Για κάποιους αυτή είναι απλά μια ιστορία που αφηγείται ένας γέροντας, προκειμένου να μην αφήσει τον εαυτό του να ξεχάσει ποιος πραγματικά είναι. Για κάποιους άλλους όμως, είναι ολάκερη η ζωή ενός ανθρώπου που κάποτε γνώρισαν. Γερμανική κατοχή, ξενιτιά, εμφύλιος πόλεμος, χούντα, είναι μόνο λίγα από τα οποία βίωσε, άλλα ως παιδί και άλλα ως χωροφύλακας και μέλος του εθνικού στρατού. Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και μαρτυρίες, δεν παύει όμως να παραμένει ένα μυθιστόρημα.
Η Ζανέτα Κουτσάκη, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Είναι παντρεμένη και μητέρα τεσσάρων αγοριών. Εργάζεται ως νοσηλεύτρια και αρθρογραφεί για το site “eidisoules.gr”
Ασχολείται με την συγγραφή διηγημάτων από πολύ μικρή ηλικία. Διακρίθηκε στην πεζογραφία όταν ήταν ακόμη μαθήτρια δημοτικού, κατακτώντας το πρώτο βραβείο πεζού κειμένου σε πανελλήνιο διαγωνισμό με θέμα «Φιλία». Έκτοτε της έχουν απονεμηθεί αρκετοί έπαινοι για λοιπές συμμετοχές σε παρόμοιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.
Το πρώτο της μυθιστόρημα, εκδόθηκε από τις εκδόσεις bookstars τον Φεβρουάριο του 2015 με τίτλο «Θυμάμαι τα πάντα».
Το δεύτερο κατά σειρά έκδοσης βιβλίο της, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εντύποις με τίτλο «Αναμνήσεις με άρωμα espresso».
Ακόμη, έχει ολοκληρώσει μια συλλογή από είκοσι διηγήματα, διδακτικού κατά βάση χαρακτήρα.
Αποσπάσματα των έργων, καθώς και διηγήματά της, μπορείτε να βρείτε στο προσωπικό της blog και στις λοιπές σελίδες που διαχειρίζεται:
Όταν έχεις πολλές ιστορίες στο μυαλό σου να αφηγηθείς, πρέπει να έχεις κι ένα ταλέντο για να κρατήσεις το ενδιαφέρον του αναγνώστη σου. Για το λόγο αυτόν, επικροτώ τη Ζανέτα Κουτσάκη και την εμπιστεύομαι απόλυτα! Έχοντας στο μυαλό της και κυρίως στην καρδιά της της αφηγήσεις του παππού της καταφέρνει να τις βάλει σε μια τάξη και σε μια σειρά και να μας παραδώσει ένα λογοτεχνικό διαμαντάκι, γεμάτο εικόνες, συναισθήματα, μυρωδιές, περιπέτειες!
Ο παππούς της συγγραφέως, Σπύρος Αρβανιτάκης, γεννήθηκε το 1928 στη Χίο από πρόσφυγες γονείς και η ταλαντούχα κόρη του μας αφηγείται με τον δικό της, λυρικό τρόπο, τις περιπέτειές του ως την Κρήτη, όπου γνώρισε τη μέλλουσα γυναίκα του και ως σήμερα, που οι αναμνήσεις είναι ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσει την περιπέτεια υγείας που τον τυραννά. Δεν είναι μια απλή μυθιστορηματική βιογραφία ή ένα αφήγημα αλλά μια διεισδυτική ματιά στις δύσκολες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας (Δεκεμβριανά, Εμφύλιος, Δικτατορία 1967) από έναν άντρα που έζησε τα πάντα από τη θέση του χωροφύλακα.
Η συγγραφέας κατάφερε να μπει για τα καλά στην αντρική ψυχοσύνθεση και να τοποθετήσει σωστά τα αίτια και τα αιτιατά των όσων πέρασε ο παππούς της, να τον βάλει στο πιο ψηλό ράφι της ζωής της αλλά να μην επηρεαστεί από αυτό. Τον δείχνει άνθρωπο με αδυναμίες, επιθυμίες, εγωισμό και ισχυρή αγαπη για την πατρίδα του. Δεν τον εξωραΐζει, τον πλάθει όπως ήταν, άνθρωπος με ελαττώματα και προτερήματα. Πολύ καλή η γραφή, πολύ ωραίες εικόνες, πολύ έντονα συναισθήματα. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν οικογενειακές φωτογραφίες από την προσωπική συλλογή της γράφουσας κι ένας συγκινητικός επίλογος καρδιάς! Κι όλα αυτά δυστυχώς παραδομένα στην ελλιπή φιλολογική επιμέλεια και στην κακή επιλογή γραμματοσειράς των εκδόσεων Bookstars. Το περιεχόμενο πάντως μετράει και αξίζει πραγματικά να το διαβάσουν όλοι!
Είναι ένα βιβλίο εξαιρετικά γραμμένο που σε μαγεύει πραγματικά από την πρώτη σελίδα. Το ξεκίνησα και το τελείωσα σε μια μέρα γιατί δε γινόταν διαφορετικά, ήθελα να μάθω, να απολαύσω αυτό το όμορφο ταξίδι που θέλησε να μου προσφέρει η συγγραφέας του.
Πρόκειται για την ιστορία ενός άντρα που αναπολεί τη ζωή του για να μη ξεχάσει και ταυτόχρονα μας μαθαίνει την ιστορία της Ελλάδας. Μας θυμίζει-διδάσκει την ομορφιά που περικλύει μέσα του ο Άνθρωπός που, μεταξύ απλών πραγμάτων, είναι το ήθος και η αγάπη για τον ευατό μας και τον συνάνθρωπο.
Είναι το καλύτερο βιβλίο που διάβασα φέτος και ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ. Μπράβο στη συγγραφέα και είμαι σίγουρος πως έχει να μας χαρίσει υπέροχα πονήματα στο μέλλον.