ประเทศเหนือจริง

by ปองวุฒิ, ปองวุฒิ รุจิระชาคร

ปกหลัง

หญิงสาวตั้งใจฟัง เขาเชื่อว่าอีกไม่นานคงสามารถถามข้อมูลส่วนตัวจากเธอ เป็นการแลกเปลี่ยนได้ ทั้งอาจจะสอดแทรกข้อมูลด้านการบ้านการเมืองบางอย่างเพื่อชักจูง ขอเพียงสร้างความคุ้นเคยต่อกันให้เรียบร้อยก่อนมั่นใจว่าทุกประโยคที่ออกจากปากตัวเองล้วนเต็มไปด้วยความน่าสนใจ ข้อบกพร่องคงมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือทั้งหมดล้วนเป็นเพียงเรื่องโกหก ทั้งชื่อ อาชีพ รวมไปถึงบุคลิกที่เขาแสดงออกยามนี้ไม่มีสิ่งใดเป็นความจริงเลย ทั้งหมดเป็นเพียงแค่เรื่องโกหกทั้งนั้น แต่จะสำคัญอะไรในเมื่อมนุษย์ส่วนใหญ่ไม่เคยจะตระหนักรู้ถึงความจริงเป็นเพียงเบี้ยต่ำต้อยต้องยอมรับความจริงที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้มีอำนาจที่อยู่สูงกว่าเป็นธรรมดา

241 pages, Paperback

First published March 1, 2015

About the author

ปองวุฒิ รุจิระชาคร เจ้าของนามปากกา ปองวุฒิ เกิดเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2525 จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี ภาควิชาการตลาด จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เกียรตินิยมอันดับสอง
เริ่มต้นการเขียนนวนิยายเพราะความรักการอ่าน ชอบอ่านหนังสือหลากหลายแนว ต่อมาจนอายุ 15 ปี เขาเริ่มต้นการเขียนด้วยการเขียนไดอารี่ส่วนตัว ก่อนจะเขียนอย่างเป็นจริงเป็นจังในช่วงเรียนมหาวิทยาลัยด้วยการส่งเรื่องสั้นส่งไปตีพิมพ์ตามนิตยสาร เช่น ขวัญเรือน เป็นต้น งานเขียนชิ้นแรกที่ออกสู่สายตานักอ่านคือ เรื่องสั้น "ฟ้าหลังฝนที่เปลี่ยน" ตีพิมพ์ในนิตยสารขวัญเรือน ใช้นามปากกาว่า ปองวุฒิ ก่อนจะตีพิมพ์นวนิยายเรื่องยาวครั้งแรกชื่อ "Pornovel" ในอีก 4 ปีต่อมา
แรงบันดาลใจในการเขียนของเขามาจากหลายแหล่ง ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ เพลง ภาพยนตร์ และงานศิลปะแขนงต่างๆ รับเข้ามากลั่นกรองจนกลายเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง เป้าหมายของเขาในอนาคตคือ การทำงานเขียนอย่างต่อเนื่องเพื่อให้มีกลุ่มนักอ่านมากขึ้น รวมถึงการทำงานให้มีมาตรฐานและรูปแบบความเป็นสากลมากที่สุด[1]
หนังสือในวัยเด็กที่เขาประทับใจจนกลายเป็นรากฐานสำคัญของการเป็นนักเขียนในทุกวันนี้คือ หนังสือของอกาธา คริสตี้ ไอแซค อาซิมอฟ โรอัลด์ ดาห์ล ส่วนนักเขียนไทยที่เขาชอบคือ วิรัตน์ โตอารีย์มิตร และชาติ กอบจิตติ

อีกนามปากกา คือ ปองวุฒิ รุจิระชาคร

Reviews

[นรินทร์ โอฬารกิจอนันต์ · Rating 5 out of 5]

ชอบเรื่องนี้มากครับ เคยเขียนรีวิวไว้ในบล็อกส่วนตัว

[Teerabhat Ruensiri · Rating 5 out of 5]

หลายคนเข้าใจผิดคิดว่าผมไม่ค่อยอ่านนิยายไทยเพราะนิยายไทยขาดพล็อตที่ลึกซึ้ง ความจริงแล้วตรงกันข้าม ผมคิดว่านิยายไทยจำนวนมากหมกมุ่นกับพล็อตมากเกินไปจนละเลยสำนวนภาษาและวิธีการเล่าเรื่อง

