องค์ชายสุสาน

by 莫顏, โม่เหยียน, ชุนหลิน (Translator)

‘หนิงจื่อเยี่ยน’ หาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นโจรขุดสุสานมาก็หลายปี เคยเห็นศพมาแล้วสารพัด ทั้งศพเน่า ศพแห้ง ศพมีหนอนแมลงชอนไช ไม่ว่าแบบไหนก็มิเคยทำให้นางสะท้านสะเทือน หากศพที่พบในสุสานโบราณซึ่งนางเลือกลงมือครานี้กลับพาให้ต้องแตกตื่นใจ เพราะมัน ‘ดูดี’ จนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนตาย และใช่แล้ว... ชายผู้หล่อเหลาในโลงคนนี้ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ เพียงถูกวางยาพิษและถูกจับฝังทั้งเป็นเท่านั้น

เพราะนางคือคนมาเจอ จึงถือว่าเขาเป็นความรับผิดชอบของตน ลำบากลำบนไม่น้อยกว่าจะช่วยเขากลับมาจากปากประตูแห่งความตายได้ ครั้นจะซักถามถึงความเป็นมาก็กลับพบว่าอีกฝ่าย ‘ความจำเสื่อม’ เสียนี่

หากความเป็นจริงแล้วไม่ใช่เลย ที่เขาต้องโกหกเช่นนั้นด้วยเห็นว่านางเป็นผู้มีพระคุณ เพราะถ้าฐานะที่แท้จริงของเขาถูกเปิดเผยออกไป เขาคงไม่แคล้วต้องสังหารนางปิดปาก!!

224 pages, Paperback

Published August 19, 2015

About the author

Associated Names:
* 莫顏
* โม่เหยียน (Thai)


選擇言情小說創作，是因為它不像文學名著、商業周刊，或社論什麼的那麼偉大，反而喜歡它的通俗、易懂、平凡，有時候還具娛樂性、老少咸宜、令人放鬆，而且沒有人不喜歡愛情故事的，這就是為什麼任何電影電視節目，都要有男女主角的原因～～

言情小說界的人常說一句話，愛情不滅，情歌不滅～～所以流行天王天后唱的都是情歌，大街小巷放的也是情歌，而出版界的言情小說永遠立於不敗之地～～

所以，我喜歡寫言情小說，而且是寫幽默搞笑,偶而沒事還會嚐試特殊題材的小說,例如＜死神搞烏龍＞這類的,書名聽起來不像言情,但內容卻是言情故事(＞_＜)

創作讓我快樂~若你看了我的小說也覺得快樂，我會很有成就感的~~(^^)

(source)

Reviews

[Or_O · Rating 2 out of 5]

ช่วงแรกดีค่ะ เปิดเรื่องมาน่าสนใจ นางเอกเป็นโจรขุดสุสาน พระเอกเป็นองค์ชายที่เก็บงำความคิด ถูกนางเอกช่วยเหลือจากโลงศพ รอดพ้นความตายมาอย่างฉิวเฉียด

แต่ค่ะแต่

อ่านต่อไป มันคืออาร้ายยย คือมันเรื่อยๆ มากค่ะ และตอนจบ... จุดสุดยอดของเรื่องนี้คือตอนจบ คือ อ่านแล้วรู้สึกไม่ชอบพระเอกอย่างแรง

ถาม-ตอบ

Q: พระเอกรังแก ดูหมิ่น เหยียดหยามนางเอกหรือ?

A: เปล่าค่ะ

Q: พระเอกหลอกใช้นางเอกหรือ?

A: ไม่ใช่ค่ะ

แต่พระเอก เป็นคนที่ให้บุคลิกองค์ชายอยู่เหมือนกันค่ะ คือชอบคิดเองเออเอง เอาแต่ใจแบบเงียบๆ พลีกายเพื่อราชวงศ์ ฯลฯ ซึ่งสิ่งเหล่านี้มันทำให้นางเอกโดนกดให้ต่ำลงเรื่อยๆ แบบไม่รู้ตัว โดยเฉพาะฉากสุดท้าย พี่พระเอกท่านตัดสินใจเองเออเอง ไม่ถามนางเอกด้วย แบบฉันถูก ฉันคิดดีแล้ว นางเอกก็เออออดีงามเห็นด้วยกับเขาทุกอย่าง

ความรู้สึกโอให้เปรียบเทียบพระเอกนางเอกเรื่องนี้ คือ เสี่ยเจ้าชู้หลอกฟันสาวเอ๊าะ ... ทั้งๆ ที่เรื่องมันไม่ได้เชิงนั้นเท่าไร แต่ความรู้สึกเป็นแบบนี้เลย

