What do you think?
Het atelier
352 pages, Kindle Edition
Published July 2, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
July 22, 2026
3.5 ⭐️ Moet misschien wat langer nadenken over mijn rating en het kan zijn dat ik hem nog bijstel. Ik vond het in elk geval een mooi geschreven boek, maar na een tijdje werd het wel repetitief. Halverwege het verhaal begon ik Ettie wat meer te waarderen en genoot ik van de ‘good for her’ stukjes. Maar was ik écht dol op dit boek? Nee dat ook weer niet. Ik mijmer er nog even over.
August 24, 2026
Weinig memorabel. Ik heb enkel te melden dat ik me hoofdzakelijk steendood heb verveeld.
July 24, 2026
Verliefd op deze uitgave en verliefd op dit boek. Ja @koenderegt, ik heb hem eindelijk gelezen (deze connoisseur vond dat ik te lang op de Nederlandse vertaling aan het wachten was) en snap helemaal wat je bedoelde. Ideaal boek voor deze zomer: met een broeierige, landerige sfeer. Het speelt zich af in Frankrijk, in het huis van een beroemde schilder. Zijn nichtje Ettie vindt (ook letterlijk, knap gedaan!) steeds meer haar eigen stem, als een knappe gast in het huis komt logeren. Over kunst, oorlog, liefde en leven. Dikke vette tip, één van de beste boeken van dit jaar #boek44
September 3, 2026
3,5 ⭐️ Leuke sfeerzetting en vlot leesbaar. De beeldende taal greep je af en toe naar de keel, maar verveelde minstens even veel keer. Ideaal nazomerboek wel!
August 17, 2026
Sommige boeken hebben een paar hoofdstukken nodig om je bij de hand te nemen. “Het atelier” van Lucy Steeds had daar geen zin in. Vanaf de eerste pagina werd ik zonder pardon afgezet in de Provence van 1920: de zon brandt, de kleuren spatten van het landschap en ergens op een afgelegen domein hangt een sfeer die zegt: ‘hier klopt iets niet’. En laat ik nu toevallig dol zijn op boeken die dat soort dingen fluisteren.
Het verhaal begint in Londen, 1957, waar een vrouw voor een schilderij in de National Gallery staat en zich herinnert hoe ze ooit het atelier van de kunstenaar in brand stak. Vervolgens gaan we terug naar de verzengende zomer van 1920. Journalist Joseph Adelaide reist naar de beroemde, maar uiterst teruggetrokken schilder Édouard Tartuffe om een artikel over hem te schrijven. Op het domein woont ook Tartuffes nicht Ettie, een jonge vrouw die al jarenlang in de schaduw van haar oom leeft.
Wat volgt, is een langzaam ontvouwend mysterie vol geheimen, kunst, verlangen, macht en de vraag wie er eigenlijk écht kijkt en wie alleen maar denkt dat hij kijkt.
Ettie was voor mij zonder twijfel het boeiendste personage. Jarenlang lijkt ze genoegen te nemen met haar bescheiden plaats naast de dominante Tartuffe, maar onder dat stille oppervlak borrelt een eigen wil, een talent en vooral een enorm verlangen om gezien te worden.
“Ik wil dat je me ziet.”
Dat zinnetje vat haar ontwikkeling eigenlijk prachtig samen. Ettie groeit gedurende het verhaal langzaam uit haar zelfgekozen én opgelegde schaduw en begint haar eigen plek op te eisen. Hoe ze dat doet, ga ik uiteraard niet verklappen. Een beetje mysterie moet je als recensent ook kunnen bewaren. Anders kan ik net zo goed de laatste bladzijde erbij cadeau doen.
Joseph is de buitenstaander die aanvankelijk denkt dat hij vooral moet observeren en schrijven. Maar hoe langer hij op het domein verblijft, hoe meer hij beseft dat kijken niet hetzelfde is als werkelijk zien. Zijn fascinatie voor kunst, mede gevormd door het verlies van zijn moeder, krijgt dankzij Ettie een diepere betekenis. Hij wordt bovendien een soort katalysator voor haar ontwikkeling.