ประเทศเหนือจริงเป็นนิยายที่น่าสนใจตั้งแต่บรรทัดแรกจวบจนบรรทัดสุดท้ายด้วยการใช้สำนวนภาษาสละสลวยน่าอ่าน มีชั้นเชิงการเล่าเรื่องที่น่าสนใจ

ไม่ได้หมายความว่าประเทศเหนือจริงมีพล็อตพื้นเพ ความจริงแล้วพล็อตเป็นจุดขายของมันด้วยซ้ำ เป็นพล็อตที่แหกขนบหนังสือไทย ไม่ว่าจะเป็นการสร้างพระเอกที่คล้ายจะหลุดมาจากวรรณคดีของดอสโตเยฟสกี้ นางเอกที่มีลักษณะเป็นยอดมนุษย์ของนีืทเฉอะ การสะท้อนตัวละครในโทนสีเทาที่มีทั้งดีชั่วโง่ฉลาดในคนคนเดียวกัน ไปจนถึงการสังเกตพฤติกรรมมนุษย์อย่างแยบคาย

ไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวง

[Nattawut · Rating 5 out of 5]

อ่านจบมาหลายวัน ให้ดาวก่อน จากนั้นปล่อยให้ตกตะกอนทางใจทางความคิด
จึงค่อยมาเขียนเล่าละเอียดหนังสือเล่มนี้จัดเป็นงานที่แปลกและล้ำสมัย ความหยาบกระด้าง
ถูกห่อหุ้มเอาไว้ด้วยความละเอียดอ่อน แวบแรกตอนเห็นหน้าปกและชื่อเรื่อง ชวนให้คิดว่าคง
เป็นวรรณกรรมยุคหลังรัฐประหารและการเมืองเหลืองแดง แต่พออ่านดูแล้วเจอหลักใหญ่ใจความ
คือการแหวกกระชากเข้าไปไกลกว่านั้นมาก มันล้วงลึกถึงจิตใจ พฤติกรรมมนุษย์ออกมาตีแผ่ได้ละเอียด
น้อยมากที่จะเจอหนังสือนิยายไทยเล่มไหนทำในระดับนี้

จุดเด่นอันน่าสนใจที่สุดสำหรับฉันคือแม้ชื่อเรื่องคือประเทศเหนือจริงและตัวละครก็ทำพฤติกรรม
แปลกประหลาดหลายอย่าง แต่เมื่อพิจารณาให้ดีแล้วจะมองเห็นได้ว่าการกระทำเหล่านั้น
สมจริงสมจังอย่างมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อในสังคม อย่างเพื่อนเรา เจ้านายเรา คนรู้จัก
เราตามอินเตอร์เนต คนที่เราทั้งหมั่นไส้และชื่นชมเขาไปพร้อมกัน มนุษย์ที่ล้วนไม่สมบูรณ์แบบ
และทำให้เราไม่อาจรักเข้าข้างใครได้ตลอดกาล

ด้วยเหตุผลข้างต้นทำให้ฉันทึ่งกับงานเล่มนี้ รู้ว่ามันคงเป็นเรื่องแต่ง แต่ตอนติดตามเรื่องราวระหว่าง
บรรทัดฉันกลับรู้สึกเหมือนกำลังแอบดูบันทึกพฤติกรรมมนุษย์อย่างจริงจัง เฉกเช่นตัวละครเอก
ดำรงตนในสถานะพระเจ้า ผู้มีอำนาจเหนือกว่าและเฝ้ามองสังเกตทุกการกระทำ กระทั่งในมุม
มืดที่คนคิดปกปิดหรือลวงหลอกเอาไว้ จะว่าไปแล้วสำหรับเรื่องลวงหลอกกันไปมาของตัวละครหลัก รวมทั้ง
ตัวประกอบที่อยู่ในสังคมกระตุกให้ฉันคิดขึ้นมาว่า ที่ผ่านมาฉันทำตัวแบบนี้ไหม หรือฉันถูกหลอกลวงให้หลง
เชื่อโดยเรื่องเล่าต่างๆ ที่ลอยอวลอยู่ในสังคมเพียงใด ฉันไม่เคยตระหนักรู้หรือเปล่า

ฉันขอข้ามการอธิบายถึงเนื้อเรื่องชนิดเฉลยออกไป ในช่วงแรกออกจะราบเรียบจนน่าอึดอัดไปบ้าง ช่วงครึ่งหลังจะมีความน่าตื่นเต้นมากขึ้น มีการล่อหลอกของตัวละครหลักทั้งสองที่ชวนลุ้นดีอยู่ระดับที่ต่อให้อ่านแบบรวดเร็วในรอบแรกอย่างเดียวก็ตาม

