نوادگان خورشید

by Albert Camus, René Char, Henriette Grindat (Photographies)

کتاب شامل مجموعه‌ای از عکس و متن است که با نظرات آلبرکامو بر عکس‌های «هانریت گرندا» و گزارش‌های «رنه شار» همراه شده است.
در قسمتی از کتاب با نام «رضایت به معما» می‌خوانیم: «ادوین انگلبرت، اولین ناشر «نوادگان خورشید» روزی گفت که این کتاب بزرگ می‌توانست خاموش بماند. این کتاب بنا بر شرایط همان‌قدر خاطره می‌شود که دوستی. این کتاب شور و عشق به زمینی مشترک، دیگر خاموش نیست. با تمام کسانی حرف می زند که می‌دانند و حس می‌کنند که دوستی، همچون منظره، «رودخانه زیر زمینی ماست» که می‌تواند از سلسله جبال سنگین فراموشی و مرگ بگذرد.»
آلبرکامو در صفحه شصت و دو این کتاب نوشته است: «دیگران هم باز بعد از ما روی این زمین اولین آفتاب را جذب می‌کنند، مبارزه می‌کنند، عشق را می‌آموزند و مرگ را، می‌گذارند که معما شوند و ناشناخته به خود باز می‌گردند. موهبت زندگی بی نظیر است.»

80 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

Works, such as the novels The Stranger (1942) and The Plague (1947), of Algerian-born French writer and philosopher Albert Camus concern the absurdity of the human condition; he won the Nobel Prize of 1957 for literature.

Origin and his experiences of this representative of non-metropolitan literature in the 1930s dominated influences in his thought and work.

He also adapted plays of Pedro Calderón de la Barca, Lope de Vega, Dino Buzzati, and Requiem for a Nun of William Faulkner. One may trace his enjoyment of the theater back to his membership in l'Equipe, an Algerian group, whose "collective creation" Révolte dans les Asturies (1934) was banned for political reasons.

Of semi-proletarian parents, early attached to intellectual circles of strongly revolutionary tendencies, with a deep interest, he came at the age of 25 years in 1938; only chance prevented him from pursuing a university career in that field. The man and the times met: Camus joined the resistance movement during the occupation and after the liberation served as a columnist for the newspaper Combat.

The essay Le Mythe de Sisyphe (The Myth of Sisyphus), 1942, expounds notion of acceptance of the absurd of Camus with "the total absence of hope, which has nothing to do with despair, a continual refusal, which must not be confused with renouncement - and a conscious dissatisfaction."
Meursault, central character of L'Étranger (The Stranger), 1942, illustrates much of this essay: man as the nauseated victim of the absurd orthodoxy of habit, later - when the young killer faces execution - tempted by despair, hope, and salvation.

Besides his fiction and essays, Camus very actively produced plays in the theater (e.g., Caligula, 1944).

The time demanded his response, chiefly in his activities, but in 1947, Camus retired from political journalism.

Doctor Rieux of La Peste (The Plague), 1947, who tirelessly attends the plague-stricken citizens of Oran, enacts the revolt against a world of the absurd and of injustice, and confirms words: "We refuse to despair of mankind. Without having the unreasonable ambition to save men, we still want to serve them."

People also well know La Chute (The Fall), work of Camus in 1956.

Camus authored L'Exil et le royaume (Exile and the Kingdom) in 1957. His austere search for moral order found its aesthetic correlative in the classicism of his art. He styled of great purity, intense concentration, and rationality.

Camus died at the age of 46 years in a car accident near Sens in le Grand Fossard in the small town of Villeblevin.

Chinese 阿尔贝·加缪

Reviews

[Ehsan'Shokraie' · Rating 4 out of 5]

"دیگران هم باز بعد از ما روی این زمین اولین آفتاب را جذب می کنند،مبارزه می کنند،عشق را می آموزند و مرگ را می گذارند که معما شوند و ناشناخته به خود باز می گردند.موهبت زندگی بی نظیر است."
نوادگان خورشید اثری مشترک که از ورای مرگ،دستان دو دوست،کامو و رنه شار را بار دیگر به یکدیگر می رساند .

[Eshraq]

همنشینی خیلی خوشایندی بود بین کلمه و تصویر.

[Pari · Rating 5 out of 5]

دیگران هم باز بعد از ما روی این زمین اولین آفتاب را جذب می‌کنند، مبارزه می‌کنند، عشق را می‌آموزند و مرگ را می‌گذارند که معما شوند و ناشناخته به خود باز می‌گردند. موهبت زندگی بی نظیر است.
گرداگرد درخت جوانی تصادف، خرمن‌های نحیفی محیا می‌شوند. فردا، آری، در این دره خجسته، شجاعت این را می‌یابیم که راضی بمیریم.

یکی از قشنگ‌ترین اسم کتاب‌هایی که تا به حال شنیدم، «نوادگان خورشید» هست؛ این کتاب هم مثل خود ‌کامو پر از نوره.
من با کامو به خورشید رسیدم و در لبخند‌ها و کلماتش تابش آفتاب رو متوجه شدم. خورشید از اولین چیز‌هایی در این زمین بود که متفاوت‌ از قبل حسی رو در من ایجاد کرد و من ذرات و تابش گرمش رو لمس کردم. شبیه به موجود و بچه‌‌ای که برای اولین بار در برابر زندگی و تمام مخلوقاتش قرار می‌گیره و شگفتی‌شون رو حس می‌کنه، من با کامو به شناختی از خورشید رسیدم و به ردپای آفتاب نگاه کردم و دستم رو بر روی شگفتی‌ش کشیدم. این کتاب برای من معنای زیادی داره. اولین کتابی بوده که من تنها با فکرکردن به اسمش، گرم شده‌م و بیشتر از قبل به سمت آفتاب مایل شده‌‌ام.

[Sadra Kharrazi · Rating 1 out of 5]

یک اثر زیادی شخصی از آلبر کامو

[pridna katoliška punca · Rating 5 out of 5]

i rly liked it. the ending char wrote was amazing. i'd probably enjoy it even more if i knew french and were able to read the frn version but oh well.

[The Reading Bibliophile · Rating 5 out of 5]

Magnifique ouvrage. Tellement prémonitoire... Eloge de la beauté.

[Orrorin · Rating 5 out of 5]

Des belles choses nées d'une belle amitié..
"Chairchar" disait Camus!

[Pyqos]

très beau livre - "étés noirs; hivers d'or, la vraie force a deux visages" (p. 30)