ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท

by นันทนา วีระชน

"ปฐวี" ชายหนุ่มผู้มีหัวใจเต็มไปด้วยไฟแค้น ปณิธานดียวในชีวิตคือการมอบความพินาศให้แก่ผู้ทำให้ครอบครัวของเขาต้องสูญสิ้นทุกสิ่ง "ชิดชบา" เธอคือทายาทของศัตรู เพลิงแค้นนั้นจึงลามเลยมาถึง ส่งผลให้ชีวิตที่สดใสกลับต้องมอดไหม้อย่างอัปยศโดยไร้ปราณี คนสองคนต้องมาประหัตประหารกันเอง กลางกองไฟที่ถูกจุดจากผู้ให้กำเนิด หากท่ามกลางเพลิงที่โหมเริง ร้องแรง กลับมีเปลวไฟสวาทอันหวามไหวแฝงซ่อนอยู่

แล้วแรงไฟใดจะโชนโชติกว่ากัน เมื่อเพลิงพยาบาทจ้องแต่จะผลาญเผาทุกสิ่งให้ย่อยยับ โดยไม่นึกหวั่นว่าอาจลามไหม้มาถึงตัว หรือไฟสวาทที่จะเริงโรจน์ได้ หากเติมเชื้อแห่งการอภัยลงในหัวใจ จะปล่อยใจให้เกรียมไหม้ด้วยไฟแค้น หรือละวางวันร้ายๆ ให้ผันผ่านไป คงเหลือไว้ก็แต่เพียงหัวใจที่ "ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท"

368 pages, Paperback

First published March 1, 2014

Reviews

[RMN · Rating 2 out of 5]

คาดหวังความเข้มข้นของเนื้อเรื่อง และบทสนทนาที่เชือดเฉือนพอสมควร แต่นิยายกลับไม่ได้ทำให้เรารู้สึกจมดิ่งลึกลงไปถึงอารมณ์ตัวละครได้ขนาดนั้น ทั้งๆ ที่ตัวละครหลักๆ ต่างก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่เรียกได้ว่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับสิ่งที่เกิดขึ้นกันหมด

เนื้อหาโฟกัสที่ความสัมพันธ์ของตัวละคร 4 ตัว คือ ชิดชบา-ปฐวี-โสมสุภางค์-คุณชายเอี่ยว ไม่ค่อยได้พูดถึงเหตุการณ์ที่เป็นจุดเริ่มต้นของปัญหา หรือนำเสนอต้นเหตุของปมแค้นทั้งหมดในเรื่อง นั่นก็คือเรื่องการพนัน คืออ่านแล้วไม่รู้เลยว่าแบ้คกราวน์ของพระเอกนางเอกมีความเป็นมายังไง นิสัยใจคอที่แท้จริงแล้วเป็นอย่างไร


ดูจากสำนวน คิดว่าเรื่องนี้คงเขียนมานานพอสมควรค่ะ ข้อมูลในเล่มไม่มีบอกว่าพิมพ์ครั้งแรกจริงๆ เมื่อไหร่ เท่าที่หาข้อมูลมาเรื่องนี้ได้ทำเป็นภาพยนตร์ในปี 2529 แต่เราก็คิดว่ามีหลายประโยคที่อ่านแล้วมันชวนให้รู้สึกขำมากกว่า อย่างเช่นตอนที่นางเอกกลับมาบ้านแล้วเจอพระเอกนั่งอยู่แล้วถามว่าเขาทานอะไรรึยัง พระเอกตอบว่า

“สั่งบุญถิ่นให้เจียวไข่แล้ว ยังไม่มาเลยป่านนี้ หรือกำลังเลี้ยงไก่อยู่ก็ไม่รู้ซี” น้ำเสียงของเขาหงุดหงิด


โอยยยย... นึกถึงหน้าพี่ตุ้ย ธีรภัทรที่เล่นบทนี้พูดแบบนี้แล้วมันฮาจริงๆ 555+ อีกประโยคนึงที่นางเอกพูดก็เหมือนกัน เป็นตอนที่พระเอกบอกข่าวให้รู้ว่าโสมสุภางค์ป่วย แล้วเห็นนางเอกทำท่าเฉยๆ

“ไม่เห็นคุณแปลกใจเลย”
ชิดชบาต่อความเสียงเรียบๆ
“จะให้ฉันทำยังไงคะ ร้อง ‘อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด’ ยังงั้นหรือ"

ยังมีอีกหลายซีนที่นางเอกชอบตัดบททำนองว่า ฉันแต่งตัวแบบนี้จะทำไมเหรอ หรือจะให้แก้ผ้า/ไม่แก้ผ้าไปก็บุญเท่าไหร่แล้ว (เอะอะ นางก็จะแก้ผ้าตลอดดดดด) ด้วยเหตุนี้เองในช่วงครึ่งเล่มแรก แทนที่อ่านแล้วจะเครียดและกดดันตามตัวละคร ก็กลับลดระดับลงไป เพราะบทบรรยายและบทสนทนากระตุ้นต่อมฮาทำนองนี้แหล่ะค่ะ