สิ่งที่อยากชื่นชมมากคือเมื่อฉันปล่อยให้ตกผลึกและถอยออกมามองในภายรวมระยะห่าง สามารถเห็น
การออกแบบชวนให้คิดถึงโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่ซับซ้อนภายใต้ฉากหน้าเรียบง่าย ยึดโยงกันด้วย
แก่นหลักอย่างประเด็นเกี่ยวกับอำนาจที่ซับซ้อน

ถ้าให้อธิบายอย่างกระชับสั้นยามมีคนถามว่าเรื่องนี้มีดีอย่างไร ฉันคงบอกไปว่า เราอาจจะเคยอ่านวรรณกรรม
ทั้งไทยและต่างประเทศมาเยอะที่มีเนื้อหาหรือตัวละครเผชิญชะตากรรมน่าเศร้า หนักหน่วง แต่ส่วนใหญ่ล้วนให้อารมณ์ปรุงแต่ง เพื่อให้ออกมาดูดี คมคาย สะเทือนอารมณ์อ่านแล้วเราจับประโยคสวยๆ มาโคทได้ แต่ประเทศเหนือจริงไม่สนใจเปลือกพวกนั้น แต่เป็นดั่งบุคคลกึ่งวิปลาสที่เปิดเปลือยตัวตนและเดินเข้ามาจู่โจม ตีแสกหน้าเราด้วยความจริง จริงจนน่ากลัวและเกินกว่าคนในสังคมไทยจะรับได้

[Saki Rook a Bead · Rating 5 out of 5]

เพิ่งอ่านจบ สำหรับเรา ใช้เวลาอ่านนาน และอ่านแล้วรู้สึกปวดหัว
เพราะรู้สึกสมจริง และต้องคิดมาก อ่านจบแล้วรู้สึกอยากอ่านอีกรอบเพื่อเก็บรายละเอียดและทำความเข้าใจอีกครั้ง
เป็นหนังสือของปองวุฒิเล่มแรกที่อ่าน โดยข่าว Thai pbs เคยสัมภาษณ์ปองวุฒิเลยลองหาในห้องสมุดและหยิบเล่มนี้มาโดยบังเอิญ สงสัยต้องไปหาเรื่องอื่นมาอ่านต่อแล้ว

[RMN · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องแต่งที่อ่านแล้วให้อารมณ์สมจริงมาก ไอเดียที่นำเสนอในเรื่องนี้เราเชื่อว่าเป็นสิ่งที่หลายคนอาจจะเคยคิดแบบเดียวกันกับตัวละครในเรื่องด้วยซ้ำ แต่อาจจะมีปัจจัยบางอย่างในชีวิตที่ส่งผลให้มีการแสดงออกในรูปแบบที่แตกต่างกันออกไป พฤติกรรมของตัวละครในเรื่องก็เป็นอีกรูปแบบหนึ่งที่เราไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่จริง แต่อ่านไปแล้วก็ทำให้คิดขึ้นมาว่า...เอ๊ะ..หรือจริง ๆ แล้วมันมีคนที่เป็นแบบนี้อยู่จริง ๆ กันแน่หว่า สรุปคือความคิดเริ่มตีกันเองกลับไปกลับมาหลังอ่านจบ ฮ่าๆ

ระหว่างที่อ่านอยู่ เราแปลงตัวอักษรที่เห็นเป็นภาพเหตุการณ์ในหัวราวกับกำลังดูหนังของหว่องกาไว (หรือถ้าเทียบกับหนังไทยก็อาจจะประมาณหนังของเป็นเอก) ตัวละครหลักมีไม่กี่คน บทสนทนามีไม่มากนัก แต่เราสามารถรับรู้ความรู้สึกและการกระทำของ ‘ตฤณ’ ได้อย่างชัดเจนท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืน พออ่านไปนาน ๆ เข้า ความคิดและพฤติกรรมของตัวละครกลับทำให้เราเกิดความรู้สึกคล้อยตามบางอย่าง ไม่ต่างอะไรกับการที่ถูกควบคุมโดยบุคคลที่มีอำนาจมากกว่าอย่างที่ตัวละครกำลังคิดอยู่

