Έκτος αιώνας μετά Χριστόν. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Δύσης έχει καταρρεύσει, δίνοντας τη θέση της στα ασταθή «βαρβαρικά» βασίλεια. Η Κωνσταντινούπολη, ωστόσο, δεν εγκαταλείπει την ελπίδα ανάκτησης των χαμένων εδαφών. Στην καρδιά αυτής της ταραγμένης εποχής, που σπαράσσεται από θρησκευτικές έριδες, δύο ιστορικά πρόσωπα θα προσπαθήσουν να ανοίξουν τον δρόμο για μια καινούργια κοινωνία.
Ο Κασσιόδωρος, Ρωμαίος από παλιά γενιά, διανοούμενος και κρατικός αξιωματούχος που πέρασε στην υπηρεσία του Οστρογότθου Θεοδώριχου, του νέου κυρίαρχου της Ιταλίας, προωθεί μια πολιτική ειρήνης, ανεκτικότητας και ανάμειξης των πληθυσμών. Όταν τα σχέδιά του συντρίβονται από την τυραννική εξουσία και τον πόλεμο, αποσύρεται από τα εγκόσμια και ιδρύει ένα μοναστήρι, το Βιβάριο, αφιερωμένο στη διατήρηση της αρχαίας κουλτούρας, κοσμικής και ιερής.
Η Θεολίνδα, νεαρή Γερμανίδα πριγκίπισσα αρραβωνιασμένη με έναν Φράγκο βασιλιά, το σκάει στα δεκαέξι της χρόνια για τη βόρεια Ιταλία, όπου προσφέρει τον εαυτό της στον βασιλιά των Λογγοβάρδων Αυθάριο. Θα αποδειχθεί βασίλισσα δυναμική, τολμηρή, και θα παίξει αποφασιστικό πολιτικό ρόλο, προσπαθώντας να εδραιώσει τις λογγοβαρδικές κατακτήσεις μέσω μιας μυστικής συμμαχίας με τον πάπα Γρηγόριο τον Μεγάλο.
Αυτή η περίοδος είναι επίσης πολυμήχανη και γεμάτη πλούτο. Ο Ιουστινιανός στη Κωνσταντινούπολη χτίζει την Αγία Σοφία, ο Χλωδοβίκος ιδρύει στη Γαλατία τη φραγκική δυναστεία, ο Βενέδικτος της Νουρσίας οργανώνει τη μοναστική ζωή στη Δύση. Ένας μοναχός ονόματι Διονύσιος καταρτίζει ένα ημερολόγιο ξεκινώντας από τη γέννηση του Χριστού…
Το μυθιστόρημα του Taillandier διασχίζει τον αιώνα, ταξιδεύει στον ευρωπαϊκό χώρο και στην Κωνσταντινούπολη, και αφηγείται με σαγηνευτικό τρόπο τις συναρπαστικές περιπέτειες ανθρώπων που οραματίστηκαν, διεκδίκησαν και αγωνίστηκαν σ’ έναν κόσμο «μέσα στον οποίο βλέπουμε να διαγράφεται με τρόπο συγκεχυμένο το περίγραμμα της δικής μας Ευρώπης ακόμα και σήμερα».
Ο 6ος αιώνας μ.Χ. μέσα από τις διηγησεις που αφορούν τον κόσμο και τις σκέψεις του Κασσιόδωρου, την σκέψη και την δραστηριοτητα του Λέανδρου και τέλος η άνοδος και το τέλος της Θεολίνδας. Ο Taillander ενώνει και περιγραφει εναν κόσμο που βασιλεύει το χαος, η ιντριγκα, οι συμμαχιες, οι πολεμοι, τα φυλα..Εναν κοσμο με φως και πλουτο αλλα και πολυ παρασκηνιο (κρατος-εκκλησια, αιρεσεις, σχισμα). Κι ομως ολα αυτα συνθετονται με πολυ αριστοτεχνικο τροπο σαν να μπαινεις σε μια σαλα γεματη ταπισερι, κεντημενες με καθε λεπτομερεια και καθε χρώμα ετοιμο να σε εκπληξει. Ο κοσμος που περιγραφεται ειναι η αρχη του ευρωπαικου χωρου, που συνεχιζει και σημερα να κινειται μεσα στις συμμαχιες...είναι ο κοσμος που λιγο καιρο αργοτερα μετα το φως βυθιστηκε στο σκοταδι του Μεσαιωνα και που οπως ολα δειχνουν το επαναλαμβάνεται -ισως με διαφορετικες πρακτικες-και στο σημερα.
J'ai été déçu par ce roman. Ayant lu les résumés et les très bonnes critiques, je m'attendais à un grand roman historique situé à une période atypique, l'après-chute de l'Empire Romain d'Occident, en 476 de notre ère. De quoi aiguiser mon appétit, passionné que je suis de ce genre de récits.
Au final, il s'agit d'une fresque historique bien écrite et documentée, mais à laquelle il manque ce petit quelque chose qui en ferait un livre que je recommanderais avec enthousiasme. Le récit suit la vie de trois personnages - je serais même tenté de dire de seulement deux d'entre eux, tellement que la partie sur le second personnage, Léandre, est courte et à mon sens dépourvu d'intérêt - mêlant histoire vraie et fiction, mais sans véritable intrigue ou fil conducteur au-delà du contexte extrêmement troublé de l'époque.
Bref, un cadre historique original et intéressant, mais un récit au final décevant.