The Cinema of Christopher Nolan: Imagining the Impossible

by Jacqueline Furby (Editor), Stuart Joy (Editor)

Over the past fifteen years, writer, producer and director Christopher Nolan has emerged from the margins of independent British cinema to become one of the most commercially successful directors in Hollywood. From Following (1998) to Interstellar (2014), Christopher Nolan's films explore philosophical concerns by experimenting with nonlinear storytelling while also working within classical Hollywood narrative and genre frameworks. Contextualizing and closely reading each of his films, this collection examines the director's play with memory, time, trauma, masculinity, and identity, and considers the function of music and video games and the effect of IMAX on his work.

224 pages, Paperback

First published August 4, 2015

Reviews

[OmiD PourMohsen · Rating 4 out of 5]

با توجه به در دسترس‌بودن آخرین اثر #کریستوفر_نولان که یازدهمین فیلم ِبلندِ ساخته‌شده توسط این کارگردان پُرآوازه‌ی سینمای هالیوود محسوب می‌شود، فرصت را مغتنم شمرده و تصمیم گرفتم تا کتاب «سینمای کریستوفر نولان - تصور ناممکن» گردآوری شده توسط جکلین فربی و استوارت جوی با ترجمه‌ی نیوشا صدر که توسط انتشارات چترنگ چاپ شده است را مورد مطالعه قرار دهم، کتابی که فیلم‌ها و سینمای نولان را از ابتدا تا فیلم #میان_ستاره‌ای مورد تحلیلِ موشکافانه‌یی قرار داده و برای دوستداران این فیلمسازِ نام‌آشنای انگلیسی که هر اثرش مورد مناقشه نیز قرار می‌گیرد نکات جذابی را در پی خواهد داشت، از این منظر با به اشتراک‌گذاشتن تجربه‌ی خواندن این کتاب که بواسطه‌ی خوانش نزدیک به آثار او، طیف گسترده‌ای از حوزه‌ها و متخصصان بین‌المللی را گرد هم آورده و به بررسی درون‌مایه‌های اصلی و دغدغه‌های ذهنی او، یعنی حافظه، زمان، تروما، هویت جنسی و نوآر پرداخته، یقین دارم خاطرات شما از این سازنده‌ی انگلیسی صیقل خواهد خورد.
ترجمه‌ی کتاب مذکور شامل یازده مقاله‌ی مهم در مورد آثار فیلمساز می‌باشد که بدنبال فیلم‌شناسی ابتدایی و مقدمات مرسوم کتاب می‌آیند و با نگاهی مختصر به گذشته‌ی او و قیاس با دیگر فیلمسازان، از همکاران مشترک او از جمله برادرش «جاناتان» و همسرش «اما توماس» سخن می‌گوید و از «والی فیستر» فیلم‌بردار و «لی اسمیت» تدوین‌گر، طراح تولید «نیتان کرولی» و سرپرست افکت‌های بصری «پاول فرانکلین»، آهنگسازان «هانس زیمر» و «دیوید جولیان» و بازیگران «مایکل کین»، «کریستین بیل»، «کنت برانا» و... تا کمپانی «برادران وارنر» به عنوان همراهان معمول او در فرایند تولید فیلم‌ها نام می‌برد.
در مقاله‌ای با جمع‌بندی نقدهای نوشته‌شده بر آثار ابتدایی او، به تشریح مفهوم مولف می‌پردازد و با تفکیکِ آنْ در دو بخش مؤلف هنری و بلاک‌باستر، وی را در دسته‌ی دوم جای می‌دهد، مقاله‌ی دیگری نولان را نوعی سینه‌فیلیا قلمداد می‌کند که با سرمایه‌گذاری ویژه‌‌اش روی فناوری و پافشاری بر استفاده از آی‌مکس و مصائب این حوزه او را جزو آوانگاردهایی می‌شمارد که توانست با به کرسی نشاندن نظراتش نتایج مطلوبی در این حوزه بگیرد، در فصلی دیگر به تمثیل‌های آثارش نگاهی می اندازد که با زبان سینمایی در #تلقین و #پرستیژ با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند و از این منظر حیثیتی برای خود می‌سازد.
در‌ بخشی دیگر زنانِ حاضر در شهر گاتهام از تریلوژیِ #شوالیه_تاریکی در ژانر ابرقهرمانی را مورد کنکاش قرار می‌دهد و از قدیسِ پاکدامن به فم‌فتال‌های گناهکار نقب می‌زند و با عبور از این بخش #یادآوری را به عنوان فانتزی نو‌آر پست‌مدرن به چالش می‌کشد و مکان، زندگی خانگی و هویت جنسی قهرمان را در برابر آنتاگونیستِ «حافظه» جای می‌دهد، در فصل بعدی به برجستگی و تجسم تروما، اندوه، فراموشی و خاطره‌ی وابسته به تروما در فیلم‌های نولان می‌پردازد و در یادآوری، #بی‌خوابی، تلقین و سه‌گانه‌اش خط سیر روایی قهرمان فیلم را به سمت فائق‌آمدن بر این ترس‌ها نشان‌ می‌دهد، آنگاه در فصل بعدی قهرمانانِ کاذب را با شکافتن امر کاذب و اهمیت آن در پیدایش امر حقیقی تصویر می‌کند که ابتدا در اندیشه‌ی هگل پدیدار شدند.
منطق بازی ویدئویی در تلقین را با مطالعه‌ی قواعد آنها و تاثیرش بر ساختار منطقی تعریف می‌کند و از کارکرد همزاد ‌و وانمودین در پرستیژ با نگاهی عمیق بر مفاهیم اثیری، ماوراءالطبیعی و متافیزیکی در بازتولید خویشتن می‌پردازد، آنگاه تحلیلی گسترده بر روی نشانه‌شناختی موسیقی با نگاهی به موسیقی تلقین ساخته‌ی هانس زیمر می‌اندازد و در آخرین مقاله مسیر کتاب به زمان ختم می‌شود و از دغدغه و دل‌مشغولی پیوسته‌ی نولان به سفر در زمان از میان‌ستاره‌ای تا #تعقیب نگاه می‌اندازد که حتی «زمان» را به عنوان آنتاگونیستی در فیلمش تصویر می‌کند، در پایان این بخش نتیجه می‌گیرد که سینمای نولان سینمای زمان است، فیلم‌هایش با زمان روایت بازی می‌کنند و قطعات زمانی را از جایی به جای دیگر منتقل می‌کند تا به درک تماشاگر از تجربه‌ی پروتاگونیست‌ها و قراردادهای ژانر عمق ببخشد و اینک مشخص می‌شود که این دغدغه‌ی فیلمساز در اثر اخیرش #تنت نیز کاملا مورد استفاده قرار گرفته است. اگر جزو علاقمندان سینمای نولان هستید این کتاب مفید را از دست ندهید...