การเล่าเรื่องหลักๆ อยู่ที่ตฤณ ซึ่งค่อนข้างหมกมุ่นกับการเมืองจนเกิดอาการนอนไม่หลับ ทำให้เราเห็นภาพได้ชัดเจนมากขึ้นว่าตัวละครอย่างตฤณเป็นคนอย่างไร มีความคิดอย่างไร แต่นั่นก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น ไม่ต่างอะไรกับการที่เขาออกไปเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของคนอื่นในยามค่ำคืน ตอนแรกเราอ่านด้วยความรู้สึกที่เหนือกว่าตัวละคร เพราะเรามักจะคาดเดาเหตุการณ์จากสิ่งที่เราจับสังเกตได้ แน่นอนว่าเรามีความรู้สึกภูมิใจที่พบว่าสิ่งที่อ่านต่อไปนั้นเริ่มเป็นไปอย่างที่เราคาดการณ์ไว้ทุกอย่าง แต่จริง ๆ แล้วกลายเป็นตัวเรานั่นแหละที่ถูกผู้เขียนชักจูงอีกต่อหนึ่งว่าอ่านแล้ว���ะต้องรู้สึกแบบนั้น กลายเป็นว่าแท้จริงแล้วอำนาจนั้นอยู่ในมือของคนเขียนนั่นเอง

ประเด็นที่ชอบก็คงเป็นเรื่องการที่พูดถึงประเด็นความขัดแย้งทางการเมืองโดยที่อ่านแล้วไม่ได้ให้ความรู้สึกเอียงไปทางฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดอย่างรุนแรง ด้วยวิธีการเล่าเรื่องทำให้เรามองข้ามประเด็นความแตกต่างของทัศนคติตัวละครไปอย่างสิ้นเชิง และสามารถอ่านประเด็นที่เหมือนจะหนักนี้ได้อย่างเพลิดเพลิน เป็นนิยายอีกเรื่องที่ทำให้เราได้รับอรรถรสแปลกใหม่ไปอีกแบบหนึ่งเลย อ่านสนุกมากค่ะ สำนวนลื่นไหลไม่สะดุดอ่านได้โฟลว์มาก บทสนทนาในเรื่องก็ให้ความรู้สึกว่านี่แหละ บทสนทนาของคนปกติทั่วไปจริงๆ

ถ้าถามถึงจุดบกพร่อง สำหรับเราเองมองว่าเป็นเรื่องที่อ่านแล้วต้องต่อสู้กับความเงียบ เพราะ Action ค่อนข้างน้อย เน้นบทบรรยายยาวเหยียดติด ๆ กัน อีกทั้งพฤติกรรมของตัวละครเองที่กระทำบางอย่างซ้ำ ๆ ในช่วงแรกที่ปูเรื่องอาจทำให้เราเบื่อไปเสียก่อนที่จะได้รับรู้ถึงปมที่ผู้เขียนสอดแทรกเข้ามา

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้อ่านผลงานของปองวุฒิค่ะ ชอบจริง ๆ นะ สมกับที่เข้ารอบชิงรางวัลซีไรท์ประจำปีนี้เลย ถ้าใครเบื่อความจำเจของนิยายลูกกวาด อยากให้ลองเปลี่ยนแนวมาอ่านเล่มนี้ดูบ้างนะคะ อ่านไม่ยาก คอนเฟิร์ม ^^

[Kasama Montra · Rating 5 out of 5]

ประเด็นร่วมสมัยดี ตอนจบมีอึ้ง การหักมุมในวรรณกรรมสร้างสรรค์ที่ไม่ค่อยเจอมาก่อน
รู้สึกโดนหนังสือตบหน้า ไม่เนี้ยบ แต่แค่ไอเดียและความกล้านำเสนอขอมอบคะแนนเต็ม
ให้

[Supertanut · Rating 5 out of 5]

ปกติชอบงานของปองวุฒิอยู่แล้ว

เล่มนี้ผมอ่านช้าหน่อย ไม่ได้อ่านตอนที่เขาเข้ารอบซีไรต์

แต่ดีนะได้รู้สึกและตัดสินใจโดยไม่ต้องมาเกี่ยวกับรางวัล

สไตล์ของคนเขียนทำได้ดีมากในการผสมแนวทริลเลอร์

เข้ากับสะท้อนสังคมแบบไทย งานของปองวุฒิอ่านแล้วจะ

คิดถึงพวกงานของนักเขียนต่างชาติร่วมสมัย

[Annygeniuspot · Rating 5 out of 5]

