พลับพลึงสีชมพู

by ศรีทอง ลดาวัลย์

ท่ามกลางสายพิรุณโปรยปรายในคืนหนึ่ง... เขาคือเทพบุตรที่ก้าวเข้ามาปลุกเธอให้ตื่นจากฝันร้ายใต้กอพลับพลึง ทั้งยังจุดความวาบหวามให้เกิดขึ้นในหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็น

เมื่อตกอยู่ในห้วงรักแล้ว ก็ยากนักที่จะฟังเสียงผู้ใดนอกจากเสียงเพรียกของหัวใจตนเอง... นางสาว ‘สโรชา สุนทรเกษม’ธิดามหาเศรษฐีจึงตัดสินใจกระทำการอันผาดแผลง ปลอมตนเป็นสาวน้อยตกยากนาม ‘พลับพลึง’ เข้าไปอาศัยอยู่ในบ้านที่สมาชิกร่วมชายคาเป็นชายล้วน เพื่อศึกษาธาตุแท้ของบุรุษผู้ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเช่นเขาให้ถ่องแท้ว่าเป็นคนเช่นไร จะเป็นการดีหรือไม่หากจะยกทั้งชีวิตและหัวใจให้เขาดูแล

หากยิ่งเรียนรู้ ยิ่งใกล้ชิด ยิ่งหลงวนอยู่ในมนตร์แห่งรักและพิษสงของมันที่ทำให้จิตใจรุมร้อนทุรนทุราย

โอ้แม่พลับพลึงแสนบริสุทธิ์หรือดอกบัวพิสุทธิ์แสนสวย เจ้าคงต้องยอมศิโรราบให้บุรุษชาติอาชาไนยเช่นเขาเสียแล้วกระมัง

752 pages, Paperback

Reviews

[Lily 百合花 · Rating 3 out of 5]

เราเคยดูเรื่องนี้เวอร์ชั่นปี 2542 ค่ะ เป็นละครตอนเย็น ที่อั้ม พัชราภา กับรติพงษ์ ภู่มาลี แสดงนำ เราชอบคนที่ชื่อรติพงษ์นะ แอบคิดว่าหล่อกว่าพระเอกช่อง 7 หลายๆ คนเลยล่ะ จำได้ว่าอีกเรื่องที่ดูคือเรื่อง “ดุจฟ้าไร้ดาว” ที่แสดงกับเกวลิน แต่เห็นหลังๆ มีแต่ผลงานละครจักรๆ วงศ์ๆ แทน ละคร “พลับพลึงสีชมพู” ดูตั้งแต่อยู่ ป.5 ฮ่าๆๆ จำได้นะ เพราะตอนนั้นอั้มก็ยังไม่ดัง แล้วตอนเด็กๆ เราดูละครเยอะมาก แทบจะทุกช่องทุกเวลาเลย ฮ่าๆ ไม่ค่อยยอมปล่อยรีโมท แล้วแถมบางทีดาราบางคนที่เป็นตัวประกอบ เราก็ยังรู้จักและจำชื่อได้อ่ะ เพราะถ้าดูเรื่องไหน จะดูตั้งแต่เพลงเปิดยันเพลงปิดละครเลย ทำไมโตขึ้นมาตอนนี้ถึงได้เลิกดูละครไทยได้หว่า ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ

เรื่องนี้เป็นบทประพันธ์ของนักเขียนชั้นครู หม่อมหลวงศรีทอง ลดาวัลย์ ผลงานโดดเด่นของท่านที่เป็นที่รู้จักกันก็มีเรื่อง “ดาวพระศุกร์”, “สายรัก สายสวาท” “ดอกโศก” “ภาพอาถรรพณ์” เป็นต้น แต่อ่านไปก็แอบงงๆ ไปบ้างนะ รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง อาจจะเพราะภาษาที่ใช้เราไม่คุ้นเคยแหละ ที่จำได้แม่นๆ ตอนดูละครสมัยนั้นคือ พระเอกชื่อ “วิศรุต” และนางเอกชื่อเล่นว่า “ลิลลี่” ชื่อเหมือนเราเลยแฮะ ฮ่าๆๆๆๆ

