Nadat bekend is geworden wat er is gebeurd met Tamara Metselaer, lijken de kaarten geschud. Degene die schuldig is bevonden wordt berecht, degene die geen blaam trof gaat vrijuit. Iedereen kan verder met zijn leven.
Toch klopt er iets niet. Maar wat er niet klopt wordt goed verborgen gehouden, en niet door één persoon. De uiteenlopende gevoelens en frustraties stapelen zich op, en een climax kan niet uitblijven.
Er is altijd een grens aan tolerantie en vergevingsgezindheid. Maar die grens ligt voor ieder mens ergens anders.
Loes den Hollander schrijft al vanaf het moment dat ze kon lezen. Aanvankelijk poëzie, later columns, daarna verhalen en ten slotte haar eerste boek. Toch kwam het nooit in haar op om van schrijven haar beroep te maken, omdat ze zich helemaal richtte op haar carrière in de gezondheidszorg. Dat veranderde toen ze in 2001 een verhalenwedstrijd won. Vanaf dat moment ging er voor haar gevoel een luik in haar hoofd open waar een onstuitbare lading teksten achter zit die zich allemaal verdringen om te worden opgeschreven. Toen ze in 2006 haar carrière als directeur van een gezondheidszorginstelling beëindigde, vond ze vrijwel tegelijk een uitgever voor Vrijdag, haar eerste literaire thriller. Daarna volgde al snel het zinderende Zwanenzang en sindsdien is schrijven haar voornaamste bezigheid.
Loes den Hollander schreef al eerder columns voor bekende vrouwenbladen. Zij was van 2002 tot 2009 hoofdredacteur van Denkbeeld, een vakblad voor de gezondheidszorg en is nu nog als gastredacteur aan het blad verbonden.
3*. De schrijfstijl van Loes blijft prettig, maar toch vond ik dit boek iets minder dan haar andere boeken. Weet niet precies waardoor het kwam, maar ik vond het verhaal niet zo heel spannend. De korte hoofdstukken waren dan wel weer heel prettig.
Mijn recensie van deel 1 van Dossier Metselaer, 'Aangetast', eindigde ik met de woorden: "Rijst de vraag wat deel 2 toe gaat voegen aan 'Aangetast', dat weliswaar een net niet compleet verhaal is, maar desondanks zeer bevredigend."
Loes den Hollander blijkt met deel 2, 'Genadeklap' nog het een en ander in petto te hebben voor haar lezers. Deel 1 was verrassend, terwijl ik bij deel 2 een meer-van-het-zelfde-gevoel zonder verrassingen ervaren heb. Dit vervolgverhaal over de Metselaers zit weer uitstekend in elkaar en is goed geschreven, maar was - behalve voor een dosis niet te versmaden leesplezier - niet echt nodig geweest.
Dit is het tweede deel van het dossier Metselaer, je moet deel een gelezen hebben alvorens je dit deel gaat lezen. Nadat bekend is geworden wat er is gebeurd met Tamara Metselaer, lijken de kaarten geschud. Degene die schuldig is bevonden wordt berecht, degene die geen blaam trof gaat vrijuit. Iedereen kan verder met zijn leven. Toch klopt er iets niet. Maar wat er niet klopt wordt goed verborgen gehouden, en niet door één persoon. De uiteenlopende gevoelens en frustraties stapelen zich op, en een climax kan niet uitblijven. Er is altijd een grens aan tolerantie en vergevingsgezindheid. Maar die grens ligt voor ieder mens ergens anders. Gideon zit vast en probeert er in de gevangenis maar het beste van te maken. Dat het leven hem ook daar zuur gemaakt wordt, verbaasd hem niet. Rifka gaat door met haat leven maar wil nog steeds wraak. Ze weet precies hoe ze het gaat doen. Haar moeder, Bea, maakt zich zorgen om haar dochter . Mathias is op de vlucht, Clemens wil weten wat er allemaal gebeurd is. Elke hoofdstuk wordt door een van de hoofdrolspelers verteld. Met Gideon heb ik echt medelijden, hij heeft al zoveel geslikt en zelf in de gevangenis moet hij zich staande weten te houden. Het meest opvallende karakter in dit verhaal vind ik dat van Bea, die in die verhaal een zeer grote rol heeft. Hierdoor begrijp je Rifka ineens stukken beter. Ook met haar heb ik medelijden, maar dan op een andere manier. Met Mathias heb ik het minste. Het boek is vanaf het eerste hoofdstuk spannend, het is een echte page-turner. Je moet gewoon weten wat er nu weer gaat gebeuren en je kan niet stoppen met lezen. Een paar keer denk je dat je weet hoe de vork in de steel zit , maar dan komt er weer een ander element in het verhaal waardoor je op het verkeerde been wordt gezet. Het plot is zeer verrassend, ik zag dit niet aankomen. Dit boek vind ik beter dan deel een en krijgt dus 5 sterren.