En dan is er Tartuffe. Een briljante schilder, maar ook een tirannieke man die zijn omgeving stevig in zijn greep houdt. Waar Ettie en Joseph steeds meer lagen krijgen, bleef Tartuffe voor mij wat langer hangen in het archetype van de geniale kunstenaar met een duister randje. Al past juist dat weer uitstekend bij de vraag die als een rode draad door het boek loopt: hoeveel duisternis heb je nodig om licht te kunnen schilderen?
De grote kracht van Steeds zit voor mij in de sfeer. Ze schrijft over de Provence alsof ze niet alleen een landschap beschrijft, maar het daadwerkelijk schildert. De hitte hangt tussen de pagina's, je voelt bijna het stof onder je voeten en ruikt de natuur. De kleuren, het afgelegen atelier, de roddels in het dorp en de broeierige onderhuidse spanning maken dat je voortdurend het gevoel hebt dat er elk moment iets kan gebeuren.
Ook de vorm werkt goed. Door de korte hoofdstukken en de afwisseling tussen Joseph en Ettie leest het verhaal bijzonder vlot. De mysteries worden beetje bij beetje prijsgegeven, waardoor je nieuwsgierigheid telkens opnieuw wordt geprikkeld. En gelukkig zonder dat er om de drie pagina's iemand uit een kast valt. De spanning zit vooral in de personages, de geheimen en de machtsverhoudingen.
Steeds verweeft fictie bovendien met historische feiten en verwijzingen naar “De Odyssee”, waardoor het verhaal meer lagen krijgt. Het gaat uiteindelijk niet alleen over schilderkunst, maar ook over verlangen, thuiskomen, opoffering en misschien wel het belangrijkste thema: gezien worden.
En de humor? Die zit subtiel tussen de regels, precies genoeg om af en toe een glimlach te ontlokken zonder de broeierige sfeer kapot te slaan.
“Het atelier” is voor mij een zintuiglijke, gelaagde en sfeervolle roman waarin kunst en mysterie elkaar mooi aanvullen. Niet ieder geheim wordt met een donderslag onthuld — gelukkig maar — want dit is een boek dat vooral langzaam onder je huid kruipt.
Vier sterren dus. ⭐⭐⭐⭐
Het verhaal begint in Londen, 1957, waar een vrouw voor een schilderij in de National Gallery staat en zich herinnert hoe ze ooit het atelier van de kunstenaar in brand stak. Vervolgens gaan we terug naar de verzengende zomer van 1920. Journalist Joseph Adelaide reist naar de beroemde, maar uiterst teruggetrokken schilder Édouard Tartuffe om een artikel over hem te schrijven. Op het domein woont ook Tartuffes nicht Ettie, een jonge vrouw die al jarenlang in de schaduw van haar oom leeft.
Wat volgt, is een langzaam ontvouwend mysterie vol geheimen, kunst, verlangen, macht en de vraag wie er eigenlijk écht kijkt en wie alleen maar denkt dat hij kijkt.
Ettie was voor mij zonder twijfel het boeiendste personage. Jarenlang lijkt ze genoegen te nemen met haar bescheiden plaats naast de dominante Tartuffe, maar onder dat stille oppervlak borrelt een eigen wil, een talent en vooral een enorm verlangen om gezien te worden.
“Ik wil dat je me ziet.”
Dat zinnetje vat haar ontwikkeling eigenlijk prachtig samen. Ettie groeit gedurende het verhaal langzaam uit haar zelfgekozen én opgelegde schaduw en begint haar eigen plek op te eisen. Hoe ze dat doet, ga ik uiteraard niet verklappen. Een beetje mysterie moet je als recensent ook kunnen bewaren. Anders kan ik net zo goed de laatste bladzijde erbij cadeau doen.
Joseph is de buitenstaander die aanvankelijk denkt dat hij vooral moet observeren en schrijven. Maar hoe langer hij op het domein verblijft, hoe meer hij beseft dat kijken niet hetzelfde is als werkelijk zien. Zijn fascinatie voor kunst, mede gevormd door het verlies van zijn moeder, krijgt dankzij Ettie een diepere betekenis. Hij wordt bovendien een soort katalysator voor haar ontwikkeling.