ขอแอบขำอีกเรื่อง ช่วงนี้อ่านแต่เรื่องที่มีชื่อตัวเองเป็นส่วนประกอบแฮะ ไหนจะเรื่อง “ดั่งฝันวันวาน” นางเอกชื่อเล่นว่า “ลี่” เรื่องนี้อีก แล้วก็เรื่องในอนาคตที่จะอ่านคือ “จดหมายลับไป่เหอ” ไป่เหอก็แปลว่าลิลลี่ ฮ่าๆๆๆ

กำลังนั่งเขียนรีวิวเรื่องนี้ ก็เกิดเหตุเจองูเขียวก่อน ขวัญผวาไปหลายชั่วโมง นี่กำลังตั้งสมาธิมาเขียนรีวิวต่อนะ ไม่เคยเจอเลยตกใจมากๆๆ มากถึงมากที่สุดอ่ะ

เรื่องนี้เท่าที่เข้าใจเรื่องก็คือ วิศรุต มรุพงศ์ ได้เจอสโรชา สุนทรเกษม หรือลิลลี่ ที่ใต้ต้นพลับพลึง สโรชาเธอหนีจากโจรข่มขืน พอวิศรุตมาเจอเข้า ก็ให้อาศัยอยู่ในบ้าน สโรชาแอบชอบวิศรุต ก็เลยคิดอะไรแผลงๆ ขออนุญาตพ่อ ที่เป็นเจ้าของบริษัทที่ร่ำรวยมากๆ มาปลอมตัวเป็นพลับพลึงที่บ้านของวิศรุต ในบ้านของวิศรุต ก็จะมีธารา, ประพันธ์ แล้วก็สุทิศ แต่ละคนนิสัยก็ต่างกันไป

สโรชาเพิ่งกลับจากต่างประเทศ พ่อให้กลับมารับตำแหน่งผู้จัดการ ดูแลหลายๆ อย่างในกิจการของบ้าน ทำให้มีโอกาสได้เจอกับประพันธ์ (หรือเปล่าหว่า เค้าลืม ฮ่าๆ หรือสุทิศ สักคนแหละ) แล้วก็เจอกับวิศรุตด้วย เพราะวิศรุตเป็นนายหน้าขายที่ ในมาดของสโรชาในตอนกลางวัน เธอก็จะแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดแบบที่ไม่มีใครจำเธอได้เลย ส่วนตอนเย็นก็รีบกลับมาทำกับข้าวในบ้านของวิศรุตในมาดของพลับพลึง อ่านไปก็ขำไปดี แต่มีโมเม้นท์แบบนี้แค่ระยะสั้นๆ นะ

วิศรุตฝากแหวนที่พลับพลึงแอบเจอในห้องนอนไว้กับเธอ เธอได้แต่คิดว่าหญิงสาวในรูปคือคุ่หมั้นของวิศรุต ทำให้เธออกหักจนเลิกเป็นพลับพลึง กลับเป็นสโรชาเท่านั้น ทิ้งพลับพลึงให้ทุกคนคิดถึง แม้จะทำกับข้าวไม่ได้เรื่อง ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง แต่คนในบ้านวิศรุตก็ผูกพันกับเธอทุกคน รู้สึกในละครเวอร์ชั่นล่าสุดที่แอนดริวแสดงนำ จะให้วิศรุตไล่พลับพลึงออกจากบ้าน เพราะรู้ความจริงว่าเธอโกหก แต่จริงๆ ตอนพลับพลึงหนีไป วิศรุตยังไม่รู้นะว่าสโรชากับพลับพลึงคือคนเดียวกัน

แล้วเรื่องราวก็มาอีรุงตุงนังตรงที่ เมื่อวิศรุตได้เข้าเฝ้าพระองค์หญิง พระองค์หญิงที่สูญเสียธิดาสุดที่รักไปนานมากแล้ว เมื่อได้เจอวิศรุต ก็รู้สึกผูกพันและถูกใจมากๆ จนอยากให้วิศรุตมาหาอีก วิศรุตเข้าเฝ้าเพราะจะติดต่อขอซื้อที่ดินให้กับพ่อของสโรชา ในวังก็จะมีท่านหญิง หลานของพระองค์หญิง กับคุณชายพิริยพงศ์ ซึ่งคุณชายไม่ชอบวิศรุตมากๆ ส่วนคุณหญิงแอบชอบวิศรุต คุณชายนิสัยไม่ค่อยดีนะ มีคู่หมั้นคือวินิตา ราชโยธิน วินิตา มีน้องสาวชื่อกิริยา หรือแก้ว