อีกจุดที่อ่านแล้วรู้สึกแปลกๆ ก็คือ การเริ่มบทใหม่ด้วยประโยคเหล่านี้

‘ต่างนิ่งกันเงียบ ๆ’

‘ต่างนั่งรับประทานอาหารกันเงียบๆ’

อ่านแล้วเหมือนกำลังอ่านบทละครโทรทัศน์เลย แบบว่ามันไม่ค่อยมีที่มาที่ไป อยู่ๆ ก็โพล่งออกมา แล้วก็มีช่วงนึงที่อ่านไปแล้วจะรู้สึกเลยว่าใช้คำเหล่านี้ในบทบรรยายบ่อยมาก ‘สงัดงัน’ , ‘เงียบงัน’ , ‘สงบงัน’ เคยเจอทั้ง 3 คำนี้อยู่ในหน้าเดียวกันด้วย


ฉากเลิฟซีนไม่โดดเด่น ไม่แซ่บ เท่ากับในละคร/ภาพยนตร์ มากสุดก็แค่กระชากตัวเข้ามาจูบ แล้วก็ตัดไปแค่นั้นเอง ทั้งเรื่องมีเขียนบรรยายเรื่องจูบอยู่ 2 ครั้งเองมั้งคะ คือครั้งแรกที่มีชิดชบาต้องทำหน้าที่เป็นนางบำเรอ กับหลังจากที่พระเอกแต่งงานแล้วเมียมาเห็นเขากำลังจูบนางเอกจนเกิดอาการช้อคแล้วตกบันไดลงมาตายอนาถต่อหน้าต่อตาทั้งคู่

ตัวอย่างฉากเลิฟซีน

ชิดชบาไม่ได้ขยับริมฝีปาก ร่างของหญิงสาวถูกกระชากเข้ามา แล้วริมฝีปากของชายหนุ่มก็บดขยี้อย่างรุนแรง

ชิดชบาวางไพ่วางบุหรี่และหล่อนลุกขึ้นยืน แต่ไม่ทันที่หล่อนจะขยับตัว ปฐวีก็กระชากระบายเสื้อตัวนั้น รั้งร่างของหล่อนเซเข้ามาปะทะทรวงอกของเขา เขาจูบหล่อนอย่างรุนแรงและบดขยี้ เนิ่นนานเสียจนเงาร่างเล็กบางที่ปรากฎขึ้นเหนือบันไดวนนั้น ผวาเยือก!

ช่วงท้ายเรื่อง หลังจากที่เมียพระเอกตายไป นางเอกรู้ว่าตัวเองท้องก็พยายามจะทำแท้ง อีตาพระเอกเองก็เพิ่งจะมาสำนึกได้ว่าที่เขาแก้แค้นไปมันไม่ได้มีประโยชน์อีกไรเลย ช่วงนี้เป็นช่วงที่เราคิดว่าเขียนออกมาได้สนุกที่สุดในเรื่องแล้วค่ะ ในที่สุดก็คั้นน้ำออกไปจนหมดเหลือแต่ประเด็นเนื้อๆ เหมือนอัดทุกอย่างในตอนจบรวดเดียว จนรู้สึกเสียดายช่วงแรกที่ปล่อยเรื่องราวล่องลอยไปหน่อย

เราคิดว่าเรื่องนี้ ดูละคร/ภาพยนตร์ น่าจะได้อรรถรสมากกว่าค่ะ เนื้อหาในนิยายจริงๆ ก็ไม่ได้มีอะไรเพิ่มเติมไปเท่าไหร่ ไม่มีรายละเอียดปลีกย่อยในแง่มุมต่างๆ ของตัวตัวละครที่ชวนให้เราสงสัยว่าเขาและเธอเป็นอย่างไรกันแน่ เน้นนำเสนอเรื่องประเด็นความแค้นระหว่างกันมากกว่า พระเอกทำแบบนึง นางเอกก็จะโต้กลับไปแบบนึง ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเรามองว่ามีแต่ฝ่ายพระเอกเท่านั้นที่เสีย ฮ่าๆ เพราะนางเอกไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่านี้อีกแล้ว ทุกสิ่งที่พระเอกทำเลยสะท้อนเข้าตัวไปหมด แถมไปกระทบคนรอบข้างตัวเองอีก แลดูพระเอกไม่ค่อยจะมีพาวเวอร์อะไรเท่าไหร่ เรื่องหน้าที่การงานไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะ อ่านจนจบแล้วยังไม่รู้ว่าพระเอกทำการทำงานอะไรเลย -*-

คะแนนความชอบ 2.5/5 ดาว