En dan is er Tartuffe. Een briljante schilder, maar ook een tirannieke man die zijn omgeving stevig in zijn greep houdt. Waar Ettie en Joseph steeds meer lagen krijgen, bleef Tartuffe voor mij wat langer hangen in het archetype van de geniale kunstenaar met een duister randje. Al past juist dat weer uitstekend bij de vraag die als een rode draad door het boek loopt: hoeveel duisternis heb je nodig om licht te kunnen schilderen?
De grote kracht van Steeds zit voor mij in de sfeer. Ze schrijft over de Provence alsof ze niet alleen een landschap beschrijft, maar het daadwerkelijk schildert. De hitte hangt tussen de pagina's, je voelt bijna het stof onder je voeten en ruikt de natuur. De kleuren, het afgelegen atelier, de roddels in het dorp en de broeierige onderhuidse spanning maken dat je voortdurend het gevoel hebt dat er elk moment iets kan gebeuren.
Ook de vorm werkt goed. Door de korte hoofdstukken en de afwisseling tussen Joseph en Ettie leest het verhaal bijzonder vlot. De mysteries worden beetje bij beetje prijsgegeven, waardoor je nieuwsgierigheid telkens opnieuw wordt geprikkeld. En gelukkig zonder dat er om de drie pagina's iemand uit een kast valt. De spanning zit vooral in de personages, de geheimen en de machtsverhoudingen.
Steeds verweeft fictie bovendien met historische feiten en verwijzingen naar “De Odyssee”, waardoor het verhaal meer lagen krijgt. Het gaat uiteindelijk niet alleen over schilderkunst, maar ook over verlangen, thuiskomen, opoffering en misschien wel het belangrijkste thema: gezien worden.
En de humor? Die zit subtiel tussen de regels, precies genoeg om af en toe een glimlach te ontlokken zonder de broeierige sfeer kapot te slaan.
“Het atelier” is voor mij een zintuiglijke, gelaagde en sfeervolle roman waarin kunst en mysterie elkaar mooi aanvullen. Niet ieder geheim wordt met een donderslag onthuld — gelukkig maar — want dit is een boek dat vooral langzaam onder je huid kruipt.
Vier sterren dus. ⭐⭐⭐⭐
August 12, 2026
Echt heerlijk!
August 13, 2026
Beste boek tot nu toe die ik heb gelezen in 2026
August 16, 2026
3,5 ster.
Review of advance copy received from Publisher
“Ik wil dat je me ziet.”
‘Het atelier’ van Lucy Steeds begint meteen mysterieus in Londen, 1957. Een vrouw staat in de National Gallery voor een schilderij en herinnert zich hoe ze ooit het atelier van de kunstenaar in brand stak. Vervolgens beland je in de zinderende hitte van de Provence in 1920, waar journalist Joseph gedurende één zomer de mysterieuze schilder Tartuffe bezoekt om een artikel over hem te schrijven.
Door de afwisseling tussen Joseph en Tartuffes nichtje Ettie, in korte hoofdstukken, leest het verhaal bijzonder vlot. Langzaam ontvouwt zich een verleden vol geheimen, terwijl de nieuwsgierigheid steeds verder wordt aangewakkerd. De sfeer is daarbij een van de grote troeven van deze roman. De verzengende hitte, het afgelegen atelier, de natuur en de roddels van het dorp worden zo tastbaar beschreven dat je als lezer voortdurend voelt dat er iets staat te gebeuren.
“Ik ben alles wat Tata heeft in de wereld
en hij is alles wat ik heb.”
’Het atelier’ gaat over kunst, verlangen, thuiskomen en opoffering, maar ook over kijken en gezien worden. Joseph, voor wie kunst na de dood van zijn moeder een reddingsboei werd, leert dankzij Ettie om écht te kijken. Ettie zelf is een fascinerend personage. Jarenlang was ze tevreden met een bestaan in de schaduw, maar langzaam groeit in haar het verlangen écht gezien te worden. Ook de machtsverhoudingen spelen een belangrijke rol, zeker in de relatie met de tirannieke Tartuffe, een man die volgens velen het licht kon schilderen omdat hij de duisternis kende.
