รอยยิ้มพิมพ์จันทร์

เรือนพระจันทร์ #2

by Veerandah

‘...ลุงน่ะเป็นคนนะ มีมือมีเท้า ถ้ายังไม่ตายก็สู้ชีวิตสักหน่อยเถอะ จะได้ไม่อายไอ้ด่างมัน...’

ณดลนอนยิ้มกับเพดานห้อง ลูกน้องของเขาต่างพูดกันบ่อยครั้งว่าทำไมเขาถึงไม่สนใจหาผู้หญิงมาอยู่ข้างกาย เพื่อแก้เหงาบ้าง ทุกคนต่างเดากันไปต่างๆ นานา บ้างก็ว่าเขาอาจจะยังรัก และตัดใจจากพิมพ์ประไพไม่ได้

แต่เขารู้นานแล้วว่า ในหัวใจของเขาไม่มีที่ว่างให้แก่ผู้หญิงคนไหนๆ อีกแล้ว ทุกพื้นที่ไม่ว่าจะในสายตา หัวใจ หรือแม้แต่สมองของเขา มันเติมเต็มไว้ด้วยใครคนหนึ่ง ที่ถึงแม้จะใจร้อนแต่ก็กล้าหาญ ขี้โวยวายแต่เต็มไปด้วยความจริงใจ หญิงสาวเจ้าของรอยยิ้มที่สวยกว่าใครๆ ที่เขาเคยรู้จัก

ชายหนุ่มพลิกตัวเหลือบตาไปมองพระจันทร์ที่มาปรากฏตัวอยู่นอกหน้าต่างห้องนอนของเขาทุกครั้งที่เป็นคืนวันเพ็ญ ก่อนจะหลับตาแล้วพบกับดวงจันทร์อีกดวงที่อยู่ในความทรงจำของเขาเสมอ

'ดวงจันทร์...ของเขาคนเดียว'

++++++++++++++++++++
++++++++++++++++++++

“นี่คุณ รู้ไหมไอ้คนสุดท้ายที่จงใจลวนลามฉันน่ะ กระดูกมันหักไปกี่ท่อน” พิมพ์จันทร์เงยหน้าขึ้นจ้องตาชายหนุ่มพลางขู่

“ฟังจากเสียงขู่ของคุณ คงเยอะน่าดู น่าจะนอนหยอดน้ำข้าวต้มไปอีกหลายเดือน” ณดลพูดติดตลก แต่ก็ยังไม่ปล่อยพิมพ์จันทร์อยู่ดี

“ถ้ารู้ คุณก็ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันจะพยายามเข้าใจ และถือว่าสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่นี้เป็นแค่การช่วยเหลือ” พิมพ์จันทร์พูดชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะเลื่อนมือลงไปแกะมือของชายหนุ่มออกจากสะโพกของเธอ

“ใช่ ที่ผมทำอยู่นี่เป็นแค่การให้ความช่วยเหลือ แต่ที่ผมกำลังจะทำ...อันนี้ผมจงใจ”

“ว่าไงนะ...อ๊ะ!”

วงแขนแข็งแรงของณดลรวบร่างหญิงสาวที่ตัวเล็กกว่าเข้ามาไว้ในอ้อมกอด แขนขวารัดเอวของหญิงสาวจนแนบชิดกับสะโพกเขา พลางยกตัวเธอให้สูงขึ้น พิมพ์จันทร์ตกใจจึงเงยหน้าขึ้นเพื่อประท้วง แต่ก็ประจวบเหมาะกับใบหน้าของณดลที่ก้มลงมา

ริมฝีปากร้อนประกบเข้ากับริมฝีปากของหญิงสาว พิมพ์จันทร์ชกมือลงบนบ่าของชายหนุ่มแรงๆ หลายครั้ง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกรู้สา ณดลใช้มือซ้ายดันท้ายทอยของพิมพ์จันทร์ให้แหงนเงยขึ้นเพื่อรับสัมผัสจากเขาได้มากยิ่งขึ้น ปลายลิ้นของเขาตรงเข้าไปรับรู้รสชาติของเธอ

