اگر این فلینی و پازولینی بودند که با خلق رنج های شخصی شان در سینمایی چند وجهی و مبهم، از رئالیسم سنتی حاکم بر سینما گذشتند، پس می توان آنجلوپولوس (و پیشتر تارکوفسکی) را وارثان مشروع این تحول قلمداد کرد. سینمای محبوب آنجلوپولوس سینمایی ست که ریتمی کند دارد. بر برداشت هایی بلند و یک تِیک متکی ست و آنقدر توان دارد که رقت انگیز ترین لحظات آدمهایش را در شاعرانه ترین فرم وصف کند (اغلب چرخش های دو نفره در آثارش). دیالوگ ها تا سرحد ممکن موجزند و انسان ها تنها در مواقع بسیار ضروری حرف می زنند و جمله ها عموما اخباری ست و این سکون است که به یک جان بخشی بعدی پیوست می خورد. شاید به همین دلیل باشد که همواره سکوت را با موسیقی پر می کند و گمانم آثار آنجلوپولوس بدون موسیقی به مردی عقیم می مانند.
بعضی از کتابها دوستانی هستند که برای وارد شدن به دنیایشان برایتان شرط میگذارند. این شرط میتواند خواندن یک پیشنیاز دیگر، گوش دادن به موسیقی، تماشای فیلم و... باشد. این کتابها ابتدا به دنیای دیگری پرتابتان میکنند (بالاجبار) و بعد شما میتوانید به دنیای آنها وارد شوید و لذت ببرید. در واقع شما لذتی دیگر را نیز تجربه میکنید. کتاب تراولینگ به گوسفندان واژگون جزء این کتابها است. در صورت علاقهمندی به سینمای تئو آنجلوپولوس (آنگلوپولوس)، برای مطالعهی این کتاب باید شش فیلم سفر به سیترا، زنبوردار، گام معلق لکلک، نگاه خیرهی اولیس، ابدیت و یک روز و دشت گریان را ببینید یا دیده باشید. عیب بزرگ کتاب علاوه بر یک سری ایرادات کوچک موجز بودن آن است
در نبود یک تحقیق جامع به زبان فارسی در حال حاضر بهترین کتاب برای علاقمندان به پولوس است . راستش من تا به حال کتاب دیگری ندیده ام درباره پولوس ولی شنیده ام که که یک کتاب دیگر هم هست