Τίποτα

by Νίκος Ε. Παναγιωτόπουλος

Φαντάστηκε το σώμα του να διαχωρίζεται από το μυαλό του και μπήκε στον πειρασμό να διαλέξει αν θα πήγαινε με το σώμα του ή με το μυαλό του. Η επιλογή του φάνηκε ανυπέρβλητα δύσκολη και την εγκατέλειψε, αφού στο βάθος δε του επέβαλλε κανείς να διαλέξει σώνει και καλά. Τελικά, όλες οι επιλογές είναι δύσκολες και είναι περίεργο που έχουν περάσει στη γλώσσα σαν κάτι ευχάριστο. «Διάλεξε ό,τι θες». «Ε, λοιπόν, τα διαλέγω όλα», φώναξε μέσα του ο Ζ. όμως στο δίπολο Ζωή-Θάνατος κώλωσε. Όχι κι όλα.
Ο γνωστός σκηνοθέτης, στην πρώτη του απόπειρα να σχεδιάσει ένα «σενάριο» μυθιστορήματος, αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στη μυθοπλασία και το δοκίμιο, ανάμεσα στην περιπέτεια της ζωής και την περιπέτεια της σκέψης. Μ' έναν λόγο προφορικό, περιστρέφεται επίμονα και βασανιστικά γύρω από τα επερχόμενα γηρατειά του ήρωά του κι ενώ το βιτριολικό χιούμορ μεταμορφώνει την απελπισία σε παιχνίδι, τη διαύγεια σε ειρωνεία και τη μελαγχολία του τέλους σε μειδίαμα, καταφέρνει, με τη μεσολάβηση της λογοτεχνίας, μια όχι και τόσο συνηθισμένη επίδοση: να πάρει στα σοβαρά το ΤΙΠΟΤΑ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

160 pages, Paperback

First published March 1, 2015

About the author

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε το 1941, στη Μυτιλήνη. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Αθήνα και ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη σε ελληνικές και διεθνείς παραγωγές. Από το 1960 έως το 1973 έζησε στο Παρίσι όπου παρακολούθησε μαθήματα στο Ινστιτούτο Φιλμολογίας της Σορβόνης και σύχναζε στη Cinematheque. Στη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι γύρισε μερικά βιομηχανικά και διαφημιστικά φιλμ. Από το 1973 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Φιλμογραφία: "Κυριακή" 1965 (20΄), "Ανδρέου" 1970 (25΄), "Cine Love" 1971 (20΄), "Τα χρώματα της ίριδος" 1974, "Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας" 1978, "Μελόδραμα;" 1980, "Βαριετέ" 1984, "Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα" 1988, "Ονειρεύομαι τους φίλους μου" 1993, "Ο εργένης" 1997, "Αυτή η νύχτα μένει" 1999, "Beautiful People" 2000, "Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου" 2002, "Delivery" 2003, "Πεθαίνοντας στην Αθήνα", 2006, "Αθήνα - Κωνσταντινούπολη", 2008, "Τα οπωροφόρα της Αθήνας", 2010, "Δεσμά αίματος", 2012.

Reviews

[Takisx · Rating 4 out of 5]

Ωραίος ο Κύριος Νίκος. Ενα βιβλίο πάνω στην ειρωνεία και στο Απόλυτο Τίποτα, αν και για να μαστε ακριβείς στο προηγούμενο βιβλίο τα χει πει καλύτερα. Παραθέτω ενα αποσπασμα: Η μνήμη είναι επιλεκτική. Συγκρατεί αυτά που θέλει να συγκρατήσει, ανεξάρτητα από τη θέλησή µας. Δεν ξέρω αν σ’ αυτή τη λειψή, την κολοβή και άτυπη βιογραφία λέγονται εκείνα που θα άξιζε να αποσιωπηθούν και αποσιωπούνται εκείνα που θα έπρεπε να ειπωθούν. Έχω την υποψία ότι κάπως έτσι συμβαίνει, γενικώς, µε τους ανθρώπους που αφηγούνται κάτι από τη ζωή τους. Όπως γίνεται και στον κινηματογράφο. Ο κινηματογράφος δεν αντιγράφει τη ζωή, τη σκηνοθετεί. Όμως, όσο καλά και να κρυφτεί κανείς, από τις παραλείψεις και τις ένοχες σιωπές, ανάμεσα από τις γραμμές, πίσω από τη σελίδα και πίσω από τις εικόνες, στα ασήμαντα ξεπηδάει αψευδές και αλάνθαστο το αποτύπωμα.Πάλι ο χρόνος θα δείξει. Ίσως ούτε κι αυτός. Μπορεί και οι τέχνες να έχουν μια ορισμένη διάρκεια ζωής, όπως και τα έμβια όντα. Όπως και να έχει, δεν θα µε χαλούσε η ζωή µου και οι ταινίες µου να είναι σαν τα ταπεινά λουλούδια που ξεφυτρώνουν και χάνονται σε μια υπέροχη απουσία σκοπών.

Βέβαια σ`αυτό το βιβλίο δεν μιλάει καθόλου για σινεμά, κι ίσως είναι καλύτερα έτσι. Το alter ego του εδώ είναι ενας ζωγράφος που αναπολεί την ζωή του. Τι θέλει να κάνει; να ζήσει;να πεθάνει; αδιάφορο του είναι.
Ο Ζ. λοιπόν δεν ξέρει τι άνθρωπος είναι, ξέρει μόνο οτι είναι είρων, και σαν είρων θα πέθανει. Σκέφτεται πως έχει περάσει πολύς καιρός απο τότε που ζούσε, που ενιωθε επαρκής με οτι εκάνε, κι αναρωτιέται τώρα αν έζησε ευτυχισμένα. Αλλά δεν είναι το ιδιο να ζείς ευτυχισμένα χωρίς να το ξέρεις με το να σκέφτεσαι οτι έζησες ευτυχισμένα. Αν και και η ευτυχία δεν είναι η σωστή λέξη.

Καμιά λέξη δεν είναι η σωστή λέξη. Πάντα θα μας λείπουν οι λέξεις για να πούμε κάτι που δεν λέγεται.
Εκεί που είστε Κύριε Νίκο ελπίζω να τη βρείτε. Οχι τη σωστή λέξη. Ούτε την ευτυχία. Αλλά την γλυκειά
ανυπαρξία.