα και δεν φοβάται τον θάνατο. Ίσως γιατί δεν την πλησίασε ποτέ τόσο πολύ. Την λένε Ελένη Νάκου και είναι αρχαιολόγος στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Καΐρου. Η εύρεση ενός παπύρου 3.500 ετών, για την ύπαρξη και έλευση του ενός και μοναδικού υιού, αποτελεί την αφορμή να δεχτεί να ερευνήσει και να εντοπίσει το φυσικό ή το πνευματικό πρόσωπό του.
Εγκλωβισμένη σε έναν λαβύρινθο πληροφοριών, ψάχνει μια από τις δυο εξόδους που θα την οδηγήσουν στην επίλυση του μυστηρίου, ξεσκεπάζοντας μια τεράστια απάτη πάνω σε ένα καλά στημένο θρησκευτικό μηχανισμό, στον οποίο εμπλέκονται η εβραϊκή συναγωγή και διάφορες χριστιανικές και αιρετικές ομάδες, που με την πολιτική κάλυψη διακινεί όπλα, ναρκωτικά και πορνεία. Ανακαλύπτει το νήμα που την οδηγεί στην αινιγματική φιγούρα του έβδομου μοναδικού υιού του Νείλου, ίσως με τίμημα την ίδια της τη ζωή.
Περιπέτεια με κινηματογραφική διάσταση, όπως προκύπτει από τις περιγραφές που θυμίζουν οδηγίες σκηνικής εξέλιξης, χωρίς ωστόσο να χάνει σε ψυχογραφία χαρακτήρων. Η Αίγυπτος, ιδίως το Κάιρο και η Αλεξάνδρεια, περιγράφονται με ρεαλισμό, φέρνοντας τον αναγνώστη άμεσα εκεί, στη ζέστη και την εγκατάλειψη των υποβαθμισμένων περιοχών με τα εξαθλιωμένα κτίρια και το συνεχές μποτιλιάρισμα, αλλά και τον πλούτο των πιο ευκατάστατων συνοικιών, με τις δροσερές βίλες και τις φοινικιές δίπλα στη Μεσόγειο. Ενδιαφέρουσα πλοκή της ιστορίας -με έναυσμα τον αιρετικό Φαραώ Ακενατών και μια προφητεία για την κυριαρχία του έβδομου γιου- η οποία εξελίσσεται ομαλά και με αμείωτο ενδιαφέρον, ενώ έχει και ακόμα πιο αναπάντεχη ανατροπή στο τέλος. Όντας φυσικά το πρώτο πόνημα του συγγραφέα έχει και τις αδυναμίες του, χωρίς ευτυχώς να αναιρούν τελείως την αξία του. Όπως ας πούμε, ενώ είναι καλή η απόδοση ως γυναίκα της πρωταγωνίστριας από άντρα συγγραφέα, η συνεχής επανάληψη των τσιγάρων που κάπνισε και η αστείρευτη ποσότητα του black label ουίσκι (και μόνο, τι στην ευχή, ούτε μια μπύρα για αλλαγή τουλάχιστον;) που κατέβασε και η τόση άνεση που κυκλοφορούσε στους δρόμους με τα τιραντάκια/σορτσάκια, όλα αυτά σε μουσουλμανική χώρα παρακαλώ, κάπου δεν με έπεισαν. Στα μείον είναι και ο αρχαϊσμός της γλώσσας, ιδίως στην αρχή, θυμίζοντας λίγο ελληνική ταινία του '60, ευτυχώς μετά μετριάζεται και εξαφανίζεται προς το τέλος. Δεν λείπει και η παρεμβολή με φιλοσοφία περί ζωής και άλλων πραγμάτων, που δεν δένουν όμως με την ροή της ιστορίας και χάνεται κάπως η ένταση της εξέλιξής της. Γενικά, ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα παραλίας, που παραδόξως αφήνει και μερικές σκέψεις πίσω από την αποκάλυψη του μυστικού των παπύρων για τον γιο του Νείλου.
