Na publicaties door NRC Handelsblad en de Wereldomroep over misbruik in rooms-katholieke instellingen, in het voorjaar van 2010, was Nederland verrast. Er volgde een stortvloed aan nieuwe getuigenissen door honderden slachtoffers, die na jarenlang zwijgen hun verhaal durfden te doen. Veel daders zijn overleden, wat overblijft zijn de misbruikte kinderen, getekend voor het leven. Vrome zondaars vertelt het verhaal van slachtoffers en daders. Dit boek biedt het een analyse en een onthullend overzicht van de aard en de omvang van het misbruik in de Rooms-Katholieke Kerk. Joep Dohmen, redacteur bij NRC Handelsblad, presenteert nieuwe feiten over de rol die Nederlandse machthebbers en het Vaticaan speelden en nog steeds spelen. Telkens rijst de vraag: hoe werkte het systeem van verhullen? Waarom greep de kerkelijke autoriteiten niet in? En: waar bleef de Nederlandse overheid?
Éen van de weinige samenvattende werken over misbruik in de Katholieke Kerk in Nederland. Hoewel het werk niet als wetenschappelijk bestempeld kan worden vind ik Dohmen zijn inslag en perspectief een hele interessante.
Het boek is gebaseerd op Dohmen zijn eerdere artikelen in NRC Handelsblad en getuigenverhalen. We hebben hier te maken met vele verschillende soorten slachtoffers en trauma's, Dohmen tracht ze allen te benaderen op zijn journalistieke manier van schrijven.
De hoofdgedachte van het boek is zijn veroordeling van de wetenschap en de kerk. De wetenschap omdat het nooit aandacht heeft besteedt aan deze 'zwarte bladzijde', de kerk omdat het zich schuldig maakt aan wat zij juist veroordelen. Maar ook wil Dohmen duidelijk maken, in gewone volkstaal, dat het misbruik (en ook de mishandeling) niet incidenteel was maar een structureel fenomeen en dat hier de afgelopen eeuw niets aan is gedaan.
Het boek is uitgegeven vóór het onderzoek van onderzoekscommissie Deetman en is daarom van grote waarde (ondanks zijn mindere wetenschappelijke notie). Het bijzondere is dat Dohmen op een subjectieve manier partij trekt voor het slachtoffer en hen daarom individuele aandacht geeft, slachtoffer (maar ook dader) wordt bij naam genoemd.
Kortom, Dohmen biedt met dit boek een kritische notie op de gang van zaken van afgelopen eeuw met betrekking tot misbruik en mishandeling in de Katholieke kerk van minderjarigen. Naar mijn mening schetst hij hele interessante mening maar hij heeft het boek binnen acht maanden gepubliceerd en dat is te merken. Soms vaag beschreven, en ik miste het gebruik van van bijvoorbeeld voetnoten.