เขารอเธอมานานเกินไป เฝ้ามองเธอโดยที่เธอไม่รู้ถึงตัวตนของเขามานานเกินไป มัวแต่คิดว่าเขาต้องเป็นคนที่ยอดเยี่ยมพอจะคู่ควรกับเธอให้ได้ โดยที่ลืมนึกไปว่าหญิงสาวคนนี้ก็อาจมีคนหมายปองเธออยู่เช่นกัน ถ้าเขามัวแต่ชักช้าเธออาจหลุดลอยไป เขายอมให้เธอหักกระดูกทุกชิ้นที่มีก็ได้ แต่ขอให้เธอได้รับรู้ตัวตนเขาบ้างก็แล้วกัน

ณดลไม่เคยคิดว่าเขาเป็นคนขี้หึง แต่สองสามวันที่ผ่านมานี้ เขายอมรับอย่างไม่อายเลยว่า

'เขาเป็นคนขี้หึงมาก'

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

นิยายรักของพระจันทร์ดวงที่ 2 ในชุดเรือนพระจันทร์


เพราะภารกิจลับของคุณยายสุดที่รักแท้ๆ จึงทำให้พระจันทร์ทั้งสี่ดวงอย่างพวกเธอเลยต้องจำยอมร่วมเล่น งานนี้ไม่ได้มีแค่มรดกเป็นของรางวัล แต่เป็นภารกิจที่ต้องเดิมพันด้วยหัวใจ

421 pages, ebook

Reviews

[Clairdenoon · Rating 5 out of 5]

กับค่ำคืนที่งุ่นง่านหาหนังสืองุ๊งๆงิ๊งๆอ่านก่อนนอน...10กว่าเล่ม...แต่ไม่จบสักเล่ม..จนมาเจอเล่มนี้...ลุงดล(เรียกตามลุคแรกของพระเอกที่นางเอกเจอ)...สนุกมากกกกกกค่ะ...อ่านได้เพลินลากยาว-จน-จบ
อ่านเพราะ...สะดุดใจกับ20+และคำโปรยกับรีวิวที่ว่าพระเอกดลนั้น...เฝ้ามองเฝ้ารักนางเอกพิมพ์มากกกกมายยยยรักมั่นปักใจมาตลอด8ปี..รักคนเดียวไม่สนใคร...จนดูจิตๆนิดๆ....เหอะๆ...อ่านจบแล้วไม่ผิดหวังค่ะ....ลุงดลเค้าน่ารักชวนเคลิ้มมากๆจริงๆ..ขี้หวงขี้หึงขี้น้อยใจแถมขี้หื่นมีมาครบ(กับพิมพ์เท่านั้น)....อร๊ายยย...ชอบบบแบบนี้♡

☆นางเอกพิมพ์จันทร์....เธอมีหน้าตาที่สวยมากกกกกกกกกกกแต่ไม่ชอบที่ตัวเองสวยเพราะมีปมจากแม่....ว่าความสวยจะนำพาความยุ่งยากรันทดต่างๆมาให้จนตาย.....จึงปิดบังทำให้ตัวเองดูสวยน้อยลงด้วยการตัดผมสั้น...ทำตัวแมนๆและเรียนศิลปะการป้องกันตัว.....พิมพ์เป็นนางเอกที่เท่ห์มากกกกกกกกกตรงๆจริงใจ ไม่มากเรื่อง นิสัยแมนๆพร้อมบู๊..กล้าได้กล้าเสียไม่มามีงี่เง่าสนิมสร้อยแบบหญิงๆ...ที่สำคัญเธอเป็นนางเอกที่กล้ารุกพระเอกก่อน.....(แบบว่างานนี้คุณดลพระเอกแพ้ราบคาบด้วยความเต็มใจน่ะค่ะ)

