What do you think?
Rate this book
Biefstuk
nan
256 pages, Paperback
First published January 1, 2016
35 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
February 13, 2016
Schrijfster Judith Eykelenboom wist al tijdens haar studie journalistiek dat haar hart niet bij het verzamelen van nieuwsfeiten lag, maar bij het schrijven van verhalen. Na het afronden van haar studie volgde Eykelenboom lessen op de schrijversvakschool en groeide haar passie voor het schrijven. In haar debuutroman Biefstuk (2015) toont de schrijfster dat ze de kneepjes van het vak goed onder de knie heeft.
Biefstuk is een indringende roman over een ontwricht gezin. Dochter Levi doet haar best om grip te krijgen op de werkelijkheid, maar ze neemt niets van een ander aan en volgt haar eigen weg. Levi’s vader is labiel en weet zijn handen niet thuis te houden en zijn echtgenote, de moeder van Levi, heeft sinds haar zwangerschap geen aandacht voor haar twee andere kinderen. Daarnaast maakt Levi zich zorgen om haar zusje Hanna, want ze lijdt aan een eetstoornis en Levi voelt zich daarvoor verantwoordelijk. De familie van Levi mist dus het harmonische gevoel die een warm gezin uitstraalt. Het enige moment van harmonie lijkt na de geboorte van Levi’s broertje te ontstaan. Het gezin eet gezamenlijk een bord biefstuk, maar dit moment wordt echter verbroken door de woede en onmacht van Levi’s vader. Deze scène benadrukt de bittere sfeer van de roman.
In haar zoektocht naar de essentie van het leven probeert Levi de indringende werkelijkheid te vatten in haar passie voor fotografie en vanaf de eerst bladzijde neemt ze de lezer mee in haar belevingswereld. Levi’s foto’s van alledaagse taferelen lijken niet bijzonder, maar door de vertelkracht van Eykelenboom en haar oog voor details krijgen de foto’s een bijzondere betekenislaag. De foto’s uit Levi’s verleden tonen haar diepste geheimen en de problemen waarmee zij en haar familie worstelen. Een foto van bijvoorbeeld een deur met een gat erin vertelt Levi’s ervaringen met haar agressieve vader en een foto van Hanna’s ribben toont hoe Levi worstelt met de eetstoornis van haar zusje. Er zijn talloze voorbeelden in de roman te vinden waarin Eykelenboom de fotografiekunst met haar eigen schrijfkunst verbindt.
De auteur heeft de relatie tussen Levi en haar vader in het verhaal een centrale plek gegeven. Deze relatie is van belang voor Levi’s zoektocht naar de essentie van het leven, omdat ze van haar vader heeft geleerd om het juiste perspectief te kiezen en haar verbeeldingskracht te gebruiken: “Vroeger, toen ik alles wat hij vertelde met onstilbare honger in me opzoog, toen hij mijn houvast was in de overweldigend onbegrijpelijke wereld, anker, kompas en baken in één, nam hij me soms mee naar het reclamebureau om me in te wijden in de kleurenleer. Elke kleur had zijn eigen magie, eigen betekenis, zijn eigen effect. Kies de tinten waarmee je jouw universum decoreert zorgvuldig, zei hij, je drukt ermee uit hoe jij je leven ziet, wilt zien”. Daarnaast vinden Levi en haar vader houvast bij elkaar, maar door de psychologische problemen van Levi’s vader krijg ze steeds minder aandacht van hem. Het gemis van haar vader zorgt ervoor dat Levi moeite krijgt om haar grip op de werkelijkheid niet te verliezen.
Eykelenboom schotelt de lezer dus een ongezouten en rauwe roman voor. De essentie van de roman speelt rondom “een huis waarvan het fundament rot is”, maar het verhaal is geschreven door een schrijfster die feilloos weet hoe ze de lezer moet raken. Ten slotte is het einde van de roman zeer kundig geschreven en het hangt af van het perspectief van de lezer hoe deze slotscène wordt geïnterpreteerd.
Biefstuk is een indringende roman over een ontwricht gezin. Dochter Levi doet haar best om grip te krijgen op de werkelijkheid, maar ze neemt niets van een ander aan en volgt haar eigen weg. Levi’s vader is labiel en weet zijn handen niet thuis te houden en zijn echtgenote, de moeder van Levi, heeft sinds haar zwangerschap geen aandacht voor haar twee andere kinderen. Daarnaast maakt Levi zich zorgen om haar zusje Hanna, want ze lijdt aan een eetstoornis en Levi voelt zich daarvoor verantwoordelijk. De familie van Levi mist dus het harmonische gevoel die een warm gezin uitstraalt. Het enige moment van harmonie lijkt na de geboorte van Levi’s broertje te ontstaan. Het gezin eet gezamenlijk een bord biefstuk, maar dit moment wordt echter verbroken door de woede en onmacht van Levi’s vader. Deze scène benadrukt de bittere sfeer van de roman.
