ด้วยรัก...นิรันกร

by Fround, Laica Chrose (Illustrator)

‘ฉันจะรอเธออยู่ที่กรุงเทพฯ ...นิรันกร’

เพียงแค่ประโยคเดียวจากจดหมายของบุรุษที่ไม่เคยรู้จัก ผลักดันให้นิกกี้ เด็กชายกำพร้าออกเดินทางข้ามมหาสมุทรจากอเมริกาแผ่นดินเกิดมายังสยามประเทศ ดินแดนของผู้เป็นบิดาซึ่งเขาไม่คุ้นเคยและมีญาติคนใดอื่นอีก

เพื่อพบกับ ‘หม่อมเจ้าภีรเดช วัชระ’ ผู้ปกครองคนใหม่ของเขา

ท่านภีรเดชตกลงพระทัยรับนิรันกรบุตรของสหายเก่าท่านซึ่งพึ่งเสียชีวิตไว้ในอุปการะ หากเพียงพบกันวันแรก เด็กชายก็สร้างความโกลาหลไปทั่วทั้งวัง จากคืนเป็นวัน จวบวันเป็นปี ความรู้สึกขัดแย้งเมื่อแรกพบระหว่างท่านชายกับนิกกี้กลับกลายเป็นความผูกพันแนบแน่นดุจอาและหลานชาย

ทว่าความรู้สึกของท่านชายต้องเปลี่ยนแปลงไป เมื่อนิกกี้จำต้องกลับสู่เมืองเกิด และได้กลับมาพบกันอีกครั้ง...

Paperback

First published January 1, 2015

Reviews

[Or_O · Rating 4 out of 5]

ท่านชายกับเด็กเก็บมาเลี้ยง...

เรื่องนี้เป็นนิยายย้อนยุคค่ะ ส่วนยุคสมัยไม่ได้บอกไว้ชัดเจนนัก นึกภาพสมัยที่ผู้หญิงใส่กระโปรงบาน ผู้ชายใส่สูท มีวัง งานเลี้ยงน้ำชา ขี่ม้า เต้นรำ น่าจะจินตนาการออกบ้างไม่มากก็น้อย

การเล่าเรื่องก็จะเป็นลักษณะเดียวกับนิยายย้อนยุคในรั้วในวังที่จะมีความนุ่มนวล สุภาพ และอ่อนหวานในตัว


เล่าถึงท่านชายก่อน หม่อมเจ้าภีรเดช สุภาพ อ่อนโยน แต่ไม่อ่อนแอ

คนนี้โอกรี๊ดมาก ชอบท่าไม้ตาย นิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวของท่านมากกก


ต่อมา นิกกี้ หรือนิรันกร เด็กชายอายุสิบสาม จริงๆ ก็ไม่ถือว่าเด็กมากแล้วเนอะ เป็นช่วงรอยต่อระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่ พอรู้อะไรควรไม่ควรแล้ว แต่ก็จะมีปัญหาเรื่องการควบคุมอารมณ์และการแสดงออกตามวัย

นิกกี้ได้รับจดหมายจากท่านชายว่าอยากให้ตัวเขามาอยู่ด้วย ก็นั่งเรือไปหาเลย ใจง่ายนะเธอ!

ล้อเล่น :P จริงๆ คงเป็นเหมือนคำมั่นที่ได้รับมาในช่วงเวลามืดมน แค่มีคนยังต้องการเขา เขาก็พร้อมทุ่มทั้งตัวเททั้งใจให้

แต่อย่าคิดว่านิกกี้จะเป็นเด็กเรียบร้อยดุจตุ๊กตาให้ใครชักไปทางไหนก็ได้ วังพัชระของท่านชายต้องปั่นป่วนก็คราวนี้แหละค่ะ



ช่วงต้นเรื่องก็จะเนิบๆ ปูเรื่องมาให้เห็นความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างต้องปรับตัวเข้าหากัน เด็กน่ารักจอมซนกับท่านชายจอมเฮี้ยบ จนถึงจุดเปลี่ยนครั้งแรก

จุดเปลี่ยนนี้ ทำให้โอช็อกพอควร เรื่องที่เกิดสำหรับตัวโอเป็นการกระทำค่อนข้างร้ายแรง แต่พออ่านไปก็จะเข้าใจเหตุผลที่คนเขียนใส่มา เพราะมันทำให้เรื่องมันไหลไปในทิศทางที่ต้องการ

ซึ่งก็คือความห่างไกล

คนเขียนเลือกใช้จดหมายเป็นสื่อสำคัญ ดังชื่อเรื่องที่จะสังเกตว่ามันก็คือคำลงท้ายในจดหมายนั่นเอง ซึ่งส่วนนี้โอชอบนะ เห็นภาพของเรื่องผ่านคำเล่าในจดหมาย ให้ความรู้สึกว่ากาลเวลาไหลผ่านคำบอกเล่า

ขำอีกอย่างที่จดหมายจากท่านชายขึ้นต้นลงท้ายด้วยชื่อนามสกุลเต็มยศทุกครั้ง บ่งบอกนิสัยเลยว่าเป็นคนมีวินัยและเข้มงวดต่อตัวเองมาก

เหตุการณ์หลายเหตุการณ์มีเล่าสั้นๆ ในจดหมาย แม้ไม่ปรากฏในเรื่องหลัก ทำให้คนอ่านรู้ว่ามีช่วงเวลานี้อยู่ แอบเสียดายเล็กน้อย อยากเห็นความสัมพันธ์ต่างๆ กับการเติบโตมากกว่านี้


เวลาผ่านไป นิกกี้เติบโตจากวัยเด็ก ผ่านวัยรุ่น เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ รู้จักแสดงออกและควบคุมอารมณ์มากขึ้น

ช่วงนี้โอชอบมากเช่นกัน หลายครั้งอมยิ้ม หลายครั้งหน้าเห่อร้อน บางครั้งไม่ต้องมีฉากหวานก็เขินได้ มีคนรู้สึกแบบโอบ้างไหมนะ

จัดว่าชอบมากจนถึงช่วงจบ มีอะไรสะดุดในใจ โออาจหวังที่จะเห็นอุปสรรค หรือความซับซ้อนเข้มข้นของเรื่องราวมากกว่านี้ อยากเห็นเรื่องหักเหไปในหลายทิศ หวังเห็นมาดคูลของท่านชายยิ่งกว่านี้ หรือเห็นความพยายามหรือจริงใจจากนิกกี้ชัดเจนกว่านี้ อารมณ์ความชอบเลยลดลงไป อันนี้เหมือนสั้นไปหน่อย

โดยรวมชอบนะคะ มีช่วงที่ชอบมากและเขินมาก อยู่ช่วงค่อนเล่ม อ่านไปหน้าแดงไป อันนี้อาจแล้วแต่บุคคล รู้สึกเหมือนกันว่าชอบเขินฉากที่ไม่ค่อยมีใครเขาเขิน ส่วนฉากที่หลายคนเขิน เราไม่ค่อยเขิน ฮ่าๆ

เลขที่ออก 4

แปะ http://www.bloggang.com/viewdiary.php...