☆เรื่องเริ่มจาก8ปีก่อน....เหตุการณ์เกิดขึ้นในงานเกษตรแฟร์ ตอนนั้นพิมพ์เรียนอยู่ปี2ได้เข้าไปแสดงความแมนๆครัชบู๊ล้างผลาญเตะต่อยตบ...เพื่อช่วยเหลือผู้ชายลุคมอซอหนวดเครารุงรังที่กำลังถูกพวกคนเมารุมทำร้ายร่างกาย....และพาชายผู้นั้นส่งโรงพยาบาล....จากนั้นชายคนนั้นก็มานอนหมดอาลัยตายอยาก..อยู่บริเวณมหาวิทยาลัย...พิมพ์เห็นใจ..จึงนำข้าวไปให้และได้เอ่ยวาจาเตือนสติอันแสนจริงใจแก่ชายผู้นั้นมากมาย..หนึ่งในนั้นคือ.."มานอนหมดอาลัยตายอยาก แม้แต่ข้าวก็ยังไม่หากินเนี่ยไม่อายหมามันหรือไง......ลุงน่ะเป็นคนนะมีมือมีเท้า ถ้ายังไม่อยากตายก็สู้ชีวิตสักหน่อยเถอะ จะได้ไม่อายไอ้ด่างมัน"
ซึ่งคำพูดของเธอ...เป็นแรงใจ แรงผลักดันชั้นเลิศให้ชายคนหนึ่งที่ไม่รู้จะอยู่บนโลกนี้ไปทำไม...ลุกขึ้นสู้กับปัญหา....เธอกลายเป็นแสงสว่างจากดวงจันทร์นำทางในค่ำคืนที่มืดมิด...ก่อเกิดเป็นความหวังความฝันและความรัก...จากวันนั้น8ปีผ่านไป...เค้าก็เฝ้าคอย เฝ้ามอง เฝ้ารักแต่เธอ.... พิมพ์จันทร์...ดวงจันทร์ของผม.......(เหอะๆๆๆหวานมากกกก)

☆ณดล คัคนัมพร...พระเอก.....น่ารักกกกกกกมากกกกกค่ะ... 8ปีที่แล้วหลังจากถูกเมียทิ้งเค้าก็ไปตามเมียและโดนซ้อม จนถูกหามไปทิ้ง..ต้องเร่ร่อนซมซานไปนอนหมดอาลัยตายอยากอยู่แถวมหาวิทยาลัยของพิมพ์...โดนคนเมารุมทำร้ายและได้พิมพ์มาช่วยไว้....จากนั้นเค้าก็ปวารณาตัวเป็นติ่งพิมพ์..รักมั่นปักใจแค่พิมพ์คนเดียวเท่านั้น.....ดูรักดูหลงเครซี่แค่พิมพ์คนเดียวแบบเป็นเอามากกกกกน่ะค่ะ ไรท์เตอร์บรรยายอาการของคุณดลแบบเป็น"หมา"ที่ซื่อสัตย์ตั้งมั่นรักคนที่ให้ข้าวให้น้ำมันกิน แถมยังบรรยายว่าคุณดลชอบทำหน้าแบบหมาหงอยเวลาจะอ้อนพิมพ์ด้วยอะไรแบบนี้....คนรักหมาเข้าขั้นบ้าอย่างเราเจอพระเอกแบบนี้ก็แพ้ทางซิฮะ(คุณดลมีใจมั่นคงซื่อสัตย์แบบหมา แต่ปากไม่หมานะคะ...ปากหวานนนนนสุดๆค่ะ).....นอกจากนี้คุณดลยังมีมุมขี้หึงขี้หวงพิมพ์สุดๆ...ขี้งอนขี้น้อยใจเงียบๆก็บ่อย...พิมพ์ก็มักจะใช้จุดนี้มาปั่นมายั่วให้หึงตลอดๆ....แล้วคุณดลเค้าก็จะชอบแอบมอง แอบฟัง แอบหลบดูพิมพ์ตามเสา ตามสุมทุมพุ่มไม้ ซุ่มแอบดูตามหลังประตูตามหลืบบ้างไรบ้าง.ตลอดๆทั้งเรื่องเลยด้วยค่ะ(จริงๆนะ)ให้อารมณ์จิตๆนิดๆได้ใจดีจริงๆค่ะ....ปลื้มมมพระเอกคลั่งรักจิตๆแบบนี้จริงๆ