In haar zoektocht naar de essentie van het leven probeert Levi de indringende werkelijkheid te vatten in haar passie voor fotografie en vanaf de eerst bladzijde neemt ze de lezer mee in haar belevingswereld. Levi’s foto’s van alledaagse taferelen lijken niet bijzonder, maar door de vertelkracht van Eykelenboom en haar oog voor details krijgen de foto’s een bijzondere betekenislaag. De foto’s uit Levi’s verleden tonen haar diepste geheimen en de problemen waarmee zij en haar familie worstelen. Een foto van bijvoorbeeld een deur met een gat erin vertelt Levi’s ervaringen met haar agressieve vader en een foto van Hanna’s ribben toont hoe Levi worstelt met de eetstoornis van haar zusje. Er zijn talloze voorbeelden in de roman te vinden waarin Eykelenboom de fotografiekunst met haar eigen schrijfkunst verbindt.
De auteur heeft de relatie tussen Levi en haar vader in het verhaal een centrale plek gegeven. Deze relatie is van belang voor Levi’s zoektocht naar de essentie van het leven, omdat ze van haar vader heeft geleerd om het juiste perspectief te kiezen en haar verbeeldingskracht te gebruiken: “Vroeger, toen ik alles wat hij vertelde met onstilbare honger in me opzoog, toen hij mijn houvast was in de overweldigend onbegrijpelijke wereld, anker, kompas en baken in één, nam hij me soms mee naar het reclamebureau om me in te wijden in de kleurenleer. Elke kleur had zijn eigen magie, eigen betekenis, zijn eigen effect. Kies de tinten waarmee je jouw universum decoreert zorgvuldig, zei hij, je drukt ermee uit hoe jij je leven ziet, wilt zien”. Daarnaast vinden Levi en haar vader houvast bij elkaar, maar door de psychologische problemen van Levi’s vader krijg ze steeds minder aandacht van hem. Het gemis van haar vader zorgt ervoor dat Levi moeite krijgt om haar grip op de werkelijkheid niet te verliezen.
Eykelenboom schotelt de lezer dus een ongezouten en rauwe roman voor. De essentie van de roman speelt rondom “een huis waarvan het fundament rot is”, maar het verhaal is geschreven door een schrijfster die feilloos weet hoe ze de lezer moet raken. Ten slotte is het einde van de roman zeer kundig geschreven en het hangt af van het perspectief van de lezer hoe deze slotscène wordt geïnterpreteerd.
December 25, 2022
Kaius werkte als verkoper in een platenzaak. Soms dacht hij, dat muziek zijn ware roeping was. Maar tussen de muziek en hem stonden de klanten. Soms veeleisende, moeilijke klanten. Hij was zelden alleen met zijn muziek. Maar zijn teksten werden geboren zonder dat er iemand bijstond of meehielp. En daarin kon muziek een heel aparte rol spelen. Als een over de schouders meekijkende mentor.
Review : Begin jaren 70: de kunstzinnige Kaius zit geprangd tussen zijn uitgesproken vrijzinnige moeder en zijn diepgelovige oma, die elke zondag live of toch minstens de televisiemis volgt. Kaius negeert het kerkverbod van moeder en gaat te biecht. Na het bezoek van de pastoor bij zijn moeder geeft die haar zoon een ‘Darwin-therapie’, en L'évolution créatrice van Henri Bergson, als verplichte lectuur op zijn bord maar dat maakt zijn hang naar religie alleen maar groter Onder invloed van zijn tante Jozefina gaat hij zich ook hechten aan een icoontje dat zijn talisman wordt en hij altijd bij zich gaat dragen.
