Συνοικισμός Σιδηροδρομικών

by Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Ο συνοικισμός Σιδηροδρομικών άρχισε να δημιουργείται στην οδό Μοναστηρίου της Θεσσαλονίκης, λίγο πριν το 1930. Σαράντα σπίτια όλα κι όλα, απαρτίζονταν αποκλειστικά από πρόσφυγες Μικρασιάτες, οικογένειες υπαλλήλων του Σ.Ε.κ. (Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους). Η γειτονιά των τρένων, ταξίδια και μανούβρες, σφυρίγματα εκκωφαντικά και καπνίλες, ο Συμεών-εφέντης, οι γειτόνισσες και τα χειροποίητα έργα των γυναικών, η υπερούσια στέγη της κληματαριάς, η "θητεία" μου στο ρεμπέτικο, Κατοχή και μαύρες μέρες, η κάθοδος των ανταρτών, ο θάνατος που δεν ελάνθανε, η οικογένεια, οι εφιάλτες, οι "κολλητές" μου, ο "γκιούλ μπαξές" και τα ανθρώπινα πάθη, το ξήλωμα της ομορφιάς και άλλα μαρτύρια, μέσα από τις "προθέσεις" αυτού του βιβλίου, αποτελούν ένα πλαίσιο ζωής και συνθέτουν μια συμφωνία ύπαρξης, εν δυνάμει, ενώ από την άλλη μεριά εκφράζουν μια συγκλονιστική αλήθεια: την ευγνωμοσύνη απέναντι στην ανεπανάληπτη εμπειρία της συναναστροφής που εξανθρωπίζει.

133 pages, Paperback

First published January 1, 1998

About the author

Η Μαρία Κέντρου - Αγαθοπούλου γεννήθηκε το 1930 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει, από γονείς Μικρασιάτες. Στην ίδια πόλη έκανε τις εγκύκλιες σπουδές της. Ως ποιήτρια εμφανίστηκε στα γράμματα το 1961 με την ποιητική συλλογή Ψυχή και τέχνη. Ακολουθούν από τότε άλλες δώδεκα, με τελευταία την ποιητική συλλογή Σαλκίμ. Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Εκτός από ποίηση, δημοσιεύει σε περιοδικά κριτικά δοκίμια, για ποιητικά κατ' εξοχήν βιβλία. Παράλληλα με την ποίηση γράφει-δημοσιεύει και διηγήματα. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, πολωνικά, ρουμανικά, ισπανικά και σερβικά.

Reviews

[Maria Altiki · Rating 2 out of 5]

Η γραφή θυμίζει λίγο τον Γιώργο Ιωάννου. Το βιβλίο είναι αυτοβιογραφικό και περιγράφει την ζωή στο συνοικισμό Σιδηροδρομικών Θεσσαλονίκης απο την περίοδο που δημιουργήθηκε γύρω στο 1930 και κατά την διάρκεια του Β' παγκόσμιου και κατόπιν του εμφυλίου πολέμου. Χρόνια κατοχής, χρόνια δύσκολα. Σου μιλάει για καθημερινές ιστορίες της γειτονιάς, για γνωστούς, συγγενείς και φίλους της συγγραφέα. Δυστυχώς όμως ενώ σου περιγράφει ενδιαφέροντα πράγματα του παρελθόντος της πόλης νομίζω ότι η γραφή θυμίζει χρονογράφημα και δεν έχει να σου μεταφέρει κανένα συναίσθημα. Το κείμενο παραμένει άχρωμο και άοσμο. Θα προτιμούσα μια αφήγηση πιο γλαφυρή, οπότε δεν συγκινήθηκα καθόλου.