Ο συγγραφέας του βιβλίου είναι σκηνοθέτης και αυτό είναι εμφανές στο πόσο καλά περιγράφει το περιβάλλον μέσα στο οποίο κινούνται οι χαρακτήρες του. Από την άλλη δεν αναπτύσσει τους χαρακτήρες του όσο πρέπει. Προσωπικά θα ήθελα μεγαλύτερη ανάπτυξη των χαρακτήρων του βιβλίου και δη των κακών. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα κι έχει ως κεντρική ιδέα την απαρχή του μονοθεϊσμού επί Φαραώ Ακενατών κι έχει αρκετά πληροφοριακά στοιχεία επί του θέματος αυτού. Από την άλλη το βιβλίο σε πολλά σημεία θυμίζει άρλεκιν, κάτι που προσωπικά δεν μου άρεσε. Η ηρωίδα αρχαιολόγος του βιβλίου είναι κοσμοπολίτισσα και πιο συχνά την βρίσκεις σε γνωστά εστιατόρια της Αιγύπτου παρά στο χώμα και την "βρωμιά" των ανασκαφών και των αρχαιολογικών μνημείων. Η ιστορία, ίσως, σας δώσει την εντύπωση ότι κινείται στη λογική των βιβλίων του Νταν Μπράουν, αλλά είναι πιο κοντά στις δομές ενός αστυνομικού μυθιστορήματος. Σε γενικές γραμμές "Ο υιός του Νείλου" είναι ένα ευχάριστο ανάγνωσμα που έχει καλές ιδέες και φεύγει γρήγορα. Έχει τον ενθουσιασμό της πρώτης δουλειάς, αλλά και τα ελαττώματα αυτής, αφού πιστεύω ότι ο συγγραφέας θα μπορούσε να δουλέψει κάποια στοιχεία του βιβλίου του καλύτερα.
Ο Αμένοφις Δ', επίσης Αμενχοτέπ Δ΄ (περίπου 1353-1336 π. Χ.), περισσότερο γνωστός με το όνομα Ακενατόν, Αμενχοτέπ ή Αμένοφις κατά την ελληνοποιημένη εκδοχή ήταν Φαραώ της Αιγύπτου. Την περίοδο της βασιλείας του πατέρα του δεν αναπαρίσταται μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Το ασυνήθιστο αυτό γεγονός μπορεί να οφείλεται στην ασθενική φύση και το παράξενο παρουσιαστικό του και οδήγησε ορισμένους ιστορικούς στο συμπέρασμα ότι ήταν παραγκωνισμένος από τη φαραωνική οικογένεια. Με τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του και χάρη στην εύνοια της μητέρας του βασίλισσας Τίγης, ο Αμένοφις IV ορίστηκε διάδοχος. Αμέσως μόλις ο νεαρός Φαραώ ανέβηκε στο θρόνο, έβαλε μπροστά ένα μεγαλόπνοο και προσεκτικά οργανωμένο, όπως αποκαλύπτεται, μεταρρυθμιστικό σχέδιο. Εισηγήθηκε τη λατρεία του Aτόν ως ύψιστου θεού-δημιουργού δίχως να απορρίπτει την ύπαρξη των άλλων θεών, οι οποίοι όμως αυτόματα υποβιβάστηκαν έτσι σε κατώτεροί του. Φαίνεται όμως πως η μετριοπαθής αυτή μονοθεϊστική στάση δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Ο νεαρός φαραώ μετέφερε την πρωτεύουσα από τις Θήβες στην καινούργια πόλη που έχτισε στην περιοχή της σημερινής ελ-Αμάρνα, στα μισά της απόστασης ανάμεσα στη Μέμφιδα και τις Θήβες. Η πόλη ονομάστηκε Ακχετατόν («Ορίζοντας του Aτόν») και ήταν αποκλειστικά αφιερωμένη στον Aτόν.