Via het danseresje Anna leert Kaius haar vriendje André, de zoon van zijn leraar zedenleer kennen. Deze getalenteerde jongen schildert en verkoopt zelf ook namaakiconen, daarin geholpen door een mysterieuze kerel, Duivel. André bezorgt Kaius vlinders in de buik en daardoor wordt zijn genegenheid voor Anna ook groter. Samen met Duivel reist Kaius naar Bretagne. In het klooster waar ze logeren openbaart Duivel zijn relatie tot André en Anna. Zijn voorliefde voor het werk van Samuel Beckett, zorgt voor een grappige, maar ook wat pijnlijke ontmaskering van de gastenmonnik in het klooster waar ze naartoe trekken. Kaius' gevoelens voor Anna zullen pas echt openbloeien wanneer haar welzijn door drugs bedreigd wordt, en hij haar op passionele wijze voor de ondergang behoeden wil. En daar duikt heel verlossend de vaderfiguur, een liefhebber van motorcross die met Joël Robert ging motorcrossen, op.
In zes hoofdstukken maakt de auteur ons deelgenoot van het intieme verhaal van Kaius dat een ware zoektocht is naar identiteit op vlak van geloof, intelligentie en seksuele oriëntatie en dat begint in 1964 en duurt tot 1975. Muziek, gaande van oude Byzantijnse zangen, de muziek van de sociaal bewogen Kurt Weill, Paul Hindemith en Claude Debussy en vele, vele anderen speelt een beslissende rol in Kaius’ leven.
Tussen het verhaal van het leven van het hoofdpersonage mixt de auteur in cursieve en aparte, alternerend hoofdstukken, nog een heel eigen en betoverend verhaal over de passie in en voor muziek.
Bidden om verboden vruchten is een stilistisch pareltje dat naast een mooi tijdsbeeld, een ode aan de liefde, en een hommage aan de muziek een uitzonderlijk knappe brok literatuur schenkt.
Bart Stouten (1956) is vertaler, schrijver, dichter en radioproducent/presentator bij Klara. Hij was werkzaam als copywriter bij het RUCA in Antwerpen. In 1990 werd hij bij Radio 1 van de toenmalige BRT aangesteld als producent bij de Dienst Hoorspelen. Hij heeft er de Beckett-hoorspelen vertaald en gerealiseerd in een Nederlandse versie samen met regisseur Martine Ketelbuters. Hij leidde ook andere hoorspelreeksen voor de Vlaamse radio, zoals van Harold Pinter, Peter Handke en Tom Stoppard.
Als dichter publiceerde hij reeds verschillende dichtbundels. Als prozaïst debuteerde hij in 2009 met Het ware Eden, een spiritueel dagboek. In april 2011 verscheen Beminde eilanden waarin hij met literaire teksten door hem geliefde verre eilanden verkent. Kersen eten om middernacht werd in 2013 bekroond met de Grote Inktslaaf Literatuurprijs.
Review : Begin jaren 70: de kunstzinnige Kaius zit geprangd tussen zijn uitgesproken vrijzinnige moeder en zijn diepgelovige oma, die elke zondag live of toch minstens de televisiemis volgt. Kaius negeert het kerkverbod van moeder en gaat te biecht. Na het bezoek van de pastoor bij zijn moeder geeft die haar zoon een ‘Darwin-therapie’, en L'évolution créatrice van Henri Bergson, als verplichte lectuur op zijn bord maar dat maakt zijn hang naar religie alleen maar groter Onder invloed van zijn tante Jozefina gaat hij zich ook hechten aan een icoontje dat zijn talisman wordt en hij altijd bij zich gaat dragen.
Via het danseresje Anna leert Kaius haar vriendje André, de zoon van zijn leraar zedenleer kennen. Deze getalenteerde jongen schildert en verkoopt zelf ook namaakiconen, daarin geholpen door een mysterieuze kerel, Duivel. André bezorgt Kaius vlinders in de buik en daardoor wordt zijn genegenheid voor Anna ook groter. Samen met Duivel reist Kaius naar Bretagne. In het klooster waar ze logeren openbaart Duivel zijn relatie tot André en Anna. Zijn voorliefde voor het werk van Samuel Beckett, zorgt voor een grappige, maar ook wat pijnlijke ontmaskering van de gastenmonnik in het klooster waar ze naartoe trekken. Kaius' gevoelens voor Anna zullen pas echt openbloeien wanneer haar welzijn door drugs bedreigd wordt, en hij haar op passionele wijze voor de ondergang behoeden wil. En daar duikt heel verlossend de vaderfiguur, een liefhebber van motorcross die met Joël Robert ging motorcrossen, op.