Lucy Steeds verweeft fictieve personages met historische feiten en creëert zo een geloofwaardig tijdsbeeld van het kunstenaarsmilieu én wat het betekent om kunstenaar te zijn. De verwijzingen naar ‘De Odysee’ geven het verhaal bovendien extra betekenis. Ik heb genoten van deze sfeervolle en gelaagde roman die zeker nog lang blijft nazinderen. Een absolute aanrader dus!
(Vanaf 2 juli bij je favoriete boekhandel, ik las een ongecorrigeerd vooruitexemplaar.)
‘Het atelier’ van Lucy Steeds begint meteen mysterieus in Londen, 1957. Een vrouw staat in de National Gallery voor een schilderij en herinnert zich hoe ze ooit het atelier van de kunstenaar in brand stak. Vervolgens beland je in de zinderende hitte van de Provence in 1920, waar journalist Joseph gedurende één zomer de mysterieuze schilder Tartuffe bezoekt om een artikel over hem te schrijven.
Door de afwisseling tussen Joseph en Tartuffes nichtje Ettie, in korte hoofdstukken, leest het verhaal bijzonder vlot. Langzaam ontvouwt zich een verleden vol geheimen, terwijl de nieuwsgierigheid steeds verder wordt aangewakkerd. De sfeer is daarbij een van de grote troeven van deze roman. De verzengende hitte, het afgelegen atelier, de natuur en de roddels van het dorp worden zo tastbaar beschreven dat je als lezer voortdurend voelt dat er iets staat te gebeuren.
“Ik ben alles wat Tata heeft in de wereld
en hij is alles wat ik heb.”
’Het atelier’ gaat over kunst, verlangen, thuiskomen en opoffering, maar ook over kijken en gezien worden. Joseph, voor wie kunst na de dood van zijn moeder een reddingsboei werd, leert dankzij Ettie om écht te kijken. Ettie zelf is een fascinerend personage. Jarenlang was ze tevreden met een bestaan in de schaduw, maar langzaam groeit in haar het verlangen écht gezien te worden. Ook de machtsverhoudingen spelen een belangrijke rol, zeker in de relatie met de tirannieke Tartuffe, een man die volgens velen het licht kon schilderen omdat hij de duisternis kende.
Lucy Steeds verweeft fictieve personages met historische feiten en creëert zo een geloofwaardig tijdsbeeld van het kunstenaarsmilieu én wat het betekent om kunstenaar te zijn. De verwijzingen naar ‘De Odysee’ geven het verhaal bovendien extra betekenis. Ik heb genoten van deze sfeervolle en gelaagde roman die zeker nog lang blijft nazinderen. Een absolute aanrader dus!
(Vanaf 2 juli bij je favoriete boekhandel, ik las een ongecorrigeerd vooruitexemplaar.)
August 21, 2026
Het atelier is mooi geschreven, al is het niet zo’n boek waarbij ik elke zin wilde proeven. Daarvoor is het verhaal misschien net té meeslepend: ik betrapte mezelf erop dat ik soms zinnen oversloeg omdat ik zo graag wilde weten hoe het verderging.
Op de cover noemt Yael van der Wouden het ‘een razend romantisch, zonovergoten mysterie’. Dat klopt, maar voor mij is het veel meer dan dat. Het gaat ook over kunst en kunstenaarschap, over vrouwen in de kunstwereld, over oorlog en de sporen die het verleden nalaat.
Lucy Steeds heeft synesthesie, en misschien merk je dat in de bijzonder zintuiglijke manier waarop ze schrijft. Kleuren, licht, eten, landschap en vooral kunst worden haast tastbaar. Niet elke zin deed me vertragen om van de taal te genieten, maar haar vermogen om een wereld voor je ogen te laten ontstaan is indrukwekkend.
Voor een debuut is dit bovendien bijzonder zelfverzekerd geschreven. Steeds is nog jong en heeft duidelijk veel in haar mars. Een schrijfster die ik zeker wil blijven volgen.
