خواندش براي چند نفر واجب است و البته كلاً هم ميتواند برايتان جالب باشد: اول كساني كه ميخواهند شيوه و روش رايج قانون نويسي در ايران را از نزديك مطالعه كنند. دوم افرادي كه به دنبال فهم دقيق تر روابط و مناسبات ميان رجال سياسي معاصر هستند. تصويري كه اين مشروح از اين مناسبات به شما ميدهد قطعاً با تصور فعلي تان فاصله ي زيادي دارد. سوم پژوهشگران تاريخ سياسي كه ميتوانند از خلال گفتگوهاي اعضاء شوراي بازنگري به سرنخ هاي جالبي براي ماجراهاي سياسي دسترسي پيدا كنند. كم خوانده شدن اين كتاب ها حتي در جامعه ي حقوقي ما نقيصه ايست كه يكي از نتايجش ارائه ي تحليل هاي انتزاعيِ بي ربط و لنگ در هوا درباره ي قانون، قانون اساسي، نظام سياسي، ولايت فقيه و حكومت اسلامي است.