Επομένως τι μυστικό κρύβουν οι πάπυροι που ανατέθηκε στην αρχαιολόγο και καθηγήτρια του Αμερικανικού Πανεπιστημίου του Καΐρου Ελένη Νάκου να μεταφραστούν; Ποιος είναι ο έβδομος υιός, που θα γεννηθεί από έβδομο γιο και έβδομη κόρη; Τι ανατροπή θα φέρει στον κόσμο; Γιατί η διαπρεπής στον χώρο της και έξυπνη αρχαιόλογος αρχίζει να διώκεται από παραθρησκευτικές οργανώσεις, συνδικάτα του εγκλήματος και αιρετικούς; Ποιος πραγματικά είναι ο Τζον Λι Κράκερ που της έφερε τους παπύρους; Πού κρύβεται ο γιος του, Πίτερ Κράκερ, και γιατί δολοφονήθηκε η κοπέλα του Πίτερ, Σάρα Σαρίχ; Πόσο επικίνδυνα είναι τα μυστικά των παπύρων; Τι ρόλο παίζουν σε όλη αυτήν την ιστορία οργανωμένα συνδικάτα εγκλήματος και πορνείας; Ο Ακενατόν έχει όντως απόγονο στη σημερινή εποχή; Η ριζοσπαστική για την εποχή του μονοθεϊστική τάση, σε πόσο μεγάλο κίνδυνο βάζει σήμερα τις βάσεις του ιουδαϊσμού και σε τι βαθμό αμφισβητεί τη θεϊκη υπόσταση του Ιησού;
Σε γενικές γραμμές η ιστορία είναι καλή. Η προσωπικότητα της αρχαιολόγου είναι πολύ καλά σχηματισμένη, αν και γραμμένη από άντρα συγγραφέα. Ο κύριος Μαύρος μου μετέδωσε την αγωνία της, τα συναισθήματά της, τον τρόπο σκέψης της ικανοποιητικά. Η πλοκή εξελίσσεται βαθμηδωτά. Έχει μυστήριο, ανατροπές, πυροβολισμούς, δολοφονίες, ανθρωποκυνηγητό και ωραίες περιγραφές της Αλεξάνδρειας και του Καΐρου. Οι χαρακτήρες περπατούν σε στενά, μαγαζιά και πλατείες αυτών των δύο πόλεων και ένιωσα να περπατούσα πλάι τους. Ο συγγραφέας έκανε καλή δουλειά στη χαρτογράφηση των πόλεων. Μου άρεσε πολύ η κεντρική ιστορία και η ανατροπή που την ακολούθησε, δείχνοντας τις πραγματικές διαστάσεις της υπόθεσης. Έξυπνη ιδέα, σε ικανοποιητικό βαθμό εκτελεσμένη. Χωρίς να φτάνει τις υπερβολικά πολλές περιπέτειες του Νταν Μπράουν και χωρίς να παραθέτει πολλά ιστορικά στοιχεία της εποχής του Ακενατόν, το βιβλίο είναι μια ικανοποιητική περιπέτεια που θα σας κρατήσει σε πολλά σημεία. Η ένστασή μου είναι στην κοιλιά που κάνει σε δύο σημεία: όταν η αρχαιολόγος αναζητά επιτέλους τον Πίτερ Κράκερ, οπότε η διαδικασία αυτή είναι πολύ χαλαρή και προς το τέλος, που η αρχαιολόγος είναι σε κρίσιμη καμπή της ζωής της και ο συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία να αναλύσει σε αρκετές σελίδες όλες τις απόψεις του για τις χριστιανικές ενώσεις, για τη διαφθορά του ανθρώπου από το χρήμα και πολλά άλλα ηθικοπλαστικά που δεν κολλούσαν με το συγκεκριμένο σημείο και μείωσαν τη θετική εικόνα μου για το μυθιστόρημα.