In zes hoofdstukken maakt de auteur ons deelgenoot van het intieme verhaal van Kaius dat een ware zoektocht is naar identiteit op vlak van geloof, intelligentie en seksuele oriëntatie en dat begint in 1964 en duurt tot 1975. Muziek, gaande van oude Byzantijnse zangen, de muziek van de sociaal bewogen Kurt Weill, Paul Hindemith en Claude Debussy en vele, vele anderen speelt een beslissende rol in Kaius’ leven.
Tussen het verhaal van het leven van het hoofdpersonage mixt de auteur in cursieve en aparte, alternerend hoofdstukken, nog een heel eigen en betoverend verhaal over de passie in en voor muziek.
Bidden om verboden vruchten is een stilistisch pareltje dat naast een mooi tijdsbeeld, een ode aan de liefde, en een hommage aan de muziek een uitzonderlijk knappe brok literatuur schenkt.
Bart Stouten (1956) is vertaler, schrijver, dichter en radioproducent/presentator bij Klara. Hij was werkzaam als copywriter bij het RUCA in Antwerpen. In 1990 werd hij bij Radio 1 van de toenmalige BRT aangesteld als producent bij de Dienst Hoorspelen. Hij heeft er de Beckett-hoorspelen vertaald en gerealiseerd in een Nederlandse versie samen met regisseur Martine Ketelbuters. Hij leidde ook andere hoorspelreeksen voor de Vlaamse radio, zoals van Harold Pinter, Peter Handke en Tom Stoppard.
Als dichter publiceerde hij reeds verschillende dichtbundels. Als prozaïst debuteerde hij in 2009 met Het ware Eden, een spiritueel dagboek. In april 2011 verscheen Beminde eilanden waarin hij met literaire teksten door hem geliefde verre eilanden verkent. Kersen eten om middernacht werd in 2013 bekroond met de Grote Inktslaaf Literatuurprijs.
January 19, 2016
**Uiteraard inclusief spoilers**
Wat is dat toch met jonge schrijfsters die debuteren met een boek vol vrouwenproblemen en gecompliceerde relaties met oudere mannen? Na onder andere (de recente successen van) Bregje Hofstede’s De hemel boven Parijs en Niña Weijers’ De consequenties (beide 2014), doet ditmaal uitgeverij Prometheus een duit in het zakje met Judith Eykelenboom’s (1983) Biefstuk, dat verbijsterend veel overeenkomsten met de beide romans vertoont, tot aan het sigarettenmerk aan toe. Maar waar bij de twee eerstgenoemden echter wel een literaire verdieping plaatsvindt, is Eykelenboom’s werk niet meer dan een kinderboek, inclusief betreurenswaardige Harry Potterachtige epiloog.
Wanneer de vijftienjarige Levi, een joods meisje met een jongensnaam, omdat haar vader immers een zoon wilde, het oude fototoestel van haar moeder krijgt, schiet ze rolletje na rolletje vol. Om haar hierbij te helpen, legt haar vader uit dat ze op de essentie van zaken moet letten, en die moet vastleggen. Wat de essentie precies is, weet ze niet, maar met deze woorden in haar achterhoofd legt ze, zonder het te beseffen, minutieus het uiteenvallen van het gezin vast. Daarnaast wordt Levi’s eigen worsteling met de pubertijd belicht, waarin alle stereotype problemen aan de orde komen, variërend van foute vriendjes en druggebruik tot uit jaloezie ontstane ruzies met vriendinnen.
Juist omdat zo in de tienerproblematiek en de belevingswereld van Levi gehangen blijft worden, is het verhaal alles behalve vernieuwend, bij tijd en wijle zelfs saai, en voorspelbaar. Zo is vanaf de eerste zin al duidelijk dat de thuissituatie onhoudbaar gaat blijken te zijn, en zal gaan escaleren: ‘Toen mijn moeder een digitale camera van mijn vader cadeau kreeg omdat hij iets goed te maken had, mocht ik haar oude toestel hebben.’ Dit omineuze gevoel wordt vervolgens bevestigd nadat Levi’s vader Max alle vrouwen, onder wie zijn eigen, hoeren noemt. Niet verwonderlijk eindigt het huwelijk in een scheiding, al doet moeder Yvette nog een verwoede poging de boel bij elkaar te houden door een nakomertje op de wereld te zetten.