☆.เรื่องราวเริ่มต้นให้พระเอกกับนางเอกเค้าได้เจอกันอีกครั้งหลังจากแปดปีผ่านไป...เพราะเกมของคุณย่าที่ต้องการให้พิมพ์ไปสืบเสาะค้นหาเรื่องราวของคุณปู่เล็ก....ทำให้พิมพ์ต้องเดินทางมาที่สวนคัคนัมพร จังหวัดจันทบุรี ซึ่งเป็นที่ ที่หลักฐานข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับปู่เล็กต่างก็ชี้ชัดมาจบที่นี่...คุณดลเป็นเจ้าของสวนและเกี่ยวโยงสัมพันธ์กับเรื่องราวของปู่เล็กที่พิมพ์ต้องการสืบหาพอดี....ด้วยความช่วยเหลือของรุ่นพี่...พิมพ์ได้ปลอมตัวมาเป็นคนงานในสวนของดลเพื่อสืบหาข้อมูล.....เรื่องราวสนุกตรงที่....หญิงเดียวในใจดลที่เขาเฝ้ารักเฝ้าฝันอยู่ห่างๆมาตลอดแปดปี...อยู่ๆก็มาให้เห็นใกล้ๆและกลายมาเป็นคนงานในสวนของเขาซะงั้น.....ปฏิบัติการจีบหนักแบบให้ดิ้นไม่หลุดไปทั้งชีวิตจึงบังเกิด คุณดลจะรุกพิมพ์หนักขนาดไหน?(เอะอะจูบเอะอะจับตลอดอ่ะค่ะ>○<) เรื่องราวของปู่เล็กจะนำไปสู่เรื่องยุ่ง อีรุงตุงนังกับชีวิตพิมพ์อย่างไร? เลิฟซีนของผู้หญิงแมนๆกับผู้ชายที่เก็บกดมาแปดปีจะแซ่บร้อนแรงจนสวนผลไม้กลายเป็นสวนพริกไปเลยหรือไม่?....ภารกิจของคุณย่าจะคอมพลีตชัวร์ๆใช่มั้ย? พิมพ์จะได้สามีหน้าตาดีเป็นเจ้าของสวนติดมือกลับเรือนด้วยหรือไม่อย่างไร?...หุหุหุ..ต้องรีบไปอ่านเลยค่ะ.....ขอย้ำอีกครั้งว่า..เขินและฟินหนักมั่กๆ^0^♡

[Mano · Rating 3 out of 5]

3.5/5 โครงเรื่องน่าสนใจ แต่บางอย่างก็ไม่สมจริง ไม่สมเหตุสมผล ชอบบุคลิกพระเอกที่ทำให้รู้สึกอยากอ่านต่อให้จบ พระเอกรักนางเอกมานาน 8 ปีเพราะนางเอกเคยช่วยชีวิต เฝ้สติดตามแอบดูแต่ไม่เคยเปิดตัว แต่บุคลิกนางเอกไม่ตรงจริตเรา(อาจจะถูกจริตคนอื่น) มีความเป็นทอมบอย บางครั้งบทในนิยายก็บรรยายเหมือนนางเอกเหมือนผู้ชาย คนดูไม่ออกว่าหญิงหรือชาย แต่บางครั้งก็บรรยายว่านางเอกนั้นสวยหน้าหวานถึงแม่จะผมสั้น ไม่ค่อย consistent นิสัยนางจะห้าวๆ พูดจาลงท้ายด้วยฮะ มีศิลปะป้องกันตัว แต่ตอนพระเอกขโมยจูบดันทำไม่เป็นซะงั้น และนางเอกมีความก๋ากั่น ถึงจะห้าวแต่นางมีความยั่วพระเอก บางครั้งก็ไม่เขินเลยหลังจากมีเลิฟซีนกับพระเอก ส่วนตัวมันมีความย้อนแย้งในบุคลิกหรือจริงๆนี่อาจจะเป็นบุคลิกเฉพาะตัวของนางเอกคนนี้ก็เป็นได้

[Kanokkan]

ยัยพิมพ์ของนายดล บอกเลยเขินหนักมากกกก ผู้ชายแบบนายดลนี่น่ากลัว รักจริง มุ่งมั่น แน่วแน่มากๆ แมนฝุดๆ อยากด้ายยยยย ขอพี่ปุ้มพี่ปุ้มจะให้มั้ยน้อออ อยากเป็นคุณนายสวนผลไม้ ก๊ากกกก