Είμαι ξαπλωμένη μπρούμυτα στο μεσιανό χαλάκι του διαδρόμου. . . Είμαι βυθισμένη στο "Ανάμεσα στους τσιγγάνους". . . Η φωνή της μητέρας μου με ξεσηκώνει. Με προτρέπει να κάνω κάτι. Κατά τη μητέρα μου, με το διάβασμα δεν κάνω κάτι, ενώ ο άνθρωπος δεν πρέπει να σταματά ποτέ να κάνει κάτι. Αργότερα θα καταλάβω πως εννοεί κάτι με τα χέρια μου. Τα δικά της φτειάχνουν διαρκώς -είναι μεγάλα, δυνατά, με νύχια λιμαρισμένα και άβαφα, τα βλέπω να βυθίζονται επιδέξια στο ζυμάρι, να αλλάζουν τα χώματα στις γλάστρες, να μπαλώνουν λεπτότατα, να σιδερώνουν, να ταχτοποιούν απλωτά τα ρούχα μας στα συρτάρια ενώ μας κατσαδιάζει για την ακαταστασία μας. . . Όπως η χωρική περπατούσε γνέθοντας, έτσι και της αστής μητέρας μου τα χέρια δεν σταματούσαν στιγμή. Όπως η μια, έτσι και η άλλη, κλώθανε κι αυγάταιναν τον χρόνο ασταμάτητα.
Γεννήθηκε το 1928 στην Πάτρα με καταγωγή από την Κεφαλονιά. Πέρασε τον πόλεμο και την Κατοχή στην Αθήνα. Μετά τον πόλεμο, εργάστηκε σε ναυτικά πρακτορεία στην Πάτρα και στην Αθήνα, στο περιοδικό Ταχυδρόμος, έγραψε ραδιοφωνικές σειρές και μετέφρασε ξένη λογοτεχνία και ιστορία. Αργότερα έζησε στη Βιέννη, όπου και μελέτησε νεότερη ιστορία.
Η συγγραφική της καριέρα άρχισε το 1950, όταν δημοσίευσε μία σειρά χρονογραφημάτων από ένα ταξίδι της στη Μέση Ανατολή στην εφημερίδα Ο Νεολόγος των Πατρών. Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, άρχισε να δημοσιεύει αστυνομικά διηγήματα στο περιοδικό Ταχυδρόμος. Συγχρόνως συνεργαζόταν με τους εκδοτικούς οίκους Πάπυρος και Πεχλιβανίδης σε μεταφράσεις αγγλικών και γαλλικών μυθιστορημάτων και ιστορικών συγγραμμάτων.
Άρχισε να γράφει ιστορικά μυθιστορήματα στο τέλος της δεκαετίας του 1970. Τα πιο γνωστά της ιστορικά μυθιστορήματα είναι τα Πριμαρόλια και η Θέκλη.
Με γοητεύουν οι ιστορίες οικογενειών Ελλήνων αστών που έζησαν τον 19ο, αρχές 20ου αιώνα. Η Κακούρη αφηγείται με ωραίο λόγο την ιστορία της οικογένειας της κ της παιδικής της ηλικίας στο πρώτο μέρος του βιβλίου. Σ' αυτή την αυτοβιογραφία της επισης κάνει εκτενή αναφορά στα χρόνια της στο περιοδικό "ταχυδρόμος" και δίνει την -ενδιαφερουσα κ διαφωτιστική- άποψη της για το πώς πρέπει να γράφεται ένα ιστορικό μυθιστόρημα, είδος το οποίο η ίδια έχει υπηρετήσει. Εκπροσωπει μια εποχή που το ήθος κ η αξιοπρέπεια είχαν σημαντική θέση στις διαπροσωπικές σχέσειςκαι στην ελληνική κοινωνία Δεν παύει να το τονιζει στα γραπτά της ηθελημένα η άθελα της κ αυτό είναι που μου άρεσει σ' αυτή. Τα γραπτά της έχουν αμεσότητα και εστιάζουν στην καλή φύση του ανθρώπου καθώς επίσης και στην αναζήτηση της αλήθειας σε σχέση με τα ιστορικά γεγονότα.
Μια διαφορετική ματιά κάποιων γεγονότων, ειλικρινής αναφορά σε καταστάσεις και πρόσωπα, και μια διάθεση αυτοκριτικής μέσα από μια γνήσια μορφή της ελληνικής γλώσσας. Ευχαριστήθηκα την κάθε σελίδα του!