3,5 ster
Op de cover noemt Yael van der Wouden het ‘een razend romantisch, zonovergoten mysterie’. Dat klopt, maar voor mij is het veel meer dan dat. Het gaat ook over kunst en kunstenaarschap, over vrouwen in de kunstwereld, over oorlog en de sporen die het verleden nalaat.
Lucy Steeds heeft synesthesie, en misschien merk je dat in de bijzonder zintuiglijke manier waarop ze schrijft. Kleuren, licht, eten, landschap en vooral kunst worden haast tastbaar. Niet elke zin deed me vertragen om van de taal te genieten, maar haar vermogen om een wereld voor je ogen te laten ontstaan is indrukwekkend.
Voor een debuut is dit bovendien bijzonder zelfverzekerd geschreven. Steeds is nog jong en heeft duidelijk veel in haar mars. Een schrijfster die ik zeker wil blijven volgen.
3,5 ster
September 8, 2026
Wat een prachtig verhaal in een historische setting (1920) in het prachtige landschap van de Provence. De vertelsnelheid kan je vergelijken met de lome zinderende dagen in het Zuiden van Frankrijk. Althans dat lijkt soms zo maar waar de dagen zich kabbelend aan elkaar rijgen, is er van alles aan het borrelen in de personages en groei je toe naar een onvermijdelijke ontknoping. De beschrijvingen over het eten zijn ongekend mooi en spelen een belangrijke rol in dit boek.
Ook het verlangen naar vrijheid en gelijkwaardigheid van de vrouwelijke hoofdpersoon is een mooi thema. En ik vond de beschrijving van een ontluikende liefde verre van plat. De beschrijving van hun verlangen is zo knap gedaan. En ja dan de reflecties over kunst …. echt een traktatie. Ik wilde dit boek eigenlijk meteen opnieuw lezen.
Ook het verlangen naar vrijheid en gelijkwaardigheid van de vrouwelijke hoofdpersoon is een mooi thema. En ik vond de beschrijving van een ontluikende liefde verre van plat. De beschrijving van hun verlangen is zo knap gedaan. En ja dan de reflecties over kunst …. echt een traktatie. Ik wilde dit boek eigenlijk meteen opnieuw lezen.
September 23, 2026
Het atelier van Lucy Steeds
We lezen hoe journalist Joseph naar Frankrijk afreist om daar de al jaren onbereikbare en mysterieuze schilder Tartuffe te portretteren; iets wat al jaren niemand is gelukt. Hij schildert meesterwerken, maar laat niemand toe, behalve zijn nichtje die bij hem in woont en alles voor hem doet. Wanneer Joseph model gaat gaat staan mag hij blijven en kan hij zich gaan verwonderen over de bizarre relatie tussen de schilder en zijn nichtje.
Het boek is heel fijn geschreven, beschrijft karakters als schilderijen, maar is minder mysterieus dan de voorkant doet voorkomen, al vond ik dat eigenlijk niet zo erg. Wij als lezer zien het gehele plaatje al, wat zich voor de betrokkenen nog moet ontvouwen.
Citaat: de vrouw heeft grote bruine ogen en haar huid is besprenkeld met sproeten.
Heel goed vertaald door Anke Frerichs
We lezen hoe journalist Joseph naar Frankrijk afreist om daar de al jaren onbereikbare en mysterieuze schilder Tartuffe te portretteren; iets wat al jaren niemand is gelukt. Hij schildert meesterwerken, maar laat niemand toe, behalve zijn nichtje die bij hem in woont en alles voor hem doet. Wanneer Joseph model gaat gaat staan mag hij blijven en kan hij zich gaan verwonderen over de bizarre relatie tussen de schilder en zijn nichtje.
Het boek is heel fijn geschreven, beschrijft karakters als schilderijen, maar is minder mysterieus dan de voorkant doet voorkomen, al vond ik dat eigenlijk niet zo erg. Wij als lezer zien het gehele plaatje al, wat zich voor de betrokkenen nog moet ontvouwen.
Citaat: de vrouw heeft grote bruine ogen en haar huid is besprenkeld met sproeten.