เพราะพระเอกเป็นคนที่ (ถือว่า) ฉลาด มีเหลี่ยมคม เพราะเป็นองค์ชายที่เติบโตในวังที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ส่วนนางเอกเป็นหญิงสาวซื่อ (บื้อ) ที่โตมาแบบอิสระ หากินกับสุสานคนตาย ไม่ทันเล่ห์ของคนในวัง นางเลยเปรียบเสมือนกระต่ายขาวแสนซื่อที่โดนหมาป่าหลอกให้ฝันถึงแครอทบนสวรรค์ที่ไม่มีจริง ...นี่โอคิดในแง่ร้ายเลยนะ คือ ถ้ายกตัวพระนางมาในชีวิตจริงนี่

นางเอกโดนหลอกชัวร์ค่ะ จุดศูนย์ศูนย์ศูนย์นิดๆ ถือว่าไม่มีนัยสำคัญ ขอตัดทิ้ง


แต่ในเมื่อมันเป็นนิยาย โอจะพยายามเชื่อละกันว่าเขาสองคนรักกันจริงๆ


อะ ข้ามความทะแม่งของพระนางไป มาที่เนื้อเรื่องบ้าง

จริงๆ เรื่องนี้เนื้อเรื่องน่าสนใจนะคะ ถ้าแต่งสนุกชวนติดตาม ใส่ความเข้มข้น ชิงหักเหลี่ยมเฉือนคมเข้ามา ดราม่าอีกหน่อย ฉากหวานๆ ให้รู้ว่ารักกันอีกสักนิด มันจะสนุกเลยแหละ

แต่จะด้วยอะไรก็แล้วแต่ ผู้เขียนใช้การเล่าเรื่องที่เรียบมาก

อ่านไป ไม่มีจุดเด่น ไม่มีจุดตื่นเต้น ไม่มีจุดให้เขิน ให้หวาน ให้ลุ้น

บางทีก็ขำนะคะ อ่านถึงคนนี้ในตอนนั้น กำลังลุ้นว่าเขาจะมาดีมาร้าย ประโยคถัดไปของผู้เขียนก็เฉลยหมด สรุปไม่ต้องลุ้นอะไรเลยค่ะ ฮ่าๆ

เหมือนกำลังเขียนเรียงความเชิงบรรยาย เล่าทุกอย่างที่เห็นจากมุมคนเขียน (คนเขียนเป็นเทพเจ้า) แล้วถ่ายทอดให้คนอ่าน โดยไร้อารมณ์ร่วม



สรุป เรื่อยๆ ค่ะ อ่านแบบไม่อยากลุ้น ไม่อยากตื่นเต้นก็พอไหวนะ เนื้อเรื่องจริงๆ น่าสนใจ เสียแต่ถ่ายทอดออกมาไม่น่าติดตามเอาซะเลย

[Monaliz Juang · Rating 3 out of 5]

เรื่องนี้ชื่อเรื่องค่อนข้างน่าสนใจ
ว่าเป็นองค์ชายสุสาน สุสานยังไง
เปิดเรื่องมาได้น่าติดตามแต่พออ่าน
ไปเรื่อยๆกลับไม่ชอบพระเอกมากขึ้น
เพราะพระเอกทั้งเรื่องไม่เคยให้เกียรติ
นางเอกเลย เรียกได้ว่าใช้เล่ห์เหลี่ยม
อยากครอบครองนางเอกมากกว่ารักและ
ทะนุถนอมนางเอก อ่านจนจบสงสัยมาก
ว่าให้นางเอกมาใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกหนะ
ในวังพระเอกแต่งงานกับหญิงอื่นหรือเปล่า

คือพระเอกดูเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจ
มีความเป็นคนในวังสูง เล่ห์เหลี่ยม
แพรวพราว และการกระทำหลายอย่าง
เหมือนอยากครอบครองมากกว่ารัก
จึงอ่านแล้วไม่รู้สึกถึงความรัก ยกเว้น
นางเอกที่ใสซื่อ รักเขาหมด

[Lily 百合花 · Rating 3 out of 5]