Dat Max uiteindelijk doordraait, mag overigens geen wonder heten. Niet alleen verliest hij zijn baan, Eykelenboom heeft er, mogelijk onbewust, ook voor gekozen hem in een volledig door vrouwen gedomineerde omgeving te laten leven. Voortdurend zijn er dames over de vloer, die van alles te melden hebben: Niet alleen zijn echtgenote en dochters, maar ook al hun vriendinnen en gezinscoach Inge. De paar mannen die worden opgevoerd hebben slechts bijrollen, zoals de in een coffeeshop werkzame Mo, of zijn niet meer dan een gespreksonderwerpje van Levi en haar vriendinnen. Zelfs oma is belangrijker dan opa: Hun villa wordt omschreven als ‘het huis van oma.’ En oma mag zowaar af en toe wat zeggen, terwijl opa’s belangrijkste bijdrage zijn overlijden lijkt te zijn.
Ook Eykelenboom’s taalgebruik doet de wenkbrauwen fronsen. De gehanteerde grammaticaal correcte, bloemige en gedetailleerde schrijfstijl om de verschillende levensgebeurtenissen te beschrijven komt niet overeen met iemand van Levi’s leeftijd, hoewel ze op het gymnasium zit. Pas na afloop zou de conclusie getrokken kunnen worden dat het hele verhaal verteld wordt door de inmiddels adolescente Levi. Desondanks wordt in onderlinge gesprekken wel het taalgebruik van een gefrustreerde tiener gebruikt, wat verwarring oplevert en afschrikt: ‘We keken elkaar aan en begonnen zowat tegelijkertijd geluiden te maken die al te lang in ons binnenste gevangen hadden gezeten,’ gevolgd door: ‘Eerst wat onwennig, een paar hoge gilletjes, maar na een poosje kwamen we los en schreeuwden we zo hard we konden dat iedereen de tyfus kon krijgen, dat ze moesten opkankeren met hun gezeik en dat ze lekker weg konden rotten met hun saaie kutlevens.’
Het is frappant dat uitgerekend alleen de viezerik Mo aanstoot neemt aan dergelijke uitingen, ondanks dat Levi’s vader het ook niet tolereert wanneer zij zich misdraagt aan tafel, haar een dreun verkoopt, en alles zwart wordt voor haar ogen. De woorden die Eykelenboom vervolgens kiest om Yvette met deze mishandeling om te laten gaan, zijn zo ongeloofwaardig dat het beschamend wordt. Het lijkt erop als Eykelenboom geen vertrouwen heeft in de lezer en daarom alles uitgelegd moet worden: ‘Wij moeten dringend praten, Levi. Papa had jou nooit mogen slaan, dat hoort niet te gebeuren, maar je hebt het er wel een beetje naar gemaakt. Vind je zelf ook niet?’
Ditzelfde fenomeen komt terug in de epiloog, wanneer op geforceerde wijze duidelijk gemaakt wordt dat acht jaar zijn verstreken (‘Max heeft zin om haar een klap te verkopen. Wat denkt ze wel? Zijn dochter, die hem voor het leven verminkt, dan acht jaar van de radar verdwijnt, op een onbenullig, slordig geschreven briefje na, komt hem nu de les lezen?’), om het een luttele twee pagina’s verder opnieuw tot twee keer toe over deze acht jaar te hebben. Het is verre van noodzakelijk alles meteen voor te kauwen. De lezer kan best twee pagina’s, die in het geval van Biefstuk gelijkstaan aan twee minuten en daardoor in z’n geheel op een verloren avond uitgelezen kan worden, wachten.
Daarnaast rijst de vraag of Biefstuk wellicht een autobiografisch werk is, waarbij de namen gefingeerd zijn, mogelijk naar goed voorbeeld van Emma Custers’ Iedereen kan schilderen uit 2010. Verwijzingen naar kledingwinkel CoolCat als ‘the place to be’ en naar de band Nirvana doen dit wel vermoeden. Zo ja, dan is het voor Eykelenboom te hopen dat dit keer een kortgeding wel uitblijft.
Waarom overigens expliciet vermeld wordt dat het gezin joods is, is tevens onduidelijk. Het enige dat het oplevert is die ene onvermijdelijke opmerking over neuzen. Nee, als Eykelenboom daadwerkelijk een intrigerend verhaal had willen neerzetten, dan had ze op z’n minst Yvette niet een voorliefde voor Frans, maar een voorliefde voor Duits gegeven. En dat is een vrij treurige conclusie, niet in de laatste plaats omdat Eykelenboom de schrijversvakschool doorliep.
