این کتاب در دو بخش اصول عرفان نظری را آموزش می دهد. در بخش دوم کتاب، مقدمه ی قیصری بر شرح تائیه ی ابن فارض آورده شده که متنی مختصر و در عین حال جامع است.
دکتر سید یحیی یثربی در سال 1321 در روستای چراغ تپه سفلی از توابع شهرستان تکاب واقع در استان آذربایجان غربی به دنیا آمد. وی از سال 1335 به تحصیل علوم حوزوی پرداخت و از 1344 در دانشکده الهیات تهران فلسفه و حکمت اسلامی را آموخت.
تلمذ در محضر آیات عظام دوزدوزانی، ستوده، سبحانی، مکارم، مفتح، منتظری، سلطانی و علامه طباطبایی در حوزه علمیه قم و همچنین شاگردی اساتید بزرگواری همچون شهابی، زرین کوب، ملکشاهی، مطهری، جلیلی، صاحب الزمانی، آریان پور، یزگردی، فلاطوری، حائری، تفضلی، الهی قمشه ای، حمیدی شیرازی و ... در دانشگاه تهران نگاهی منتقدانه و نظریه پردازانه به وی داد.
دکتر یثربی، استاد تمام فلسفه و عرفان اسلامی، چند سالی است که تمام وقت خود را صرف نقد و نظریه پردازی علمی و فلسفی کرده و همه همت و توجه خود را به فلسفه، منطق، معرفت شناسی، عرفان و دین شناسی معطوف ساخته است.
وی همچنین دست به نقد اوضاع سیاسی و اجتماعی ایران و جهان اسلام زده و در راستای از بین بردن جهل و جمود فکری جامعه تلاش می کند. از نظر وی، تحول در زندگی سیاسی و اجتماعی افراد جز با تحول در علوم انسانی ممکن نیست و چنین تحولی نیز باید از منطق، فلسفه و معرفت شناسی آغاز گردد. این آغاز جز با نقد سنت موجود امکان ندارد. بنابراین، وی نقد و نقدپذیری را راهگشای تحول جامعه می داند.
کتاب از دو بخش تشکیل شده، بخش اول مقدمه ای دویست صفحه ای و تقریباً زاید، و بخش دوم ترجمه و شرح "شرح تائیه" ی قیصری که مبانی عرفان نظری رو توضیح میده. کتاب برای آشنایی اجمالی با مبانی عرفان خیلی خوبه. کلی گویی نمیکنه و خیلی چیزهایی که زیاد شنیدیم، ولی هیچ وقت نفهمیدیم معنیش چیه (مثل "وحدت وجود") رو کامل شرح و بسط میده.
مشکل بزرگ کتاب اینه که شارح محترم (سید یحیی یثربی) علاقه ی وافری به اطناب و پرگویی و بالای منبر رفتن داره. انگار اختیار قلم رو نداره، و برای یه مبحث بسیار ساده، مثلاً بیست صفحه خطابه میگه و از این و اون نقل قول میاره و شعرهای مولوی رو ردیف میکنه. در نتیجه، کتاب بیشتر شبیه کتب اخلاقی عامه شده که نویسنده به جای دقیق و مستدل حرف زدن، بیشتر میخواد عبارت پردازی کنه.