ดอกไผ่

by เสกสรรค์ ประเสริฐกุล

เรื่องสั้นหลายต่อหลายชิ้นดังกล่าวนี้เองได้รับการขัดเกลาแก้ไขนำมารวมพิมพ์เป็นเล่ม ‘ดอกไผ่’ในที่สุดระยะเวลาที่ทอดห่างระหว่าง ‘ฤดูกาล’กับ ‘ดอกไผ่’ร่วมสี่ปีเต็ม คล้ายจะตอกย้ำว่าปัญหาในสังคมไทยไม่เพียงยังไม่ได้รับการแก้ไขในทิศทางที่ดีขึ้น กลับมีแนวโน้มจะหนักข้อกว่าเก่าด้วยซ้ำ หากภาพรวมาของ ‘ฤดูกาล’ ประจานความอยุติธรรมที่ดำรงอยู่ในสังคมชนบท และสะท้อนภาวะผู้ถูกกระทำจากน้ำมืออำนาจรัฐและทุนนิยมอย่างมีนัยสำคัญแล้ว ‘ดอกไผ่’ ก็ยิ่งขยายลึกลงไปให้ตระหนักว่า มากครั้งหลายครา ต้นเหตุแห่งปัญหาที่อุบัติขึ้นนั้นมิได้มีที่มาจากผู้ใดไกลตัว แท้แล้วกลับก่อเกิดจากกิเลสเบื้องลึกของแต่ละคนโดยตรง บวกกับสภาพการณ์ทางสังคมก็มีส่วนชิ้นนำกำหนดสภาวะจิตใจของคนในสังกัดอยู่ไม่น้อยให้มีพฤติกรรมเช่นไร โดยเฉพาะการนิยมความรุนแรงในหมู่ผู้เยาว์และคนเหงา ความเห็นแก่ตัวโดยไม่แยแสผู้อื่นทั้งของชนชั้นล่างและชนชั้นกลางที่แทบไม่ต่างกัน ตลอดจนพิษภัยในเมืองใหญ่ที่มีอยู่ทุกหย่อมย่าน ทั้งหมดนี้ ไม่เพียงเป็นการตีแผ่สภาพสังคมเมืองหลวงอันเต็มไปด้วยความอัปลักษณ์ในฐานะของ ‘ผู้รู้เห็น’มากแง่มุม หากแต่เสกสรรค์ ประเสริฐกุลได้พยายามก้าวไปสำรวจถึง ‘ที่มา’แห่งปัญหาทั้งปวง อย่างน้อยก็เป็นการเตือนว่าถ้าไม่มัวโทษผู้อื่นอยู่ร่ำไป อาจทำให้เรารู้จักระมัดระวังที่จะไม่ทำร้ายกันโดยประมาท ซึ่งปรากฏอยู่เสมอมา.... สารบัญ * ดอกไผ่ * ไหมลี * สิ้นเสียงซึง * เหตุเกิดเมื่อเที่ยงวัน * สี่แยก * อั้งฮวย * ความเคยชิน * ฯลฯ

127 pages, Paperback

First published March 1, 2012

About the author

เสกสรรค์ ประเสริฐกุล เป็นอดีตผู้นำนักศึกษาในเหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516 นักเขียนรางวัลศรีบูรพา เคยเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย หลังเหตุการณ์ 14 ตุลา โดยมีชื่อจัดตั้งว่า "สหายไท" ในช่วง พ.ศ. 2518 - 2523 เสกสรรค์มีความเห็นขัดแย้งหลายประการกับกรรมการกลางของพรรคฯ และต่อมาได้แยกตัวออกจากพรรค ฯ และได้รับนิรโทษกรรมในเวลาต่อมาจากคำสั่งที่ 66/2523 ในขณะที่พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

Reviews

[Donakrap Dokrappom · Rating 1 out of 5]

ไม่เคยอ่านงานของ เสกสรรค์ ประเสริฐกุลมาก่อน นับเป็นโอกาสดีที่จะได้ลองอ่านงานเขียนของนักเขียนไทยรุ่นใหญ่ผู้นี้

เริ่มที่เล่มบาง ๆ เล่มนี้ก่อนละกัน

โอ้ พระเจ้า... เชี้ยอะไรวะเนี่ย

ไหมลี! ไม่นะ ทำไมชีวิตเธอถึงได้อนาถเพียงนี้ อนาถพอ ๆ กับชีวิตของเราหลังจากได้อ่านเรื่องสั้นในหนังสือเล่มนี้เลยนะ โอ้ พระเจ้า

[Whale Read · Rating 4 out of 5]

หลังจากออกจากป่าเข้ามอบตัว เสกสรรค์ ในฐานะ อดีตผู้นำ ต่อสู้เรียกร้องประชาธิปไตยในเหตุการณ์ 14 ตุลา 2516 ก้เขียนรวมเรื่องสั้นขึ้นเล่มหนึ่งชื่อว่า ฤดูกาล

และอีกสี่ปีต่อมาก้เขียนเรื่องดอกไผ่นี้

หญิงใบ้ที่ทับลูกตัวเองตาย
เมื่อคืนหล่อนฝันว่าลูกยังไม่ตายวันนี้จึงกลับมาขุดศพลูก

ทุกครั้งที่หล่อนเงื้อจอบ ชายเตี้ยซึ่งยืนอยุ่ข้างหลังก็จะยื้อยุดไว้ เมื่อหล่อนทรุดตัวลงร้องไห้ เขาก็ปล่อยมือ แล้วยืนนิ่งอยุ่ที่เดิมโดยไม่พูดอะไร
ฉากนี้เกิดซ้ำแล้วซ้ำอีก โดยไม่มีใครรู้ว่าจะยุติลงเมื่อใด

ปีที่ดอกไผ่บาน หนูป่าจะลงมากินดอกไผ่และลามลงทุ่งนาข้าว

คนตกงานให้เงินวณิพก
เห็นครอบครัววณิพกเดินมา ในถุงมีเงินมากมาย
หยิบเอาคืน เลยโดนรุมประชาทัณษ์
สุดท้ายคิดได้ว่า โชคดีนะ อย่างน้อยในคุกก้มีข้าวกิน

ในตาของหล่อนมีแสงดาว แต่แผ่นแก้มมีแสงจันทร์

เทคนิกการ omit เขียนเรื่องตามปกติ แต่เว้นจุดสำคัญบางอย่างไว้ และเฉลยหรือเล่าเรื่องต่ออีกครั้ง เมื่อมีอะไรบางอย่างมากระตุ้น

[Tony · Rating 4 out of 5]

นำชีวิตสามัญ จังหวะชีวิตธรรมดาๆ มาเขียนเป็นเรื่องสั้นทั้งสุข เศร้า รื่นเริง รันทด ได้อย่างมีชีวิตชีวา บางเรื่องสั้นมากๆแต่ก็ยังกระทบจิตใจ
อ่านแล้วคึกๆอยากจะเขียนบ้าง

[Ning · Rating 4 out of 5]

หดหู่มาก

[Jessada_K · Rating 3 out of 5]

ชอบการใช้ภาษาของอาจารย์ บางเรื่องในเล่มเช่น ไหมลี สิ้นเสียงซึง เมืองหลวง ชอบมากในระดับหนึ่ง ส่วนที่เหลือก็พอดีงามในระดับของมัน