Η αυτοπαγίδευση δρα εξοργιστικά ύπουλα. Πέρα από το γεγονός της παραβίασης ενός κατάδικού μου αντικειμένου - το μπαούλο μου για μένα διατηρούσε κάτι σαν το άβατο του Αγίου 'Ορους - η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μου σκιζόταν σε λουρίδες καθώς με συκοφαντούσε για κλοπή. Όχι μόνο των μετρητών, αλλά και τριών πολύ αξιόλογων εκδόσεων που " σούφρωσα " από τα ράφια του κυρίου μου... Εξαπέλυε μύδρους κατά της ακεραιότητας του χαρακτήρα μου, και να γλύτωνα το ξύλο, δε θα ξέφευγα από το φθόνο... " Ε, βέβαια. Θα βουτήξεις τα δάχτυλά σου στο μέλι και δε θα τα γλύψεις;" Απόσπασμα από το βιβλίο.
Η "κοινωνική" λογοτεχνία δεν είναι του γούστου μου, τη βρίσκω πολλές φορές στρατευμένη ή απλά γραμμένη χάριν εντυπωσιασμού. Εδώ αυτός ο σκόπελος αποφεύγεται μαεστρικά, το κακό είναι απτό, ο έρωτας έχει νόημα, οι κατακτήσεις είναι πραγματικές κατακτήσεις κι όχι ψευτοεπιβραβεύσεις του "τίποτα" στο χαρακτήρα μιας κατατρεγμένης. Τα χρόνια περνούν από μπροστά σου και μπορείς να νιώσεις το θρόισμά τους, άσχετα να δεν αναφέρεται τακτικά το πέρασμα του χρόνου.
Ωστόσο πρόκειται για το πρώτο έργο μια συγγραφέως που μπορεί -πάει να πει, έχει τη δυνατότητα- να κάνει κάτι πολύ καλύτερο, κάτι μεγαλειωδέστερο, κάτι πραγματικά συγκλονιστικό. Κρατώ το ιστορικό μυθιστόρημα της Μαυρομάτη για μια άλλη στιγμή, ελπίζοντας σε αυτό να έχει βρει την τεχνική που θα αναδείξει την ποιότητα της γραφής της.