Als je dit boek leest, moet je echt eerst deel 1, Aangetast gelezen hebben om deze te begrijpen. Ik heb weer met plezier gelezen. Alle karakters van deel 1 kwamen weer naar voren. De verhaallijnen werden weer door de verschillende personages verteld. Er komt veel haat en nijd in voor, maar tevens krijg je begrip voor bepaalde personages. Echt weer een aanrader, het boek leest makkelijk en vlot weg.
De lezer weet na het lezen van het eerste deel met de titel 'Aangetast' wat gebeurd is met Tamara Metselaer en alles lijkt te kloppen. 'LIJKT te kloppen' omdat men voelt dat er iets verborgen wordt gehouden en dat meer dan één persoon dingen geheim wil houden. Wat zijn die geheimen?
Men heeft iemand schuldig bevonden, deze is berecht en de onschuldige gaat vrijuit. Het leven kan gewoon weer doorgaan zou je zeggen. Maar niets is minder waar. Wanneer iets niet klopt, kan het niet anders dan dat het rechtgezet moet worden. De gevoelens van de betrokkenen stapelen zich op, de frustraties voeren de boventoon en de gebeurtenissen moeten tot een climax komen. Ergens moet een lijn getrokken worden. Hoe tolerant en vergevingsgezind kan iemand zijn? Wanneer is de grens bereikt van wat toelaatbaar is? Dit wordt duidelijk in het tweede deel van Dossier Metselaer.
'Genadeklap' is onderverdeeld in vier delen: De aanloop, Het samenspel, De catharsis en De genadeklap. Deze titels zijn goed gekozen en vormen tezamen summier een samenvatting van het vervolg op 'Aangetast'.
Elk deel bestaat uit lekker korte hoofdstukken waarin oude bekenden hun verhaal vertellen, zodat het in 'De aanloop' duidelijk wordt hoe het met hen gesteld is, zeven maanden nadat Gideon uit het dagelijks leven verdween. Deze korte hoofdstukken hebben de naam van de persoon uit wiens oogpunt het verhaal verteld wordt als titel, zodat daarover geen misverstand kan bestaan. Dat leest heerlijk, op deze manier. Hier kunnen we ook lezen hoe Bea haar plaats in het verhaal opeist. Door middel van een ander lettertype wordt het belang duidelijk gemaakt van haar verhaallijn. Ook Clemens, wiens verhaallijn je exclusief kunt volgen in 'Het samenspel', laat zich hier gelden. In het derde deel, De catharsis, komen alle verhaallijnen weer naar voren, behalve die van Clemens. Catharsis kun je hier uitleggen als zuivering of reiniging. Het vierde deel, dat dezelfde titel heeft als het boek is een ware openbaring. Wat kan schaamte en schuldgevoelens met een mens doen?
Dit boek is een enorm goed opgebouwd verhaal met een verrassend einde waarin de betekenis van het woord 'intrige' een grote rol speelt.
Genadeklap is het vervolg op Aangetast en gaat over de familie Metselaer. Toen ik aan dit boek begon vroeg ik me af wat er nog verteld moest worden omdat het eerste boek eigenlijk wel ongeveer klaar was met de familie.
Niets is minder waar. Gideon, vader van twee overleden dochters Tamara en Lieve, zit in de gevangenis. De eindeloosheid van hoe het er in de gevangenis aan toe gaat wordt goed beschreven. Rifka, vrouw van Gideon woont nu alleen in het huis. Die vrouw zit vol zwarte gedachten, je mag haar vooral niet tegen de schenen schoppen of dwarszitten want dan komt het niet goed. De ouders van Rifka spelen een belangrijke rol in dit deel.
Het is duidelijk dat zowat iedereen van de familie met geheimen zit, uit het verleden maar ook het heden en het intrigeniveau in de familie ligt heel hoog. Wie kan je nog vertrouwen, wie heeft een eigen agenda, wat zijn de bedoelingen.
Er ontspint zich een psychologisch spannend verhaal. Het boek is voor mij niet speciaal genoeg voor 4 sterren, eerder 3.5.
'Genadeklap' vond ik een stuk spannender en meeslepender dan haar voorganger 'Aangetast'. De spanning zit er vanaf het begin goed in en je merkt dat dit echt een opvolgend deel is, waar de hele clou om draait en dat het vorige deel meer een aanloop was. De boeken van Loes zijn vaak voorspelbaar en ik hoopte dat ze me dit keer zou verrassen, het hele boek is al spannend, ik hoopte dus echt ook op een spannende finale. Ze stelde me zeker niet teleur, maar tijdens het lezen had ik wel even een vlaag van: 'volgens mij zit het zo...' en daar had ik ook weer een beetje gelijk in. Het was dus een beetje wat ik verwacht had, maar toch ook weer op een manier die me niet teleurstelde.
Was weer smullen. Blijft lekker leesvoer. 1 minpuntje: ik vind het jammer dat ik, nu ik 4 boeken van Loes den Hollander gelezen heb, ik min of meer weet waar het in het verhaal naartoe gaat.