پیکاسو سخن می‌گوید

by Pablo Picasso, Dore Ashton (Editor), محسن کرامتی (Translator)

این کتاب علاوه بر مقدمه شامل بخش‌های «نیات»، «نقاشی به مثابه مجموعه تخریب‌ها»، «احترام به نقاشان»، «کوبیسم»، «تصویری، غیر تصویری، آبستره (انتزاعی)»، «مادرید سوم نوامبر»، «شعر»، «پیکاسو توضیح می‌دهد»، «بیانیه ژوئیه 1937 پیکاسو»، «پیام به کنگره هنرمندان»، «نامه سرگشاده به یک هنرمند جوان اسپانیایی»، «سیاست»، «میز معمار»، «اظهار نظر درباره هنرمندان دیگر»، «پیکاسو و کارهایش» و «گرنیکا» است.
در مقدمه این کتاب می‌خوانیم: «تمام کسانی که به گونه‌ای با پیکاسو روابط گسترده داشته‌اند بر این عقیده‌اند که او هرگز درباره هنر چیزی نمی‌نویسد. به هنگام گفتگو نیز موضوع هنر او را به طنزگویی می‌کشاند. حتی در گفتگوهای جدی نیز، که تنها با معدودی از یاران قدیم پیش می‌آید، می‌گویند که ثبت اظهارات پرمغز او دشوار است و حتی همین دوستان هم، که به شیوه بیان پیکاسو آشنایی دارند و از عهده کشف رموز آن بر می‌آیند، نمی‌توانند گفته‌های وی را، آن‌سان که زیبایی شناختی معین و مشخصی را شکل ببخشد، یادداشت کنند.» در این کتاب همچنین دو بیانیه از پیکاسو مربوط به سال های 1923 و 1935 به چشم می‌خورد که در آن‌ها تا حدی نقطه نظرات خود را پیرامون جهان نقاشی و نگاه نقاشانه بیان می‌کند.

Genres: Art

242 pages, Paperback

Published January 1, 2009

About the author

Pablo Ruiz Picasso was a Spanish painter, sculptor, printmaker, ceramicist, and theatre designer who spent most of his adult life in France. One of the most influential artists of the 20th century, he is known for co-founding the Cubist movement, the invention of constructed sculpture, the co-invention of collage, and for the wide variety of styles that he helped develop and explore. Among his most famous works are the proto-Cubist Les Demoiselles d'Avignon (1907) and the anti-war painting Guernica (1937), a dramatic portrayal of the bombing of Guernica by German and Italian air forces during the Spanish Civil War.
Picasso demonstrated extraordinary artistic talent in his early years, painting in a naturalistic manner through his childhood and adolescence. During the first decade of the 20th century, his style changed as he experimented with different theories, techniques, and ideas. After 1906, the Fauvist work of the older artist Henri Matisse motivated Picasso to explore more radical styles, beginning a fruitful rivalry between the two artists, who subsequently were often paired by critics as the leaders of modern art.
Picasso's output, especially in his early career, is often periodized. While the names of many of his later periods are debated, the most commonly accepted periods in his work are the Blue Period (1901–1904), the Rose Period (1904–1906), the African-influenced Period (1907–1909), Analytic Cubism (1909–1912), and Synthetic Cubism (1912–1919), also referred to as the Crystal period. Much of Picasso's work of the late 1910s and early 1920s is in a neoclassical style, and his work in the mid-1920s often has characteristics of Surrealism. His later work often combines elements of his earlier styles.
Exceptionally prolific throughout the course of his long life, Picasso achieved universal renown and immense fortune for his revolutionary artistic accomplishments, and became one of the best-known figures in 20th-century art.

Reviews

[Sara Sabouri · Rating 5 out of 5]

من عاشق این کتابم. از هر جاش که باز کنی میتونی بخونی و لذت ببری. همیشه واسم نکته تازه داره.

