یفتوشنکو از شاعران مهم روسیه در عصر پس از استالین است
اشعار ابتدایی واقعا ناامیدکننده اند؛ انگار متنی بدون محتوای ادبی را می خوانی. اما اشعار میانی بهتر و حتی خوبند؛ اشعار پایانی دوباره نازل می شوند، گرچه مثل اولی ها نیستند. همچنین در آغاز کتاب دو صفحه از زندگی نامه ی خودنوشته ی یفتوشنکو در توضیح مراسم مرگ استالین آمده که به شدت خواندنی است
زبان ترجمه هم اگر شاعرانه می شد شور بیشتری داشت
اگر چند شعر بهتر را بخواهم نام ببرم اینها را ذکر میکنم: مادران می روند، عجیبند آدمیان و شبهای سپید آرخانگل
مرگ یفتوشکنو باعث شد که بعد از سه سال این کتاب رو دوباره بخونم. سه ستاره میانگین پنج ستاره به یفتوشنکو و صفر ستاره به مترجمه. میشه گفت شعرهای یفتوشنکو بهقدری خوب هستن که این ترجمهی وحشتناک باز نتونسته خیلی نابودشون کنه.