Wat is dat toch met jonge schrijfsters die debuteren met een boek vol vrouwenproblemen en gecompliceerde relaties met oudere mannen? Na onder andere (de recente successen van) Bregje Hofstede’s De hemel boven Parijs en Niña Weijers’ De consequenties (beide 2014), doet ditmaal uitgeverij Prometheus een duit in het zakje met Judith Eykelenboom’s (1983) Biefstuk, dat verbijsterend veel overeenkomsten met de beide romans vertoont, tot aan het sigarettenmerk aan toe. Maar waar bij de twee eerstgenoemden echter wel een literaire verdieping plaatsvindt, is Eykelenboom’s werk niet meer dan een kinderboek, inclusief betreurenswaardige Harry Potterachtige epiloog.
Wanneer de vijftienjarige Levi, een joods meisje met een jongensnaam, omdat haar vader immers een zoon wilde, het oude fototoestel van haar moeder krijgt, schiet ze rolletje na rolletje vol. Om haar hierbij te helpen, legt haar vader uit dat ze op de essentie van zaken moet letten, en die moet vastleggen. Wat de essentie precies is, weet ze niet, maar met deze woorden in haar achterhoofd legt ze, zonder het te beseffen, minutieus het uiteenvallen van het gezin vast. Daarnaast wordt Levi’s eigen worsteling met de pubertijd belicht, waarin alle stereotype problemen aan de orde komen, variërend van foute vriendjes en druggebruik tot uit jaloezie ontstane ruzies met vriendinnen.
Juist omdat zo in de tienerproblematiek en de belevingswereld van Levi gehangen blijft worden, is het verhaal alles behalve vernieuwend, bij tijd en wijle zelfs saai, en voorspelbaar. Zo is vanaf de eerste zin al duidelijk dat de thuissituatie onhoudbaar gaat blijken te zijn, en zal gaan escaleren: ‘Toen mijn moeder een digitale camera van mijn vader cadeau kreeg omdat hij iets goed te maken had, mocht ik haar oude toestel hebben.’ Dit omineuze gevoel wordt vervolgens bevestigd nadat Levi’s vader Max alle vrouwen, onder wie zijn eigen, hoeren noemt. Niet verwonderlijk eindigt het huwelijk in een scheiding, al doet moeder Yvette nog een verwoede poging de boel bij elkaar te houden door een nakomertje op de wereld te zetten.
Dat Max uiteindelijk doordraait, mag overigens geen wonder heten. Niet alleen verliest hij zijn baan, Eykelenboom heeft er, mogelijk onbewust, ook voor gekozen hem in een volledig door vrouwen gedomineerde omgeving te laten leven. Voortdurend zijn er dames over de vloer, die van alles te melden hebben: Niet alleen zijn echtgenote en dochters, maar ook al hun vriendinnen en gezinscoach Inge. De paar mannen die worden opgevoerd hebben slechts bijrollen, zoals de in een coffeeshop werkzame Mo, of zijn niet meer dan een gespreksonderwerpje van Levi en haar vriendinnen. Zelfs oma is belangrijker dan opa: Hun villa wordt omschreven als ‘het huis van oma.’ En oma mag zowaar af en toe wat zeggen, terwijl opa’s belangrijkste bijdrage zijn overlijden lijkt te zijn.
Ook Eykelenboom’s taalgebruik doet de wenkbrauwen fronsen. De gehanteerde grammaticaal correcte, bloemige en gedetailleerde schrijfstijl om de verschillende levensgebeurtenissen te beschrijven komt niet overeen met iemand van Levi’s leeftijd, hoewel ze op het gymnasium zit. Pas na afloop zou de conclusie getrokken kunnen worden dat het hele verhaal verteld wordt door de inmiddels adolescente Levi. Desondanks wordt in onderlinge gesprekken wel het taalgebruik van een gefrustreerde tiener gebruikt, wat verwarring oplevert en afschrikt: ‘We keken elkaar aan en begonnen zowat tegelijkertijd geluiden te maken die al te lang in ons binnenste gevangen hadden gezeten,’ gevolgd door: ‘Eerst wat onwennig, een paar hoge gilletjes, maar na een poosje kwamen we los en schreeuwden we zo hard we konden dat iedereen de tyfus kon krijgen, dat ze moesten opkankeren met hun gezeik en dat ze lekker weg konden rotten met hun saaie kutlevens.’