Heel goed vertaald door Anke Frerichs
August 30, 2026
De schrijfstijl vond ik veelal over de top. Lucy schrijft naar mijn smaak te geromantiseerd en met veel bijvoeglijke naamwoorden waardoor het ronduit kitscherig is.
Desalniettemin had dit verhaal mij in zijn greep vanwege het historische beeld dat vakkundig tot leven is gewekt. De auteur heeft goed onderzoek gedaan naar de periode van 1920, de oorlog, de manier hoe mensen in die tijd leefden maar bovenal de benarde positie van vrouwelijke kunstenaars destijds (en dat is echt niet zo lang geleden). Vanwege de feministische inslag van dit boek krijgt het voor mij ondanks de hoogdravende schrijfstijl toch 4 sterren.
Desalniettemin had dit verhaal mij in zijn greep vanwege het historische beeld dat vakkundig tot leven is gewekt. De auteur heeft goed onderzoek gedaan naar de periode van 1920, de oorlog, de manier hoe mensen in die tijd leefden maar bovenal de benarde positie van vrouwelijke kunstenaars destijds (en dat is echt niet zo lang geleden). Vanwege de feministische inslag van dit boek krijgt het voor mij ondanks de hoogdravende schrijfstijl toch 4 sterren.
August 28, 2026
Mooi en divers verhaal, erg beeldend geschreven waardoor je de schilderijen in het boek bijna voor je ziet.
Met plezier gelezen, de setting en omgeving top!
Waarom de keuze om echte schilders te benoemen in het verhaal en dan in het nawoord benadrukken dat het puur fictief is.
Wat mij betreft hebben die bekende namen helemaal geen toegevoegde waarde en had het net zo goed een totaal onbekende naam kunnen zijn, maar dat zijn al gemaakte keuzes van de auteur.
Een aanrader maar het echte wauw effect bleef uit.
Met plezier gelezen, de setting en omgeving top!
Waarom de keuze om echte schilders te benoemen in het verhaal en dan in het nawoord benadrukken dat het puur fictief is.
Wat mij betreft hebben die bekende namen helemaal geen toegevoegde waarde en had het net zo goed een totaal onbekende naam kunnen zijn, maar dat zijn al gemaakte keuzes van de auteur.
Een aanrader maar het echte wauw effect bleef uit.
Read
July 25, 2026Aanrader voor iedereen die een 'Tata' heeft die je doet geloven dat je hem of haar iets verschuldigd bent, die niet kan leven zonder jou, die je beperkt in je ontwikkeling: doe zoals Ettie, steek de fik erin, een betere uitkomst is er niet.
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 1, 2026
Met prachtige sfeerbeelden word je meegenomen naar de Provence en de kunstwereld van 1920. Het plot is wat voorspelbaar en de hedendaagse kijk op de vrouw is wat overvloedig, maar desalniettemin een heerlijke leeservaring.
August 5, 2026
Heel graag gelezen....zomer in de Provence van 1920...taal die beelden weergeeft van een boerderij tussen de velden, penselen, tubes verf...beschrijvingen van het creëren en hierin het leven van de personages...
August 14, 2026
Veelbelovende debuutroman. Het verhaal is weliswaar lineair en al bij al voorspelbaar, niettemin blijft het boeien en Steeds spreekt wondermooi over kunst, wat op zich al een prestatie is -eat this, Hertmans
August 22, 2026
Ideaal zomerboek. Speelt zich af in zuid Frankrijk in de zomermaanden, meerdere mentions van wijn en perziken, gepassioneerde maar spannende en soort van verboden liefde, kunst, hartstochtelijkheid en verteld vanuit twee perspectieven. Heerlie.
September 16, 2026
Een verhaal met zeer beeldende beschrijvingen. Het plot was ook goed verzonnen. Alleen het laatste hoofdstuk had wat beter gekund, voelde wat koel aan. Maar verder was het een zeer mooi boek over kunstenaars in Frankrijk en de nasleep van de oorlog.
July 31, 2026
Allermooiste historische roman die ik ooit heb gelezen❤️
October 3, 2026
Heerlijk boek om te lezen in zuid Frankrijk!😉
Displaying 1 - 24 of 24 reviews