ชื่อเรื่อง – องค์ชายสุสาน (古墓皇子)
ผู้แต่ง – โม่เหยียน (莫顏) เขียน ชุนหลิน แปล


ตัวละคร
หนิงจื่อเยี่ยน (เยี่ยนเอ๋อร์) อายุ 18 ปี
หลี่ซี, อากู่


รีวิวหลังอ่าน

มีแต่คนบอกว่าเรื่องนี้ไม่ค่อยโอเค แต่แปลกแฮะ เรากลับอ่านได้จนจบโดยไม่รู้สึกทรมานใจอะไรแต่อย่างใด 555+ เพลินแบบไม่ฝืนตัวเองเลยด้วย ก็พบว่าสนุกดีแฮะ จริงๆ เราว่าสนุกกว่าบางเรื่องของโม่เหยียนที่กลายเป็นของหายากไปแล้วอ่ะ

นางเอกเรื่องนี้เป็นคนมองโลกในแง่ดี คิดจะช่วยเหลือก็เต็มที่เลยจ้าาา ทุ่มเทสุดๆ ไม่คิดเสียใจทีหลัง ขนาดเจอสถานการณ์เลวร้าย ก็สามารถคิดหาวิธีแก้ปัญหาได้ พยายามไม่ทำให้ใจตัวเองห่อเหี่ยวไรงี้

แต่ขำจริงๆ ที่ทั้งเรื่องมีแต่ขุดๆ และขุดๆ ขุดกันไปทั้งเรื่องค่ะ ขุดจนเจอรักไง กร๊ากๆ

ส่วนพระเอกนั้น เราว่าเราไม่ค่อยปลื้มฮีอ่ะ แบบว่าหึงหน้ามืดตามัว จริงๆ ก็พอกันทั้งองค์ชายใหญ่กับองค์ชายรอง แทนที่จะช่วยกันวางแผนเพื่อจัดการกับอีกฝ่ายให้ดีๆ กลับมัวแต่ทะเลาะกันเหมือนเด็กเล่นขายของ จนเกิดเรื่องราวใหญ่โต

สำหรับตอนจบของเรื่อง เราว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับพระนางแล้ว ถ้าหากนางเอกยังต้องทนอยู่ในวังหลวง นางคงจะอึดอัดใจแย่แน่ๆ ชีวิตอิสระที่นางต้องการก็คงจะไม่มีอีกต่อไป แต่ช่วงตอนจะจบเนี่ย เราว่าแหมมมม อุตส่าห์ปูเรื่องมาตั้งนานแล้ว บทจะจบก็จบลงง่ายๆ อย่างนี้เลยเหรอคะ 555+ หน้ากระดาษหายไปไหนเปล่าหว่า ฮ่าๆๆๆๆ

รวมๆ แล้วอ่านเพลินๆ สนุกดีค่ะ อ่านแล้วก็โอเคนะ เพียงแต่ก็ไม่ได้ลุ้นจนตื่นเต้นอะไรมากนัก

[สปอยล์]

หนิงจื่อเยี่ยนเป็นโจรขุดสุสาน วันหนึ่งขุดเจอองค์ชายรองหลี่ซี ฮีเกือบตาย นางก็พาไปหาผู้เฒ่าชวี รักษาจนหายดี แต่ฮีก็ทำเป็นความจำเสื่อม ตอนแรกขาพิการด้วย แต่ก็รักษาจนหาย เพียงแค่ไม่ได้บอกใครว่าหายดีแล้ว

หนิงจื่อเยี่ยนตกหลุมรักเขา นางทุ่มเทช่วยเขาด้วยการยอมถอดเสื้อผ้ากอดเขาไว้ทั้งคืน จนเขาพ้นจากความตาย มีอยู่วันหนึ่งเขาก็เปิดเผยความจริง พร้อมจับนางขังไว้ในห้องเก็บฟืน นางหาทางออกในบ้านผู้เฒ่าได้ เพราะขุดหลุมไว้แล้ว ก็เลยหนีออกไปกันได้ โดยแยกย้ายกันไป

แต่แล้วก็เจอหลี่ซีดักจับไว้ได้ ถึงจะจับขังไว้ แต่เขาก็เลี้ยงดูเธออย่างดี และมีอะไรกับเธอ แล้วเธอก็โดนสาวใช้ขององค์ชายใหญ่หลอกไป จนมาอยู่ในวังหลวง องค์ชายใหญ่แกล้งสั่งให้เธอไปฆ่าหลี่ซี พอนางเลือกกินเหล้าพิษ องค์ชายใหญ่ก็บอกว่าแค่ล้อเล่นไรงี้

