Ik krijg altijd jeuk bij het lezen van Grunberg, een vreemd soort van kriebel in de longen waar ik dus maar niet bij kan. Het is niet fijn deze jeuk. Het maakt me rusteloos en dat ik hem dan toch blijf lezen kan ik eigenlijk ook niet echt bij, en al zeker niet na het lezen van deze uitgave van literaire juweeltjes. Vooruit, zijn stijl spreekt me aan en ook zijn verbeeldingsgekte. Maar laat hij het voortaan vooral houden bij fictie en niet zo nodig als participerend schrijver/journalist zichzelf tegen een intrigerende werkelijkheid aan houden. Ik had hem al eens horen zeggen dat hij het schrijven als een vorm van een gecontroleerde psychose zag. Of hij dit voor, tijdens of na zijn opname van twee weken in een psychiatrische kliniek heeft geconcludeerd weet ik niet. Voor mij is zijn conclusie kolder en het ruikt naar valse romantiek. Daarom kocht ik het boekje, omdat het verhaalt over zijn verblijf daar. Maar in het boekje komt zijn idee over het schrijven en de gecontroleerde psychose niet aan de orde. Niets over zijn eigen beleving hierin. Alleen een kort rationeel betoog en dat het nog valt te bezien dat hij niets gemeen heeft met psychotische patiënten. Deze belofte wordt in ieder geval in het boekje niet waargemaakt. Een gemiste kans. Ik had wel eens willen weten hoe de gecontroleerde psychose bij hem werkte, want ik neem toch aan dat hij het over zichzelf heeft.