แหลมคม ยอดเยี่ยมกว่าที่หวังเอาไว้มาก อ่านแล้วคาดหวังกับนักเขียนมากขึ้น

[Nhischarnun Nunthadsirisorn · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้เห็นนานแล้วแต่ไม่ได้ซื้อสักที จู่ๆเพื่อนก็มาให้ยืมอ่าน
เนื้อเรื่องน่าสนใจดี แต่ภาษากับการสร้างตัวละครให้เราอินนั้นยังไม่เต็มที่เท่าไหร่
เราชอบความกล้าและความพยายามในการนำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับประเทศ
รัฐประหาร และอื่น ๆ รวมถึงการตั้งคำถามโดยไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
ช่วงแรก ๆ ของเรื่องจะเนือย ๆ หน่อยจนรู้สึกว่าไม่ค่อยสนุก
แต่พออ่านจนจบก็พอรับได้และเข้าใจว่าทำไมหลายคนจึงชอบเล่มนี้

[Savagerecore · Rating 5 out of 5]

ร้ายกาจมากเป็นนิยายที่ร้ายกาจมาก เล่นงานเข้าถึงจิตใจเราอย่างฉกาจฉกรรจ์

[Muggle Mat · Rating 5 out of 5]

จบได้แบบเหนือจริงกว่าที่คิด เหมือนนั่งดูละครบทหนึ่ง ชอบการดำเนินเรื่อง แบ่งจังหวะให้น่าติดตามดี แค่บทแรกก็ชวนสนุกแล้ว อยากรู้ขั้นตอนการใช้ชีวิตในโลกลวงของตฤณ แต่พออ่านไปซักพักเรื่องก็จะวนมาเหมือนเดิม เหมือนอ่านชีวิตวนๆของตฤณ แต่พอมาเริ่มครึ่งเล่มหลังมีตัวละครอื่นเพิ่มเข้ามา ก็สนุกไปอีกแบบ แต่รู้สึกว่ามันไม่ธรรมชาติ มีความละครเยอะไปหน่อย
.
เรื่องตั้งใจจะพูดถึงระบอบปกครองปัจจุบัน การเมือง ความคิดปัญญาชน ความคิดคนทั่วๆไปที่ไม่ใส่ใจการเมือง หรือแม้แต่ปัญญาชนที่ได้ชื่อว่าต่อต้านรปห.แต่สุดท้ายแล้วถ้าตัวเองได้ผลประโยชน์ก็จะปิดปากเงียบ น้อมรับประโยชน์แต่โดยดี ทั้งที่ประกาศปาวๆว่าเกลียด! (นึกถึงประโยคที่คล้ายๆว่า เห็นคนอื่นทำผิดก็รุมประจาน แต่พอเป็นความผิดตัวเองหรือตัวเองได้ประโยชน์จากสิ่งนั้นกลับนิ่งเฉยๆ)

[Atisak Chuengpattanawadee · Rating 4 out of 5]

อ่านเพลิน สนุก ให้มุมมองที่จิกกัดทั้ง 2 ขั้วการเมืองที่บางครั้งดูเหมือนชัดเจนแต่ข้างในกลับกลวงเปล่า อ่านแล้วเดาไม่ค่อยออกว่าคนเขียน take side ข้างไหน หรืออาจจะไม่
เป็นเรื่องของฝ่าย "ก้าวหน้า" ที่พยายามจะวิพากษ์อีกฝ่าบว่า "ล้าหลัง" แต่แท้ที่จริงแล้วตัวเองก็ไม่บันเบาเอาทีเดียว

[Pichit2586 · Rating 5 out of 5]

ทั้งเร้าใจและเต็มไปด้วยข้อคิด สมแล้วที่มีคนบอกว่าปองวุฒิคืออัจฉริยะคนหนึ่งของยุคนี้ในสายการเขียน
คือดีตรงที่มันเล่าออกมาจริงมาก รู้สึกเหมือนอ่านงานฝรั่ง

[Pairash Pleanmalai · Rating 4 out of 5]

กลวิธีเล่าเรื่อง ไม่ซับซ้อน แต่ซ่อนปมเอาไว้ อย่างน่าติดตาม
นิยายเล่มนี้อ่านแล้วเหมือนอ่านเรื่องสั้น ตัวละครไม่เยอะ มีประเด็นหลักอยู่ประเด็นเดียว
ภาษาเล่าเรื่องพรรณาทุกอย่างชัดเจน ได้แง่คิดเมื่ออ่านจบ

ชอบรรยากาศการไปนั่งร้านกาแฟที่เปิด 24 ชม. (นึกภาพได้แต่ร้าน TomNTom ร้านเดียวเลย)
ชอบการตระเวนตอนดึกของตัวละคร

[Cartoon Panthitra · Rating 4 out of 5]

4.95/5