«Ο υιός του Νείλου» είναι μια αξιόλογη προσπάθεια για ελληνικό μυθιστόρημα αγωνίας και μυστηρίου, με αριστοτεχνικό συνδυασμό αιγυπτιακής Ιστορίας και ανατροπών. Μια πολύ καλή επιλογή για διάβασμα.
Πρωτότυπη ανάμειξη ιστορικών στοιχείων με τη φαντασία του συγγραφέα που οδηγούν στη δημιουργία ενός άκρως ενδιαφέροντος μυθιστορήματος μυστηρίου με ανατροπές, ίντριγκα και μπόλικη δράση.
Οι χαρακτήρες είναι πολύ καλά ανεπτυγμένοι, ρεαλιστικοί με πλήθος αισθημάτων που δεν αφήνουν αδιάφορο τον αναγνώστη και τον οδηγούν να πάρει μια θέση.
Η περιγραφή της ατμόσφαιρας και των τοποθεσιών είναι πανέμορφη και παραστατικότατη, πραγματικά διαβάζοντας τις κατά τόπους περιγραφές ένιωσα λες και τις έζησα εγώ ο ίδιος μαζί με τους χαρακτήρες
Ένα σημαντικό όμως αρνητικό κατά τη γνώμη μου είναι η εμφανής προσπάθεια του συγγραφέα να μας γνωστοποιήσει/περάσει τις απόψεις του σχετικά με την κοινωνία, το δρόμο του χρήματος, την εξουσία, τη διαφθορά, τις ακρότητες των θρησκειών κλπ μέσα απ' τις σκέψεις της πρωταγωνίστριας. Αφενός όλα αυτά σπάνε την ένταση και την αγωνία π��υ έχει δημιουργηθεί και αφετέρου θεωρώ ότι έχουν ελάχιστη θέση σε ένα μυθιστόρημα μυστηρίου-φαντασίας, καλύτερα θα ήταν να τις ανέπτυσσε σε ένα ξεχωριστό δοκίμιο.
Η κεντρική ιστορία ήταν ενδιαφέρουσα σαν ιδέα Ενώ ξεκίνησε με αυτή, περισσότερο κατέληξε σαν διάλογος περί θρησκείας και πολιτικής καθ όλο το βιβλίο μεταξύ της ηρωίδας και όλων των υπολοίπων, συμπεριλαμβανομένου και του αναγνώστη. Το ρομάντζο αρκετά αχρείαστο και βεβιασμένο, έμοιαζε να το έβαλε απλά γιατί «κάθε μυθιστόρημα πρέπει να έχει ρομάντζο», οι χαρακτήρες δεν είχαν χρόνο να αναπτύξουν χημεία μεταξύ τους έστω για να το απολαύσεις. Η μόνη του χρησιμότητα είναι στη συνέχιση της πλοκής. Ένα πράγμα που χαρακτηρίζει αρκετά το βιβλίο είναι τα στερεότυπα «όλοι οι άντρες…», «έτσι είναι/ θα έπρεπε να είναι οι γυναίκες» κλπ. Στο κομμάτι της ιστορίας, ενώ δείχνει να παίζει πολύ ρόλο η αρχαιολογία από τον τίτλο, τη περιγραφή και την ιδιότητα της ηρωίδας, πέρα από τη μετάφραση των κειμένων δεν έχει να παίξει κάποιον άλλο ρόλο, παρά μόνο ίσως να ανοίξει πόρτες που αλλιώς δε θα μπορούσε να περάσει. Αν είχε πιο έντονο το μυστήριο με χρήση και της αρχαιολογίας, θα ήταν πο ενδιαφέρον. Στα θετικά ήταν ευκολοδιάβαστο, αν εξαιρεθούν τα στερεότυπα που σε κάνουν να αγανακτείς ελαφρά
This entire review has been hidden because of spoilers.