[Milo · Rating 2 out of 5]

I read this collection in search of good writing on Christopher Nolan, a director whose merits – despite his colossal fame – seem largely unwrit. I have yet to find any. That is a little unfair: a few articles in this collection are certainly well-written, and present worthy arguments. The Heideggerian reading of Following was convincing and redemptive; the gloss on Insomnia equally interesting; the various approaches to Memento as a grief-cycle the same. What I mean to say is that I have yet to find the exact position I hold. But that’s by the by. My problem with this collection is the profusion and absurdity of the articles that fail to meet expected standard. A long, arcane, enervating analysis of The Prestige that first poses a completely batshit interpretation (in an already batshit film), before presenting this as one of two equally valid takes in a false dichotomy that serves almost no analytical or artistic purpose. Or a tortuous eyestrain that rebuffs the claims that Inception is entirely set within a dream, an already worthless argument strung out into obscenity in what is a smug, pointless rebuttal. All substantive points could have been made in a few paragraphs; so many words is a bludgeoning. Worst is the article on Inception’s music, which spends something like twenty pages describing, in extreme detail, the function of the music in Inception. ‘Description’ is not a misnomer here – the article claims nothing that is not abundantly clear in watching the film. In fact, the film makes little sense if these facts are implicitly understood. And the authors preface all this by stating their conclusions are ‘defeasible’. What a waste of time.

[Josh · Rating 1 out of 5]

With the exception of a (very, very small) handful of the essays, this book is composed mostly of pseudo-intellectual, vapid hogwash that fails to encapsulate what makes the cinematic work of Christopher Nolan great.

Some of the essays are so tautological or downright absurd, it makes you want to rip the pages out of the book and have them burnt. For instance, one of the earlier chapters discusses whether or not Christopher Nolan is an auteur based on how often his name appears in reviews of his work... and that's one of the more 'digestible' offenders.

If you want a great text on all things Nolan, read 'The Nolan Variations' by Tom Shone instead - don't waste your precious time with this drivel.

[Ramon van Dam · Rating 3 out of 5]

In deze verzameling van essays rondom het werk van Christopher Nolan wisselt de kwaliteit van de losse stukken nogal, waardoor dit eigenlijk alleen voor de echte liefhebbers van zijn werk de moeite waard is. Meerdere essays hebben een basisidee dat ik al niet de moeite waard vond, waar ik dan echt doorheen moest worstelen. Het merendeel is echter wel degelijk onderhoudend tot zeer boeiend en ik heb wat nieuwe inzichten gekregen in het werk van wellicht mijn favoriete actieve regisseur.

[Yasaman Mirmohammad · Rating 5 out of 5]

بسیار کتاب جذاب و در عین حال دشواریه برای خوندن. اجتماع یک سری مقاله ست درباره سینمای نولان. دائم ارجاع میده به فیلمای مختلفش و لازمه اسم و نسبت تک تک کاراکترها توی ذهنتون باشه. یکی دوتا مقاله ش نگارش بدیعی داشت، نمادشناسی های روانکاوانه کرده بود و خوانش های جدیدی از فیلم ها می داد.
حس میکنم حداقل باید دوبار دیگه بخونمش و چیزیه که همیشه باید تو کتابخونه م باشه.