คุณชายรู้ว่าสโรชามีแหวนของวิศรุตติดตัวอยู่ (ลืมเล่าว่า หลังจากพลับพลึงจากไป วิศรุตได้เอาแหวนมาจำนำกับพ่อสโรชา เพื่อเอาเงินไปรักษาธาราที่เป็นไส้ติ่ง สโรชารู้เข้าเลยยึดแหวนมาพกติดตัว) เพราะตอนไปเที่ยวกัน สโรชาทำกระเป๋าหล่น ของหล่นออกมาหมดเลย คุณชายเห็นเข้า พอสโรชาเข้าไปในวัง ก็วางยาสลบ แล้วเอาแหวนไป สโรชาร้อนใจมาก แล้วก็พบเรื่องยุ่งยาก เมื่อไปๆ มาๆ แหวนที่สโรชากำลังแอบสืบว่าผู้หญิงในแหวน ใช่ท่านหญิงกีรติโสภณ ธิดาของพระองค์หญิงหรือไม่ และเป็นแม่ของวิศรุตจริงๆ ใช่ไหม เพราะว่าชื่อก็แปลเหมือนกับวิศรุตเลย

เมื่อแหวนหายไป แล้วจู่ๆ ก็มีวิศรุต ราชโยธิน โผล่มาอ้างว่าเป็นหลานพระองค์หญิง พร้อมทั้งบอกว่าเป็นลูกของตระกูลราชโยธินด้วย ก็เท่ากับว่าเป็นพี่ของวินิตาและกิริยา วิศรุตนี้ นิสัยดูหยาบคาย เจอกิริยาก็ดันไปจูบคนที่เป็นน้องสาวเข้าให้ พอได้อยู่บ้านเดียวกับคุณหญิง ก็ดันไปทำอะไรคุณหญิงจนท้องอีก แต่คุณหญิงอยากจะหมั้นกับวิศรุต มรุพงศ์ จนเรื่องราวเตลิดไปใหญ่ ว่าท่านพระองค์หญิงอยากให้วิศรุต มรุพงศ์ มาเป็นหลานเขย แล้ววิศรุต ราชโยธิน ก็เอาแหวนรูปท่านหญิงไปขอหมั้นสโรชา ต่างคนต่างก็ปวดใจ

จำไม่ได้นะว่าอะไรทำให้วิศรุต มรุพงศ์รู้ว่าสโรชากับพลับพลึงคือคนเดียวกัน อาจจะเรื่องแหวน การพูดจาที่หลุดออกมา หรืออะไรสักอย่างแหละ อ่านๆ ไปเราก็งงๆ ไป ฮ่าๆ แต่ที่แน่ๆ เรามั่นใจว่าวิศรุต มรุพงศ์คือหลานตัวจริง แม้แต่พระองค์หญิงยังคิดว่าใช่ แต่เป็นเพราะทิฐิ แล้วก็อะไรหลายๆ อย่าง ทำให้ไม่ยอมแสดงตัว พอมีคนมาแอบอ้าง ก็ได้แต่ปล่อยไป จนเรื่องราวเตลิดไปไกล วิศรุต มรุพงศ์ ก็ชอบหลุดไปจุ๊บกับสโรชา บางทีก็อ่อนโยนด้วย บางทีก็ชาเย็นใส่ (เค้ารู้แล้ว ว่าทำไมเค้าชอบเขียนผู้ชายเย็นชาเป็นชาเย็น ในนิยายเรื่องนี้ มีใช้คำว่า ชาเย็น ด้วยแหละ แปลว่าสื่อความว่าเย็นชาได้จริงๆ นะ แต่เค้าชอบกินชาเย็นไง พอเวลาพูดถึงผู้ชายเย็นชา เลยชอบเขียนเป็นชาเย็น ฮ่าๆ) แล้วก็ชอบกล่าวโทษสโรชาว่าเพราะเธอแหละ ทำให้เรื่องราวยุ่งยากมากขึ้น แต่จริงๆ ก็น่าเตะทั้งพระนาง ฮ่าๆๆๆ สโรชาก็ยุ่งจนได้เรื่อง วิศรุตก็ผยองในเกียรติของตัวเอง ยอมไม่มีเงิน ดีกว่ายอมรับว่าเป็นหลาน จนเรื่องราวบานปลาย