همه میخواهند از هنر سر در بیاورند. ولی معلوم نیست چرا کسی نمی خواهد از آواز های یک پرنده سر در بیاورد؟ چرا مردم شب را گل را و هرچه را که در اطراف آنهاست دوست دارند ولی سعی نمی کنند آنها را بفهمند؟ و چرا در مورد یک نقاشی همه موظف به فهمیدن آن هستند؟ آنهایی که می کوشند نقاشی را توجیه و تفسیر کنند معمولا اشتباه میکنند. همین چند روز پیش گرترود اشتاین با خوشحالی اظهار کرد که بالاخره فهمیده است مضمون اصلی تابلوی سه نوازنده من چه بوده است: یک طبیعت بی جان
!

مردم یاد گرفته اند که بخوانند، بنویسند، طراحی کنند ولی هیچگاه اتفاق نیفتاده که کسی به مردم بگوید که چطور به یک نقاشی نگاه کنند. هرگز به آنها نگفته اند که یک نقاشی می تواند شعر رنگ، زندگی فرم و ریتم داشته باشد. خلاصه اینکه مردم از ارزش های تجسمی که ما درباره اش سخن می گوییم بی خبرند.

[Fargol · Rating 4 out of 5]

"پیکاسو سخن می‌گوید" رو به پیشنهاد استاد نقاشیم خوندم. بر اساس توضیحاتی که استادم داد فکر کردم این کتاب یک کتاب داستان وار از زندگی پیکاسوِ، مشابه کتاب "زندگی با پیکاسو".
ولی اینطوری نبود.
این کتاب مجموعه حرف‌ها، جملات و سخنانی هست که پیکاسو در طول زندگیش گفته.
این جملات بر اساس موضوع دسته بندی شدند، برای مثال یک فصل داره با عنوان سیاست و هر حرفی که پیکاسو راجع به سیاست زده توی این فصل آورده شده.
این خیلی مشکل سازه. چون برای مثال یک حرفی رو ده سال پیش زده یک حرفی رو پنج سال پیش و همه اینا پشت سر هم آورده شدند و برای همین کتاب خیلی ناپیوسته است و به علت رشد فکری طبیعی‌ای که همه انسان‌ها در زندگیشون پشت سر میذارن و در نتیجه این رشد فکری افکارشون تغییر میکنه، خیلی از سخنان پیکاسو راجع به یک موضوع واحد ضد و نقیض بود. چون هرکدوم به دوره خاصی از زندگی پیکاسو اختصاص داشتند.
یک ستاره ای که کم کردم به علت این ساختار کتاب بود، جمع کردن یک سری جملات یک جا، هرچقدر هم که جملات آموزنده و پرمفهوم باشند، یک کتاب نمیسازه.
بیشتر سخنان از جانب دوستان اون که طرف صحبت بودند بیان شده.
کتاب برای من جذابیت هایی داشت و خیلی چیزها ازش یاد گرفتم و حتی الان دوست دارم بیشتر از پیکاسو بدونم. اما اگر ساختار کتاب اینجوری نبود قطعا به عنوان یک "کتاب" چیز بهتری از آب در میومد.
هرچی به پایان کتاب نزدیک‌تر شدم، کتاب جذاب تر شد برای من. فصل پایانی کتاب رو بیشتر از همه فصل‌های دیگه دوست داشتم، توی فصل آخر پیکاسو نظرش رو راجع به نقاشان مختلف بیان کرده بود.

نسخه فارسی کتاب دوتا مقاله آخرش داره که در نسخه اصلی جزو کتاب نیستند، یکی مقاله راجع به اثر برجسته پیکاسو، "گرنیکا" و مقاله دیگه تاریخ‌نگار زندگی پیکاسو هست که خوندن این دو بخش شاید به اندازه خوندن کل کتاب برای من لذت بخش بود.
تصاویر رنگی از آثار پیکاسو انتهای کتاب هم جزو جذابیت‌های این کتاب به شمار میره. فقط کاش بیشتر بود.
ترجمه کتاب هم ترجمه روونی بود.

[Reza Fj · Rating 5 out of 5]

سخن ها و حرف های پیکاسو که از دوستان و آشنایانش نقل شده
ارزش خواندن رو داره