Het is frappant dat uitgerekend alleen de viezerik Mo aanstoot neemt aan dergelijke uitingen, ondanks dat Levi’s vader het ook niet tolereert wanneer zij zich misdraagt aan tafel, haar een dreun verkoopt, en alles zwart wordt voor haar ogen. De woorden die Eykelenboom vervolgens kiest om Yvette met deze mishandeling om te laten gaan, zijn zo ongeloofwaardig dat het beschamend wordt. Het lijkt erop als Eykelenboom geen vertrouwen heeft in de lezer en daarom alles uitgelegd moet worden: ‘Wij moeten dringend praten, Levi. Papa had jou nooit mogen slaan, dat hoort niet te gebeuren, maar je hebt het er wel een beetje naar gemaakt. Vind je zelf ook niet?’
Ditzelfde fenomeen komt terug in de epiloog, wanneer op geforceerde wijze duidelijk gemaakt wordt dat acht jaar zijn verstreken (‘Max heeft zin om haar een klap te verkopen. Wat denkt ze wel? Zijn dochter, die hem voor het leven verminkt, dan acht jaar van de radar verdwijnt, op een onbenullig, slordig geschreven briefje na, komt hem nu de les lezen?’), om het een luttele twee pagina’s verder opnieuw tot twee keer toe over deze acht jaar te hebben. Het is verre van noodzakelijk alles meteen voor te kauwen. De lezer kan best twee pagina’s, die in het geval van Biefstuk gelijkstaan aan twee minuten en daardoor in z’n geheel op een verloren avond uitgelezen kan worden, wachten.
Daarnaast rijst de vraag of Biefstuk wellicht een autobiografisch werk is, waarbij de namen gefingeerd zijn, mogelijk naar goed voorbeeld van Emma Custers’ Iedereen kan schilderen uit 2010. Verwijzingen naar kledingwinkel CoolCat als ‘the place to be’ en naar de band Nirvana doen dit wel vermoeden. Zo ja, dan is het voor Eykelenboom te hopen dat dit keer een kortgeding wel uitblijft.
Waarom overigens expliciet vermeld wordt dat het gezin joods is, is tevens onduidelijk. Het enige dat het oplevert is die ene onvermijdelijke opmerking over neuzen. Nee, als Eykelenboom daadwerkelijk een intrigerend verhaal had willen neerzetten, dan had ze op z’n minst Yvette niet een voorliefde voor Frans, maar een voorliefde voor Duits gegeven. En dat is een vrij treurige conclusie, niet in de laatste plaats omdat Eykelenboom de schrijversvakschool doorliep.
August 12, 2024
Een aardige debuutroman. Bijzondere schrijfstijl waarin dialogen afgewisseld worden met gedachtes en waarbij er soms ook een heerlijke dosis spottende humor is te vinden. Vooral de vragen die Levi afvuurt op Inge de gezinscoach zijn een mooi staaltje van deze humor.
Het is wel een zeer destructief en deprimerend verhaal door de problematische gezinssituatie, die vooral is ingegeven door het gedrag van de vader. Er zitten aardige aspecten in het verhaal, zoals de naam 'Levi Storm' en de kwestie van 'slachtoffer-dader' maar het is geen hoogstaande literatuur. Zodoende zal het zal voor een leerling uit de vierde klas (middelbare school) een leuk en interessant boek zijn om te lezen.
Het is wel een zeer destructief en deprimerend verhaal door de problematische gezinssituatie, die vooral is ingegeven door het gedrag van de vader. Er zitten aardige aspecten in het verhaal, zoals de naam 'Levi Storm' en de kwestie van 'slachtoffer-dader' maar het is geen hoogstaande literatuur. Zodoende zal het zal voor een leerling uit de vierde klas (middelbare school) een leuk en interessant boek zijn om te lezen.
November 15, 2018
Vond er niks aan, het bleef niet hangen. Steeds als ik het boek weer pakte om verder te lezen, moest ik een hoofdstuk teruglezen omdat ik geen idee meer had waar het over ging. Niet voor mij dus.
June 28, 2017
Judith Eykelenboom schrijft een mooi debuut met Biefstuk
Na haar studie journalistiek wilde Judith Eykelenboom geen journalist worden. Schrijver, dat was een beter idee. Ze volgde een opleiding aan de schrijversvakschool en haar debuut Biefstuk verscheen bij Prometheus. De roman is indringend en makkelijk leesbaar tegelijk.
De vader van Levi is een labiele fantast. Haar moeder is zwak en probeert haar vader bij het gezin te betrekken door nog een kind te krijgen. Haar zusje Hanna kampt met een ernstige eetstoornis waarvan Levi vermoedt dat zij die haar aangepraat heeft. Levi zelf doet ondertussen alles wat God verboden heeft en probeert de essentie van de steeds verder wegkwijnende werkelijkheid te vatten in foto’s.