สุดท้ายองค์ชายใหญ่กับองค์ชายรองก็คุยกัน บอกว่าเข้าใจผิดมาตลอดว่าอีกฝ่ายเป็นคนทำร้ายตัวเอง เราต้องหันหน้าจับมือร่วมมือกันกำจัดองค์ชายสามนะ ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของแม่องค์ชายรองด้วย

องค์ชายรองหึงที่องค์ชายใหญ่ทำเป็นใกล้ชิดนาง เลยทะเลาะกันจนเกือบจะฟันกันตาย องค์ชายสามยุแหย่ว่าเพราะหลงสตรีเลยทะเลาะกัน จักรพรรดิเลยสั่งขังนางไว้ที่คุกหลวง ส่วนองค์ชายทั้งสองโดนกักบริเวณ 1 เดือน

นางอยู่ในคุกห��วง ได้นางกำนัลจื่อยี (ชื่อนี้มั้ง) คนขององค์ชายใหญ่มาส่งกระดาษจดหมายจากอากู่ (ชื่อที่นางตั้งให้องค์ชายรอง) มาพร้อมกับอาหาร แล้วนางก็เลยส่งคำว่า “โม่อวี่” กระดาษที่องค์ชายสามส่งให้ขันที (ที่นางบังเอิญอยู่ในเหตุการณ์) ไปให้องค์ชายใหญ่สืบเรื่องราว

ต่อมานางเจอช่องทางใต้ดินโผล่ไปวังขององค์ชายรอง เขาเลยแก้ปัญหาด้วยการเอาศพคนอื่นมาไว้ที่คุกหลวงแทน แล้วก็ส่งนางออกจากวังไป นางก็ใช้ชีวิตกับผู้เฒ่าชวี ศึกษาวิชาแพทย์แล้วก็เป็นหมอหญิง

ผ่านไปสามปี ก็ได้จดหมายติดต่อจากเขาบ้าง สุดท้ายองค์ชายสามถูกกำจัดไป องค์ชายใหญ่เป็นรัชทายาท ส่วนเขาก็บอกว่าจะมาหานางบ่อยๆ เป็นอากู่คนธรรมดาของนาง เพราะรู้ว่าถ้าพานางเป็นพระชายา นางก็คงจะไม่มีความสุข ก็จบแต่เพียงเท่านี้

Start 17.43 น. Mon 20 Nov 2017
End 10.27 น. Tue 21 Nov 2017
Review Date 11.10 น. Tue 21 Nov 2017

[Noo · Rating 4 out of 5]

เบาๆ น่ารักๆ แนวโม่เหยียน ชอบที่วางพลอตแล้วหาทางลงได้จบแบบสวยๆ แต่ท้ายเรื่องเหมือนหน้ากระดาษหมด ตัดฉับยังไงก็ไม่รู้
แต่สนุกนั่นแหละ 😉

[Kittenlittle · Rating 4 out of 5]

ก่อนอ่านเรื่องนี้ได้อ่านสปอยด์ตอนจบมาก่อน ก็เลยคิดว่าเล่มนี้คงจะไม่สนุกเท่าไหร่ แต่พออ่านจริงก็ถือว่าได้เพลิดเพลินเลยทีเดียว สนุกกว่าที่คาดไว้ อาจเป็นเพราะก่อนอ่านไม่ได้คาดหวังอะไรด้วย เรื่องนี้ที่ชอบคือคาแรคเตอร์พระเอก ที่จะรู้เท่าทันนางเอก ตอนนางเอกจะหนี ก็จะเดาทางได้ พอจับตัวได้ก็จะเป็นช่วงหวานๆของพระนาง น่ารักดีค่ะ เคยอ่านงานของโม่เหยียนที่มีพระเอกสไตล์คล้ายๆกันแบบนี้มาก่อน คือชอบค่ะ พระเอกแนวนี้

ในส่วนเนื้อเรื่องก็จะเป็นการแก่งแย่งชิงอำนาจในวัง เนื้อเรื่องส่วนนี้ไม่ได้เข้มข้น อ่านได้เบาๆ เหมือนมีเพื่อให้พระนางมีอุปสรรคบ้าง จะได้พิสูจน์ความรักกัน ตอนจบก็จบแฮปปี้ดี คาใจนิดหน่อย แต่โดยส่วนตัวคิดว่าจบดีกว่าเรื่องคุณชายหมื่นพิษค่ะ

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 3 out of 5]

อ่านได้เรื่อยๆ ไม่ลุ้น ไม่ระทึก เบาๆ

หลังอ่านของน้ำฝน : https://wp.me/p6yYEv-dk