แถมเรื่องก็ยุ่งอีก ก็ตอนที่คุณหญิงท้องกับวิศรุต ราชโยธิน แต่วิศรุต มรุพงศ์ต้องแต่งงานด้วย เพราะวิศรุต ราชโยธิน ถูกคุณชายไล่ยิงจนตายและหายตัวไป แต่ก่อนจะได้แต่งงาน วิศรุตตัวปลอมก็กลับมา ทะเลาะกับคุณหญิงจนเธอแท้ง แต่สุดท้ายทุกคนก็ให้อภัย พระองค์หญิงรู้สึกรักใคร่เอ็นดู ก็เลยยอมรับเขาให้แต่งงานกับคุณหญิง ทุกคนล้วนให้อภัยแล้ว เหลือแต่สโรชาที่ยังงอนวิศรุตตัวจริง วิศรุตตัวจริงก็ยอมรับว่าเป็นหลาน ก็ตอนเกิดเรื่องคุณชายไล่ยิงอ่ะแหละ กว่าทั้งสองได้ลงเอยกัน คนอ่านอย่างเราก็เหนื่อย ฮ่าๆๆๆ เพราะพอคืนดีกัน นิยายก็จบพอดี จบที่ว่าวิศรุต มรุพงศ์ ราชโยธิน ยื่นดอกพลับพลึงสีชมพูให้กับสโรชา

ที่เล่ายาว เพราะรู้สึกว่าอ่านแล้วต้องค่อยๆ ตีความภาษาที่ต้องการจะสื่ออ่ะ เราอ่านเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่โดยรวมก็สนุกดี ทำให้เข้าใจว่าทำไมปกเป็นรูปดอกบัว เพราะจริงๆ สโรชา แปลว่า ดอกบัว แล้วชื่อเล่นว่าลิลลี่ มาจากคำว่า Water Lily แต่จริงๆ แอบรู้สึกว่าเล่ม 1 กับ 2 น่าจะคนละปกกัน จะดีกว่าอ่ะ

ส่วนเรื่องราวของวิศรุต มรุพงศ์ที่ทำให้คนในนิยายสงสัยว่าอาจจะเป็นหลานจริงๆ เพราะคำว่ามรุ ตรงกับชื่อของสามีของพระองค์หญิงที่จากไปนานแล้ว นอกจากนี้ชื่อวิศรุตยังแปลเหมือนกับชื่อท่านหญิงกีรติด้วย เรื่องราวดราม่าเกิดจากว่าท่านหญิงรักกับผู้ชายราชโยธิน (เราจำชื่อไม่ได้) แล้วตั้งท้อง แต่ต้องแต่งงานกับคุณหญิงจริยา ท่านหญิงเลยอกหัก แล้วก็หนีไป พร้อมกับคลอดวิศรุตออกมา ให้แนนซี่ เป็นคนเลี้ยงดูวิศรุตจนโต ท่านหญิงก็ตรอมใจตายจากไปตั้งแต่วิศรุตเพิ่งเกิดได้ไม่นาน แหวนที่เปลี่ยนมือไปมา เป็นของแทนใจอย่างเดียวที่วิศรุตมี

ละครเวอร์ชั่นใหม่ก็ใกล้จะมาแล้ว แต่ขอบอกว่าถ้าดูก็ต้องทำใจกันบ้างนะ บางตัวละครก็ไม่มีในหนังสือ บางเรื่องราวก็แปลงซะคนละเรื่องเลย ก็เข้าใจนะว่าบางทีต้องปรับบท เพื่อให้เข้ากับยุคสมัย แต่แบบว่าเหตุการณ์บางอย่าง ในเรื่องก็ดีอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าจะปรับทำไมนะ

อ่านได้เพลินๆ นะ ตอนอ่านไปก็นึกหน้านักแสดงเวอร์ชั่นที่แล้วใหญ่เลย แต่เราจำไม่ได้ล่ะ นอกจากอั้ม พัชราภา กับรติพงษ์ ภู่มาลี ฮ่าๆ นอกนั้นใครเล่นบ้างเราก็ไม่รู้แล้วจริงๆ เอารูปเวอร์ชั่นก่อนมาให้ดูด้วยค่ะ นานแล้วเนอะ สิบกว่าปีล่ะ


เล่มแรก Fri 22 May 2015 - Tue 26 May 2015
เล่มสอง Sat 30 May 2015 - Tue 2 Jun 2015

[Nattapan · Rating 2 out of 5]

A bit too long.