Vluchtig
Vluchtig is een goed woord om de schrijfstijl van Eykelenboom te omschrijven. Ze schrijft vlot en het boek leest als een trein. Ze weet de spanning erin te houden door de relaties binnen het gezin keer op keer op scherp te zetten. De spanningen tussen alle personages maken het verhaal boeiend. De vluchtige stijl past ook goed bij de manier waarop Levi grip probeert te krijgen op de werkelijkheid, die echter steeds verder van haar af lijkt te staan. Ze past zich constant aan aan de buien van haar vader en weet dat het beter is als ze zijn spelletjes meespeelt, ook al verliest ze zichzelf daarin steeds meer. ‘“Waar heb jij uitgehangen?” Mijn vader hield weer de wacht aan de keukentafel. Hij speelde directeurtje en ik was zijn werknemer.’
Sfeer
Die spelletjes kunnen op elk moment omslaan in iets duisters, daar is zowel Levi als de lezer zich constant van bewust. De vraag is alleen wanneer de knop omdraait en wat er dan gebeurt. Levi probeert het taboe rond haar vaders toestand te doorbreken door haar moeder vragen te stellen: ‘Waarom hou jij eigenlijk van hem? Hij laat je telkens in de steek.’. Maar haar moeder heeft hier geen antwoord op. Ondanks dat haar man niet psychisch in orde is, houdt ze van hem. De sfeer en de vragen in het boek zetten aan het denken en maken dit een indringend debuut, dat op het puntje van je stoel makkelijk wegleest en nog lang blijft nagalmen in je hoofd.
[Deze recensie verscheen eerder (2016) op CLEEFT]
Na haar studie journalistiek wilde Judith Eykelenboom geen journalist worden. Schrijver, dat was een beter idee. Ze volgde een opleiding aan de schrijversvakschool en haar debuut Biefstuk verscheen bij Prometheus. De roman is indringend en makkelijk leesbaar tegelijk.
De vader van Levi is een labiele fantast. Haar moeder is zwak en probeert haar vader bij het gezin te betrekken door nog een kind te krijgen. Haar zusje Hanna kampt met een ernstige eetstoornis waarvan Levi vermoedt dat zij die haar aangepraat heeft. Levi zelf doet ondertussen alles wat God verboden heeft en probeert de essentie van de steeds verder wegkwijnende werkelijkheid te vatten in foto’s.
Vluchtig
Vluchtig is een goed woord om de schrijfstijl van Eykelenboom te omschrijven. Ze schrijft vlot en het boek leest als een trein. Ze weet de spanning erin te houden door de relaties binnen het gezin keer op keer op scherp te zetten. De spanningen tussen alle personages maken het verhaal boeiend. De vluchtige stijl past ook goed bij de manier waarop Levi grip probeert te krijgen op de werkelijkheid, die echter steeds verder van haar af lijkt te staan. Ze past zich constant aan aan de buien van haar vader en weet dat het beter is als ze zijn spelletjes meespeelt, ook al verliest ze zichzelf daarin steeds meer. ‘“Waar heb jij uitgehangen?” Mijn vader hield weer de wacht aan de keukentafel. Hij speelde directeurtje en ik was zijn werknemer.’
Sfeer
Die spelletjes kunnen op elk moment omslaan in iets duisters, daar is zowel Levi als de lezer zich constant van bewust. De vraag is alleen wanneer de knop omdraait en wat er dan gebeurt. Levi probeert het taboe rond haar vaders toestand te doorbreken door haar moeder vragen te stellen: ‘Waarom hou jij eigenlijk van hem? Hij laat je telkens in de steek.’. Maar haar moeder heeft hier geen antwoord op. Ondanks dat haar man niet psychisch in orde is, houdt ze van hem. De sfeer en de vragen in het boek zetten aan het denken en maken dit een indringend debuut, dat op het puntje van je stoel makkelijk wegleest en nog lang blijft nagalmen in je hoofd.
[Deze recensie verscheen eerder (2016) op CLEEFT]
January 11, 2016
Mooi opgebouwde vertelling. Heel erg vakkundig geschreven waardoor je geen moment uit de roes van het verhaal wordt gehaald. En inhoudelijk is het verhaal ook nog interessant.
July 29, 2018
Het verhaal kon me niet bekoren. Duister verhaal over de invloed van ouders op hun kinderen. Zeer donker gebracht.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews