شعری نهفته است در لب هات که بوی بهار نارنج می دهد بهار که شد به چیدنت می آیم ____________________________________________________________ ماشه را نچکان این شعرها خودشان دارند مرا می کشند ____________________________________________________________ این خانه موریانه نداشت یاد تو به جانش انداخت ____________________________________________________________ چه می کنی باد! عطر موهاش ا جای دیگری بپاش این خانه خودش ویران است ____________________________________________________________ آهسته و آرام نه؛ ناگهان برو مثل گلوله از تفنگ که تا بخواهی بروی مخت پاشیده باشد به دیوار ____________________________________________________________ آمدن و رفتنت هیچ فرقی نداشت ببین! طلوع و غروب خورشید همچنان زیباست ____________________________________________________________ آرام شده ام مثل قایقی شکسته بعد از طوفان ____________________________________________________________ رفتی اما چه آرام، چه دیر درست مثل مرگ در اتاق گاز ____________________________________________________________ لبخند تو است روی لب هام